2016 թվականի հեռավոր ամառը։ Արեւն այնքան է տաքացնում տանիքը, որ անհնար է շնչել, ամեն ինչ միաժամանակ նյարդայնացնում է եւ հանգիստ չի տալիս։ Այդ օրերին ես հստակ հասկացա, որ լողափին ծույլ պառկելը չի կարող կրկնվել ամեն ամառ։ Տատիկս ասաց՝ «փչացել եք», ես էլ պատասխանեցի՝ «ձանձրացել ենք»։ Հետաքրքիր բան փնտրելիս ես պատահաբար հանդիպեցի մի աղջկա բլոգի՝ Work and Travel-ի մասին։ Այդ պահից աշխարհս շրջվեց։ Հաջորդ երեք ժամվա ընթացքում ես իսկական մոլագարի պես թերթում էի նրա լուսանկարներն ու գրառումները։ Ամեն ինչ այնքան հուզիչ եւ անիրական էր թվում, կարծես ճամփորդություն դեպի Մարս, վախեցնում էր եւ ձգում դեպի իրեն։ Երբ ծնողներս վերադարձան, ես ստեղծագործական տենդի մեջ հայտարարեցի նրանց, որ մեկ տարուց կգնամ Ամերիկա, ինչին հայրս պարզապես ծիծաղեց՝ կարծելով, որ դա իմ հերթական կատակներն են։
Այսպիսով, իմ առջեւ խնդիր կար համոզել ծնողներիս ոչ միայն բաց թողնել ինձ, այլեւ հովանավորել ուղեւորությունը, անձնագիր պատրաստել, նահանգ ընտրել, աշխատանք գտնել, բայց դրանք դեռ ծաղիկներն էին։ Ամերիկա մեկնելը պարզվեց, որ ամենեւին էլ այնքան հեշտ չէ, որքան, ասենք, Թուրքիա։ Ռիսկերը շատ էին, իսկ ցանկալի վիզա ստանալու հնարավորությունները՝ ոչ այնքան մեծ։ Մի աշխարհում, որտեղ բոլորը ցանկանում են փոխել քեզ, դժվար է չշեղվել նպատակից, ուստի կարեւոր է հստակ իմանալ, թե ինչ ես ուզում։ Եվ պարզապես անել դա։ Չլսել ծնողներին, որոնք վախենում են քեզ համար եւ հետ պահում նույնիսկ ծրագրի գումարի կեսը վճարելուց հետո. չլսել ծանոթներին, որոնք քեզ ուղարկում են «փտած Արեւմուտք՝ զուգարաններ մաքրելու». չհավատալ դասախոսներին, որոնք չեն ուզում ոչինչ լսել ժամկետից շուտ քննություն հանձնելու մասին։ Մնացեք ինքներդ ձեզ, եւ իմացեք, որ դուք կհաղթահարեք։ Ես երկար ճանապարհ անցա, որի ընթացքում վազվզեցի բանկերով, հերթերում կանգնեցի անձնագիր ձեւակերպելիս, երեք հարյուր նամակ գրեցի աշխատանքի ընդունելու խնդրանքով, ներբեռնեցի բոլոր հնարավոր մեսենջերները՝ փորձելով պայմանավորվել կացարանի մասին... Ամեն ոք անցնում է դրա միջով, որովհետեւ Work and Travel-ը զբոսաշրջային ուղեւորություն չէ, որտեղ դու վճարում ես վիզայի համար, գնում տոմս... եւ վերջ։ Դժվարությունների ողջ շարքը քեզ նախապատրաստում է ինքնուրույն կյանքի աշխարհի մյուս ծայրում, որտեղ չեն լինի հարազատներ, ընկերներ եւ ռուսերեն գրություններ։
Ես իմ մեծ պլանը գաղտնի էի պահում՝ վախենալով, որ ինչ-որ մեկը պարզապես կշեղի ինձ ճանապարհից, ուստի ստիպված էի նաեւ ստել եւ գեղեցիկ աչքերով նայել, երբ հարցնում էին ամառային պլանների մասին։
Նահանգի ընտրությունը պարզվեց, որ բոլորովին պատահական է, բայց հաջող։ Ես ինտերնետով ծանոթացա մի քանի աղջիկների հետ, եւ ինչ-որ կերպ մենք խոսակցություն սկսեցինք Մասաչուսեթսի մասին։ Գործակալության իմ համակարգողը նույնպես սիրահարված էր այդ նահանգին, իսկ հետո անհրաժեշտ մարդիկ ինքնաբերաբար ձգվեցին։ Սկզբում ես պատրաստվում էի Ֆլորիդա, չէ՞ որ այնտեղ Դիսնեյլենդ է, տաք արեւ եւ կանոնիկ արմավենիներ լազուր ափին, սակայն վերջին պահին ամեն ինչ խափանվեց։ Եվ ահա մենք բոլորովին պատահաբար գնացինք այժմ սիրելի Մասաչուսեթս՝ Նոր Անգլիայի նահանգներից մեկը՝ կրթության եւ հարուստ ամերիկյան պատմության օրրանը։
Քեյփ Քոդի ափը
Մասաչուսեթսի մայրաքաղաքը՝ Բոստոն
Պատմություն այն մասին, թե ինչպես ղրիմցի աղջիկը վիզա ստացավ։ Հենց այս գեղեցիկ թերակղզու հետ էին կապված հիմնական մտավախությունները, որովհետեւ Ամերիկան Ամերիկա է, բայց պատժամիջոցները ոչ ոք չի չեղարկել։ Ես ջղաձգորեն սովորում էի վիզայի հարցազրույցի պատասխանները, մտածում էի տրամաբանությունը, ինքս ինձ գլխումս տալիս էի նույնիսկ ամենաաներեւակայելի հարցերը Ղրիմի մասին։ Ինձ զգուշացնում էին, որ մերժման հնարավորությունը բավականին բարձր է, բայց ով չի ռիսկի դիմում, նա տանը նստում է համակարգչի առաջ։ Հարցազրույցի օրը ես դողում էի, կարծես միասնական քննությունից առաջ, բայց երբ մոտեցանք հյուպատոսարանին, ես կարողացա ինձ ձեռքս վերցնել, հանգիստ էի եւ բարեհամբույր, փորձում էի քաջալերել մյուս տղաներին։ Շատերը զարմանում էին այդպիսի վստահության վրա՝ կարծելով, որ ես «second-timer» 
եմ։ Եվ ի՞նչ եղավ արդյունքում։ Հարցազրույցը տեւեց մեկ րոպեից էլ քիչ, ես ուրախության ճիչով դուրս թռա այնտեղից՝ դա բացարձակ երջանկության պահ էր։ Կարելի էր կարճ ժամանակով շունչ քաշել, նշել եւ լիարժեք զբաղվել տոմսերի գնմամբ, ամրագրմամբ եւ պլանավորմամբ։ Եվ նաեւ չմոռանալ ուսման մասին եւ կախարդական կերպով հանձնել 10 առարկա մինչեւ մայիսի 23-ը։ Ուռա՛։ Զվարճանքը սկսվում է։
Նույն օրը ես նոր ճամպրուկ գնեցի, զանգահարեցի հարազատներիս եւ հարցրեցի, թե ինչ բերեմ ԱՄՆ-ից, 15 էջանիշ արեցի այն մասին, թե որտեղ արժե լինել Նյու Յորքում եւ վերանայեցի «Օրյոլ ի Ռեշկա»-ի մի քանի սերիա (ինքնավստահության բարձրագույն մակարդակ)։
Այնուամենայնիվ, հաջողությունը միայն իմ միանձնյա վաստակը չէ, շատ առումներով ինձ օգնեցին ծնողներս եւ ընկերներս, առանց որոնց ես կարող էի հանձնվել դեռ առաջին փուլերում։ Ինչպես երբեք կյանքում, ես համոզվեցի, որ մարդու ուժը հաստատ միայնակության մեջ չէ։
Այսպիսով, իմ ամառը կանխորոշված էր, առջեւում փայլատակում էին մանկության հույսերն ու վառ երեւակայությունները երկնաքերերի, Ազատության արձանի, կանաչ մարգագետինների, կոկիկ տնակների եւ խորովածի, հուզական ելույթի եւ անվերջ «Oh, my God!» բացականչությունների մասին։ Երազանքը վերածվում էր իրականության, թեեւ վերջերս այն աներեւակայելի հեռու էր թվում։
P.S. Գրեք, եթե ձեզ հետաքրքրում է ինչ-որ բանի մասին ավելի մանրամասն իմանալը։
