Դուք երբեւէ ունեցե՞լ եք այն զգացողությունը, երբ ձեզ պատում է կարոտը մի վայրի հանդեպ, որն այնքան հեռու է ձեզանից, որ դժվար է նույնիսկ պատկերացնել: Ես հուզմունքով եմ հիշում J-1 ուսանողի կարգավիճակում անցկացրած այդ արեւոտ օրերը: Անցյալ ամառ իմ ճանապարհը անտարբերությունից մինչեւ անհավանական հիացմունք էր, եւ դրա մասին բոլոր հիշողությունները մնացել են իմ սրտում:
Ինձ բախտ վիճակվեց ապրել country club-ում: Այն միանգամից չգրավեց իմ հոգին, ամեն ինչ տեղի ունեցավ աստիճանաբար, եւ օրեցօր ես ու ընկերներս ավելի ու ավելի էինք սիրում այն: Այնտեղ տիրում էր յուրահատուկ մթնոլորտ՝ հարմարավետ եւ յուրօրինակ մեզ համար: Հիշում եմ՝ ամեն առավոտ դուրս էի գալիս մեր տնակից, շնչում թարմ օդը, նայում թենիսի կորտին, որն արդեն լուսաբացից զբաղված էր, եւ հայացքով փնտրում, թե մարզիչներից ով է աշխատում: Հենց այնտեղ՝ թենիսի կորտի կողքին, մենք գրեթե ամեն գիշեր հավաքվում էինք եւ քննարկում տեղի ունեցող ամեն ինչ, կիսվում փորձով ու մտքերով: Մենք հաճախ գնում էինք լողափ, որը մեր ակումբի տարածքում էր, տաքանում արեւի տակ, զանգահարում ծնողներին եւ ուրախացնում ընկերներին, իսկ հետո գնում ճաշելու: Մենք հնարավորություն ունեինք լողալու հսկայական լողավազանում, քայլելու ակումբի ողջ տարածքով եւ մեզ պահելու այնպես, կարծես members լինեինք: Մենք երեկոներն էլ էինք անցկացնում լողափում, երբ պարզապես ուզում էինք հանգստանալ ամեն ինչից:
Մեր club-ը գտնվում էր մի քաղաքում, որը Մանհեթենի կենտրոնից գնացքով ընդամենը քառասուն րոպե հեռավորության վրա էր, այնպես որ Նյու Յորք կարելի էր հանգիստ այցելել թեկուզ ամեն օր: Սկզբում այս քաղաքը ինձ բավականին կեղտոտ թվաց: Այնտեղ շատ բան տարբերվում է նրանից, ինչ ցույց են տալիս ֆիլմերում՝ միջավայրը գեղեցկացնելու եւ հանդիսատեսի մոտ այնպիսի տպավորություն ստեղծելու համար, թե որքան անհասանելի եւ անհավանական է այս հայտնի քաղաքը՝ Նյու Յորքը: Այն յուրովի հետաքրքիր է, խորհրդավոր եւ, ի զարմանս ինձ, գրավիչ: Այս քաղաք կատարած յուրաքանչյուր նոր այցելության ժամանակ ես այն տեսնում էի նոր կողմից, իսկ մեր վերջին հանդիպման ժամանակ այն ինձ համար բացվեց բոլորովին այլ կերպ, քան առաջին այցելության ժամանակ: Այն դարձավ իմ ամենասիրելի քաղաքներից մեկը:
Այս բոլոր երկնաքերերը խելագարեցնում են: Սկզբում մենք քայլում էինք՝ նայելով վեր՝ նույնիսկ չփորձելով հաշվել հարկերի քանակը: Հիանում էինք այս քարե քաղաքով, շուրջբոլորը գտնվող մարդկանց հսկայական քանակով, իրար ազդանշան տվող մեքենաների մշտական աղմուկով: Զարմանում էինք ազատ քաղաքացիների վրա, որոնք կարող էին կազմակերպել իրենց հանրահավաքները՝ բղավելով իրենց իրավունքների մասին. զարմանում էինք Մանհեթենի հենց կենտրոնում Central Park-ի եւ շուրջը գտնվող հսկայական քարե բարձրահարկերի համակեցության, աշխարհահռչակ փողոցների երկայնքով անօթեւանների քանակի, յուրահատուկ կոլորիտի վրա:
Մենք տեսանք Times Square-ը եւ՛ ցերեկը, եւ՛ գիշերը, անհավանական համով կոնֆետների եւ շոկոլադի խանութը, M&M-ի հսկայական աշխարհը, հին McDonald's-ը, բոլորին հայտնի Broadway-ը եւ տարբեր ֆրիկների: Հիշում եմ, թե ինչպես էինք ձեռք ձեռքի տված վազում ամբոխի միջով հուլիսի 4-ին՝ Անկախության օրը, որպեսզի հասցնեինք դիտել հրավառությունը Ռուզվելտ կղզուց, իսկ հետո ուրախությամբ հիանում էինք տեղի ունեցողով: Նյու Յորքը քաղաք է, որն այնքան կենդանի է, որ շունչը կտրում է: Նրա թոքերը Central Park-ն է, սիրտը՝ Times Square-ը, իսկ դեպի ոչինչ վազող մարդկանց մշտական հոսքը՝ արյունը: Եվ այս ամբողջ եռացող եւ հանգիստ չճանաչող քաղաքը հիշողության մեջ մնում է որպես մի անհավանական բան:
