Այն բանից հետո, երբ մենք մի փոքր հարմարվեցինք եւ սովորեցինք ԱՄՆ-ին, մեզ մոտ ցանկություն առաջացավ ճանապարհորդելու։ Սկզբում դիտարկում էինք մեզ մոտակա տարբերակները, ինչ-որ բան Նիագարայի ջրվեժի կամ Պրովինսթաունի նման, բայց հետո բռնեցինք մեզ այն մտքի վրա, որ ուզում ենք թռչել Մայամի։
Հյուրանոց եւ տոմսեր փնտրելու գործընթացը երկար չտեւեց։ Մենք ամրագրեցինք Hotel Breakwater South Beach-ը, որը գտնվում է ամենահայտնի փողոցներից մեկում՝ Ocean Drive-ում, առաջին ափամերձ գծում։ Տոմսերի հարցում նույնպես արագ կողմնորոշվեցինք։ Գնեցինք Spirit airlines-ի ամենաբյուջետային տեղերը՝ ամենավաղ չվերթների համար (առավոտյան 4-5-ը), որովհետեւ որքան «անհարմար» է չվերթը, այնքան այն ավելի էժան է։ Թռչում էինք Օռլանդոյում փոխանցումով։
Սկզբում շատ էին շփոթեցնում այս դեղին էժան ավիաընկերության մասին կարծիքները, որոնք քննադատում էին այն կամ կեղտոտ ինքնաթիռների համար, կամ էլ այն բանի համար, որ այն կառչում է գրեթե ամեն ինչից եւ, կոպիտ ասած, գումար է շորթում։ Անմիջապես պարզ դարձավ, որ պետք է լինել ծայրահեղ զգույշ։ Հարկավոր էր գրանցում անցնել մեկ օր առաջ, տոմսը տպել տանը եւ մի քանի անգամ համոզվել, որ ուսապարկը համապատասխանում է անվճար ձեռքի ուղեբեռի չափանիշներին։ Ամեն ինչ արեցինք բարեխղճորեն եւ լուրջ վերաբերվեցինք։ Բայց, ճիշտն ասած, ես այդպես էլ չգտա բացասական կարծիքների այդքան մեծ քանակի պատճառը։
Ընկերության աշխատակիցները բարեհամբույր էին, ինքնաթիռներում մաքուր էր, իսկ ինքնաթիռներն ինքնին նոր էին։ Նստեցման դարպասները չէին գտնվում օդանավակայանի որեւէ հեռավոր մասում, իսկ ինքնաթիռները կայանված էին ուղիղ շենքի մոտ, եւ մուտքը կատարվում էր թեւերի միջոցով։ Ոչ մի ավտոբուս։ Մեր ուսապարկերին նույնիսկ ոչ ոք չէր նայում, էլ չեմ ասում՝ չափում։ Ընդհանուր առմամբ, ամեն ինչ անցավ «հուրա»-ով, եւ Բոստոնի օդանավակայանում մեր առավոտյան չվերթին սպասելու երկար գիշերվանից հետո, մենք մի քանի ժամ անց հայտնվեցինք Ֆորտ-Լոդերդեյլի օդանավակայանում։ Այնտեղից ավտոբուսով պետք էր շարժվել դեպի Մայամի, ճանապարհը՝ 1.5 ժամ։
Մայամիի մասին առաջին տպավորությունները ավելի շատ վախի էին նման, որովհետեւ ժամանելուն պես ուժեղ հորդառատ անձրեւ էր տեղում, իսկ խոնավությունն այնպիսին էր, որ եթե դու պարզապես կանգնած ես փողոցում եւ ոչինչ չես անում, միեւնույն է՝ մի քանի րոպեից կքրտնես։ Այդ ժամանակ մենք հասկացանք մի շատ կարեւոր սխալ. էմոցիաների ազդեցության տակ մենք գնեցինք տոմսեր, կազմեցինք երթուղի եւ ընտրեցինք հյուրանոց, բայց մոռացանք նայել եղանակը՝ երեւի մտածելով, որ Մայամիում միշտ շոգ է եւ արեւոտ։ Բայց դա այդպես չէր։
Երբեք չեմ մոռանա, թե ինչպես էինք գնում ավտոբուսով, իսկ անձրեւն այնքան ուժեղ էր, որ ջուրը հատակի միջով թափանցում էր սրահ, որովհետեւ մենք, կարելի է ասել, լողում էինք այդ ջրափոսերի վրայով։ Եվ այդպես անվերջ։ Մեր հյուրանոցի մոտակայքում գտնվող երկար սպասված կանգառից հետո մենք վազեցինք համար եւ փողոցում գտնվելու մի քանի րոպեների ընթացքում մինչեւ թելը թրջվեցինք։
Կարող եմ վստահությամբ ասել, որ մեզ նորից բախտը բերեց։ Չէ՞ որ, նայելով եղանակի կանխատեսումը, մենք տեսանք, որ երկու շաբաթվա ընթացքում սպասվում են հորդառատ անձրեւներ, եւ միայն 3 օր կլինի արեւոտ եւ շոգ։ Հենց այդ օրերին էլ մենք ընկանք։ Արտաշնչեցինք։
Հաջորդ առավոտյան իսկապես արեւ էր շողում, եւ ոչ մի ակնարկ չկար այն բանի, որ երեկ այստեղ ամեն ինչ լողում էր։ Մենք գնացինք լողափ։ Մայամիի լողափերը իսկապես գեղեցիկ եւ անսովոր մի բան են. սպորտային, մկանուտ տղաները մարզվում են սարքերի վրա, աղջիկները արեւայրուք են ընդունում կամ նույնպես զբաղվում են սպորտով, շատ հեծանիվներ, անվաչմուշկներ եւ արեւ։ Ավազը նուրբ էր եւ փափուկ, այն սկսվում էր մեր հյուրանոցից գրեթե ճանապարհի մյուս կողմից, իսկ ավարտվում էր ինչ-որ տեղ ջրի մեջ։ Քայլում ես դրա վրայով եւ մտածում, թե ինչքան բախտդ բերեց, որ հայտնվեցիր այստեղ։ Ջուր մտնելը շատ սահուն էր, եւ օվկիանոսում ամբողջ հասակով հայտնվելու համար պետք է շատ հեռու գնալ ափից, այնքան հեռու, որ բոլոր լողացող մարդիկ մնում են հետեւում, եւ դու սկսում ես զգալ որոշակի ազատություն։ Ջուրը շատ մաքուր էր եւ տաք։ Լողափի ողջ գծով կանգնած էին փրկարարական խցիկներ եւ ձգված էին շնաձկներից պաշտպանող ցանցեր։ Ընդհանուր առմամբ, անվտանգության հետ, ինձ թվաց, ամեն ինչ կարգին է։
Մի քանի ժամ լողանալուց հետո մենք որոշեցինք օգտվել մեր հյուրանոցի հիանալի հնարավորությունից՝ անվճար վարձակալել հեծանիվներ։ Հեծանիվները, ի պատիվ մեր հյուրանոցի, գտնվում էին գերազանց տեխնիկական վիճակում, շատ հարմարավետ էին, եւ նաեւ ակնհայտորեն էժաններից չէին։ Վերցնելով երկու հեծանիվ՝ մենք շարժվեցինք դեպի հին քաղաք եւ հայտնիների կղզիներ։
Մեր ճանապարհին առաջինը Star Island կղզին էր, որտեղ հեծանիվով անցումը բաց էր եւ անցնում էր կամրջով։ Հայտնվելով կղզում՝ մենք, մեղմ ասած, մի փոքր ապշեցինք այդ գեղեցիկ, վեհաշուք վիլլաների մասշտաբներից՝ մեծ սպիտակ զբոսանավերով եւ թանկարժեք մեքենաներով։ Այն ցանկապատերից, որոնք կատարված էին բազմաթիվ բացվածքներով եւ քանդակներով, սիզամարգերից, եւ ընդհանրապես ամեն ինչից։ Մենք երկար պտտվում էինք այդ փոքրիկ կղզով, լուսանկարվում էինք, իսկ հետո ուղղվեցինք դեպի եւս երկուսը, որոնք գտնվում էին մոտակայքում (Star Palm and Hibiscus islands)։
Այս կղզիներում ամեն ինչ այլ էր։ Չկային նախկին հսկայական վիլլաները՝ զարդարված ոսկով եւ այլ շքեղություններով։ Այստեղ իշխում էր մինիմալիզմը եւ հայ-թեքը։ Սպիտակ-սեւ ոճով տարօրինակ ձեւերի ամառանոցներ, կողքին կայանված Tesla ավտոմեքենաներ. այս ամենը ստեղծում էր այն տպավորությունը, որ մենք հայտնվել ենք ապագայում։ Շատ մեծ հակադրություն նախորդ կղզիների հետ։ Մեզ շատ դուր եկավ։
Շքեղ կղզիներից հետո մենք ուղեւորվեցինք հին քաղաք՝ Բիսկեյն ծոցի միջով գեղեցիկ ճանապարհով դեպի գրաֆիտիի փողոց, որը ժամանակին տեսել էինք «Օրյոլ ի Ռեշկա» հեռուստահաղորդման մեջ։ Հարկ է նշել, որ քաղաքում հեծանիվով տեղաշարժվելը մեծ դժվարություն չի ներկայացնում, որովհետեւ գրեթե ամենուր կան հեծանվային ուղիներ՝ կատարյալ հարթ ասֆալտով, գումարած՝ մենք ունեինք հիանալի զբոսանքի հեծանիվներ։
Հայտնվելով հին քաղաքում՝ մենք անմիջապես զգացինք հակադրությունը նրա հետ, ինչ կար մեր կողքին՝ հյուրանոցի մոտ։ Այստեղ արդեն չկային 2-3 հարկանի շենքեր եւ փոքր փողոցներ։ Ամբողջ թաղամասը լի էր բարձր հայելային երկնաքերերով, որոնք հասնում էին ուղիղ երկնքին։ Շատ գեղեցիկ էր։ Բայց մեր ճանապարհը դեռ տանում էր դեպի գրաֆիտիի թաղամաս, եւ մենք վերջապես հասանք այնտեղ։
Եթե ճիշտն ասեմ, ապա թաղամասը, թեեւ շատ գեղեցիկ էր, մեզ վրա ուժեղ տպավորություն չթողեց, որովհետեւ գրաֆիտիները լիքն էին նաեւ Պիտերում, իսկ փողոցային արվեստից մենք առանձնապես չէինք հասկանում։ Այդ պատճառով, այնտեղ մի փոքր մնալուց հետո, մենք գնացինք սնունդ փնտրելու։
Առանձին խոսք եմ ուզում ասել Five Guys արագ սննդի ցանցի մասին, որը նվաճեց իմ սիրտը։ Կարճ ասած, սա այնպիսի ցանց է, որտեղ մենյուում կան մի քանի դիրքեր, ինչպիսիք են համբուրգերը կամ հոթ-դոգը, որոնց կարելի է վերցնել ընտրությամբ անսահմանափակ քանակությամբ թոփինգներ (վարունգ եւ այլն)։ Բացի այդ, հաստատությունում կա անսահմանափակ ըմպելիքների լայն ընտրանի՝ ավելի քան 100 տեսակ, որոնք կարող եք լցնել այնքան, որքան ուզում եք։ Բայց եթե ձեզ դա էլ է քիչ, ապա արժե փորձել նրանց ոչ թանկ կաթնային կոկտեյլները, որոնք շատ համեղ են եւ ընդհանրապես չեն ձգում էժանագին ճաշարանի մակարդակի։ Ընդհանուր առմամբ, ցանցը ինձ վրա թողեց միայն դրական տպավորություն, այնտեղ շատ համեղ էր, շատ սիրուն, որովհետեւ սրճարանները արված են 80-ականների ֆասթֆուդի ոճով, նաեւ կարելի է վերցնել բացարձակապես անվճար չմաքրված գետնանուշ, ինչպես նաեւ պարզապես նստել եւ կոկտեյլ խմել օդորակիչի տակ։ Սա տնտեսող սննդի համար լավագույն վայրն է։
Համեղ ընթրիքից հետո մենք ուղեւորվեցինք տուն, իսկ հաջորդ օրն արդեն թռչում էինք հետ՝ Բոստոն։
Ամփոփելով՝ ուզում եմ ասել, որ Մայամին, չնայած այս բլոգում իմ հիացմունքին, այս փուլում անձամբ ինձ համար մնաց «մեկ անգամվա» քաղաք։ Դրա վրա ազդեց նաեւ շոգը, որի պատճառով քաղաքում ցանկացած զբոսանք վերածվում է մի խանութից մյուսը վազելու, եւ իմ 21 տարեկան չլինելը, որը պարտադիր է գրեթե բոլոր ակումբների համար։ Եվ ընդհանրապես, ընտրելով Մայամին, պետք է հասկանալ, որ սա շատ թանկ քաղաք է նույնիսկ ամերիկացիների չափանիշներով։ Ոչ, իհարկե, դուք այնտեղ կապրեք եւ սոված չեք մնա, բայց ցանկանալով լավ հանգստանալ կամ աղջկան ռեստորան տանել, դուք կզգաք որոշակի անհարմարություն գումարի հետ կապված, քանի որ սովորական բարում կոկտեյլի գինը կարող է գերազանցել 40$-ը։ Հենց այդ պատճառով, մոտ ապագայում ես չէի ցանկանա վերադառնալ այնտեղ, գուցե ազդում է լողափերի եւ լողալու հանդեպ իմ չսիրելը)))։
Եթե դուք որոշել եք այցելել Մայամի, ապա խորհուրդ եմ տալիս լինել գլխավոր առեւտրի կենտրոնում՝ Aventura Mall, Ocean drive փողոցում, վերեւում նկարագրված կղզիներում, ինչպես նաեւ հեծանիվներով զբոսնել, քանի որ հենց այդպես կարելի է արագ եւ էժան տեսնել քաղաքը, օրինակ՝ մենք երկու օրվա ընթացքում շրջեցինք գրեթե ամբողջ հետաքրքիրը։
Ստորեւ կցում եմ մեր տեսանյութը, որը պատկերում է վերեւում նկարագրվածը։
Տեսանյութ Մայամիի մասին
