«Ուզում եմ, որ այս տարին ինչ-որ բան փոխի իմ կյանքում»,- գրեցի ես այս ցանկությունը թղթի վրա, գցեցի շամպայնի մեջ եւ խմեցի կուրանտների զարկերի ներքո՝ նույնիսկ չենթադրելով, որ ցանկությունը կկատարվի այդքան շուտ։ Եվ ահա 2017 թվականի նոր տարվա երկրորդ շաբաթում ես իմացա Work and Travel USA ծրագրի մասին եւ հասկացա՝ ահա այն, հենց այն, ինչ ինձ անհրաժեշտ էր։
Առանց նույնիսկ մտածելու՝ ես փաստաթղթերս հանձնեցի ծրագրին, եւ սրտումս երազանք ու աչքերումս փայլ՝ սպասում էի այն օրվան, երբ իմ կյանքը կփոխվի վերջնականապես եւ անշրջելիորեն։ Եվ ահա, վերջապես, 2017 թվականի հունիսի 9-ին ես կանգնած եմ Շերեմետեւո օդանավակայանում եւ լսում եմ՝ «հայտարարված է նստեցում դեպի Նյու Յորք չվերթի համար»։ Հենց այդ պահին գալիս է գիտակցումը, որ հետդարձի ճանապարհ այլեւս չկա, եւ ես գործնականում կանգնած եմ այն անծայրածիր երկրի շեմին, որը իմ երազանքն էր վաղ մանկությունից։
Ես բոլորովին մենակ էի, հսկայական ճամպրուկով, անգլերեն խոսելու վախով, բայց իմ երազանքն իրականացնելու անսահման ցանկությամբ եւ ոչ մի վայրկյան չզղջալու վճռականությամբ։ Եվ ես չզղջացի, ինչի համար անչափ շնորհակալ եմ ճակատագրին։
Վերադարձից արդեն 2 ամիս է անցել, բայց ես մինչ օրս չեմ կարողանում դադարել մտածել այնտեղ անցկացրած յուրաքանչյուր ակնթարթի մասին։ Գիտե՞ք ինչու։ Որովհետեւ այնտեղ ես առաջին անգամ իմացա, թե ինչ է երջանկությունը եւ ինչպես լինել երջանիկ առանց պատճառի։ 19 տարվա մեջ առաջին անգամ հասկացա, որ կարելի է լինել անսահման երջանիկ նույնիսկ այն ժամանակ, երբ շուրջբոլորը ամեն ինչ այնքան էլ վարդագույն չէ։ Չգիտեմ, թե ինչն էր այդքան կախարդական եւ առանձնահատուկ Նահանգներում, բայց Ռուսաստանում տանը ես դեռ ոչ մի անգամ չեմ զգացել այնպիսի հույզեր, ինչպիսիք այնտեղ։ Իմ երջանկությունը յուրաքանչյուր պահի եւ յուրաքանչյուր վայրկյանի մեջ էր։ Այն ժամանակ, երբ ես տեսա օվկիանոսը, ստացա առաջին աշխատավարձս, ծանոթացա պատահական անցորդի հետ, եւ նա ինձ ասաց՝ «You're so beautiful», եւ եւս հազարավոր նման պահեր։
Ամերիկան ինձ սովորեցրեց վայելել կյանքը, երբ ամեն ինչ գնում է դեպի անկում, սովորեցրեց գնահատել յուրաքանչյուր պահը։ Մի անգամ, երբ ես հերթական անգամ ոգեշնչված երազում էի մեկնել Կալիֆոռնիա, իմ դեպի Լաս Վեգաս չվերթը անսպասելիորեն չեղարկեցին։ Այն ժամանակ ես պարզապես չէի կարողանում հավատալ դրան, որովհետեւ բոլորովին չգիտեի, թե ինչ անել նման իրավիճակում։ Բայց դրանով անախորժությունները չավարտվեցին։ Ես ստիպված էի գիշերել օդանավակայանում, իմ բանկային քարտը արգելափակեցին, իսկ կանխիկ գումար գրեթե չունեի։ Առավոտյան ես գնացի Վաշինգտոն՝ քարտը վերականգնելու եւ նոր տոմս գնելու համար, քարշ էի գալիս քաղաքով մեկ ճամպրուկով՝ հույս ունենալով, որ այս ապոկալիպսիսը կավարտվի, եւ ես այնուամենայնիվ կթռչեմ Վեգաս՝ իմ ընկերների մոտ, որոնք սպասում էին ինձ այնտեղ։ Եվ ահա մեկ օր անց, կորցնելով ազնիվ աշխատանքով վաստակած 300 դոլարը, ես վայրէջք կատարեցի Լաս Վեգասում եւ հասկացա, որ ինձ հետ պատահած ամեն ինչ արժեր այն բանին, որ հայտնվեմ այստեղ եւ մեկնեմ իմ առաջին մեծահասակների ճամփորդությանը Կալիֆոռնիայով, որի համար ես ինքնուրույն էի վաստակել։ Անկեղծ ասած, այդ պահին ես շատ էի հպարտանում ինձանով եւ հասկացա, որ մեծանում եմ, եթե ունեմ ուժ՝ հաղթահարելու բոլոր դժվարությունները եւ իրավիճակից դուրս գալու ժպիտով ու ինքս ինձ ասելու. «Շնորհակալություն կյանքին այս փորձի եւ այս հուշերի համար, որոնք ես շատ եմ գնահատելու»։ Այս կարգախոսի ներքո անցավ իմ ամբողջ կյանքը Ամերիկայում։ Ինձ համար թանկ է ամեն ինչ, ինչ պատահեց այնտեղ եւ ամեն ինչ, ինչ մնաց այնտեղ։ Այն մարդիկ, որոնք շրջապատում էին ինձ։ Այն զավեշտալի դեպքերը, որոնցից ժպիտը չի իջնում դեմքիցս։ Եվ այն անկեղծ հույզերը, որոնք ես երբեք նախկինում չէի զգացել։
Շնորհակալություն, ԱՄՆ, իմ բոլոր երազանքների համար, որոնք այնտեղ իրականացան։ Օվկիանոսում առաջին լողալու համար, Լոս Անջելեսի Սանտա Մոնիկա լողափում տեսած անհավանական մայրամուտի համար, առաջին իսկական ամերիկյան երեկույթի համար, վաճառքի առաջին իսկ օրը գնված նոր iPhone-ի համար եւ, իհարկե, այն բանի համար, որ ես տուն վերադարձա բոլորովին այլ մարդ։ ՇԱՏ ԵՐՋԱՆԻԿ ՄԱՐԴ!!!
Ես մի անգամ Instagram-ում գրել էի այսպիսի նախադասություն. «Now I am absolutely free and happy as one day when my plane has landed in New York airport at 9th of June.» Եվ գիտե՞ք, եթե ինձ հիմա առաջարկեին կրկնել ամեն ինչ սկզբից, ես նույնիսկ չմտածելով կասեի՝ ԱՅՈ՛։
