Արդեն երեք օր անընդմեջ՝ երեկոյան ժամը հինգից մինչեւ առավոտյան հինգը, անընդհատ ոտքի վրա, ես հիմա աշխատում եմ night club-ում։ Ակումբի անունը «Mavericks» է։ Այս բառը մի քանի թարգմանություն ունի, բայց, ըստ երեւույթին, մեր ակումբի անվանմանը ամենից լավ համապատասխանում է «չդրոշմված հորթեր»-ը... Մի խոսքով, սա քաղաքի երեք ստրիպ-ակումբներից լավագույնն է։ Իրան եւ Կատյան այնտեղ մատուցողուհիներ են։ Կատյան շատ է ամաչում այս աշխատանքից եւ չի ցանկանում որեւէ մեկին պատմել, որ ինքը թեկուզ հեռավոր կապ ունի նման վայրի հետ։ Նրան կարելի է հասկանալ, չէ՞։ Երեւի հենց դրա համար էլ նա մինչեւ վերջին պահը չէր գնում այնտեղ, քանի դեռ ձմռանը (տեղական) աշխատանքի եւ փողի հետ կապված խնդիրներ չառաջացան։ Իսկ հիմա, ընդամենը մեկուկես ամիս աշխատելուց հետո, պատրաստվում է փախչել՝ այլ աշխատանք փնտրել։ Եվ Իրան էլ է երազում փախչել այնտեղից։ Ես հիմա բարմեն եմ։ Իրան ղեկավարի մոտ իմ մասին բարեխոսեց, որից հետո ինձ ընդունեցին։ Ակումբը մեծ է, մատուցողները տասը հոգուց պակաս չեն։ Մենք՝ բարմեններս, ութ հոգի ենք (հինգ սեւամորթ, մեկ աղջիկ՝ սպիտակամորթ, եւ եւս մեկ տղա՝ սպիտակամորթ)։ Մատուցողուհիները խառը կազմ ունեն։ Նրանց մեջ միայն մեկ տղա կա, այն էլ՝ սեւամորթ։ Էլի մի խումբ մենեջերներ, բոլորը՝ սպիտակամորթ։ Նրանցից մեկը տղամարդ է՝ գեյ՝ քառասունհինգ տարեկան; եւ կա մի երիտասարդ աղջիկ (գուցե իմ տարիքի, գուցե մի քիչ փոքր)։ Գեղեցիկ։ Եվ «զբաղված»։ Առայժմ։ Մենեջերները բոլորը տեղացի են։ Բուրեր։ Իսկ պարուհիները՝ ստրիպտիզ պարողները, մոտ հարյուր հոգի են։ Գրեթե բոլորը սպիտակամորթ են։ Մեծ մասը՝ սլավոններ (ուկրաինուհիներ, ռուսներ, բելառուսներ)։ Մոլդովացիներ, ռումինուհիներ։ Մնացածը՝ աֆրիկացիներ։ Բուրեր եւ սեւամորթներ։ Ընդ որում, կան արտաքնապես շատ հետաքրքիրներ, բայց... ի վերջո, ամեն մարդ կարող է դատել։ Իսկ հասկանալ... Ամբոխով լցվում են, մուտքի համար յուրաքանչյուրը վճարում է ութսուն ռենդ (երեք հարյուր ռուբլի, եթե մեր փողերով)։ Երաժշտությունը տարբեր է, գիշերվա ընթացքում երեք երգ՝ կայուն՝ ռուսերեն։ Պրոժեկտորներ, բազմազան խմիչքների ծով (հիմնականում, հասկանալի է, ալկոհոլային)։ Ծխախոտի ծուխ, անվերջանալի ելույթներ, ներկայացումներ եւ աղջիկների պարեր։ Մի խոսքով՝ ամեն ինչ այնպես, ինչպես հարկն է պատկառելի ստրիպ-ակումբում (եթե նման հաստատության համար նման սահմանումը կարող է տեղին լինել)։ Ոչ, ես չեմ կարող ասել, որ սա «կեղտոտ» վայր է։ Տարածքն ու ամբողջ ներքին ձեւավորումը քաղաքակիրթ տեսք ունեն։ Այնուամենայնիվ, ես կնախընտրեի աշխատող լինել ինչ-որ այլ տեղ... Բայց ի՞նչ անել։ Կա մեր փողերով մինչեւ քսանհինգ վաստակելու հնարավորություն։ Եվ քանի դեռ ես չեմ գտել այլ վայր, որտեղ կկարողանայի ունենալ նույն կամ ավելի լավ աշխատավարձ։ Հիշում եմ, թե ինչպես արտահայտվեց Ալեքսեյը, երբ մենք նրա հետ նոր էինք նամակագրվում, եւ ես միայն պատրաստվում էի գալ այստեղ. «Դու այնտեղ շատ փող չես վաստակի։ Առավել եւս, որ ՀԱՀ-ում Եվրոպայի կամ Ամերիկայի պես անվճար ոչինչ չկա։ Իսկ ինչ վաստակես՝ անմիջապես էլ կծախսես։ Որովհետեւ չի կարելի ապրել Քեյփթաունում եւ չծախսել»։ Իսկ ես կարծում էի, որ նա չափազանցնում է։ Մի խոսքով, ինձ դուր չի գալիս «Mavericks»-ում։ Երեկ եւ այսօր ազատ ժամանակս մտածում էի այդ մասին։ Եվ հիմա, կարծես թե, կարող եմ ձեւակերպել հիմնական պատճառը։ Իսկ այն ինձ համար ամենեւին էլ նրանում չէ, որ, օրինակ, ես անհանգստանում եմ, թե «ի՞նչ կմտածեն իմ մասին ընկերներս, հարազատներս, այլ հետաքրքիր եւ ինձ համար հեղինակավոր մարդիկ»։ Ոչ, ո՛չ։ Իրականում պատճառը դա չէ։ Հասկանում եք, յուրաքանչյուր վայրում (ոլորտում), որտեղ էլ որ լինեք, միշտ կլինի մտածելակերպի որոշակի ձեւ, հարաբերությունների կարգ եւ, ամենակարեւորը՝ կյանքի հանդեպ որոշակի ընդհանուր վերաբերմունք, հայացքներ, արժեքներ, դատողություններ եւ համոզմունքներ։ Այդպես, հենց «Mavericks»-ի մթնոլորտը, իսկ ավելի ուղիղ ասած՝ այնտեղ աշխատող մարդկանց վերաբերմունքը կյանքի հանդեպ՝ ահա թե ինչը ոչ մի կերպ չի հատվում եւ չի համընկնում իմ վերաբերմունքի հետ։ Հասկանո՞ւմ եք, թե ինչի մասին եմ խոսում։ Արժե՞ ավելի մանրամասն նկարագրել, թե՞ ես բավականին մատչելի բացատրեցի։ Մի խոսքով, եթե ինձ մոտ հնարավորություն եւ հեռանկար առաջանա ավելի հարմար աշխատանքի՝ ես կատվի պոչը չեմ քաշի։ Անմիջապես կհեռանամ։ 20 հոկտեմբերի, 2008 թ.