Իմ Work and Travel ծրագրի փորձը
Այսպիսով, դա տեղի ունեցավ: Հյուպատոսը շնորհավորեց ինձ եւ մաղթեց հիանալի ժամանակ անցկացնել Ամերիկայում: Սկզբում դա պայթյունի պես էր, ես պարզապես զգացի այն ժպիտը, որը հասավ ականջներիս եւ գրեթե հասավ ծոծրակիս: Գլխումս հնչում էր Լեոնարդ Քոենի «Hallelujah» երգը, իսկ որովայնիս թիթեռները պատրաստ էին դուրս թռչել: Բայց դա միայն սկիզբն էր: Կարծում եմ՝ բոլորը գիտեն այդ քաղցր զգացողությունը, երբ հագուստ եւ այլ իրեր ես փաթեթավորում եւ պատրաստվում թռչել ցանկացած վայր: Այնուամենայնիվ, իմ փորձը շատ տարբեր էր իմ ակնկալիքներից: Եկեք պարզաբանենք:
Էյֆորիան հետապնդում էր ինձ, մինչեւ չհասկացա, որ իսկապես ժամանել եմ Ամերիկա: Ես մենակ էի, բոլորովին այլ աշխարհում: Թեեւ ինձ զգուշացրել էին այլ երկիր ժամանելու շփոթության մասին, ես 100%-ով ավելի շփոթվեցի: Շնորհակալություն JFK օդանավակայանի աշխատակիցներին (եւ իմ լեզվական հմտություններին), ես գտա ավտոբուս՝ հաջորդ օդանավակայան գնալու եւ իմ քաղաք թռչելու համար: Երբ իմ ապագա գործընկերներից մեկը դիմավորեց ինձ օդանավակայանում՝ ինձ բնակարան տանելու համար, ես եւ սովորական ձուկը շատ չէինք տարբերվում՝ լայն բացված աչքեր, անհանգիստ շարժումներ, կարճ հիշողություն եւ անխոս լռություն: Նրա անընդհատ փորձերը՝ գոնե մեկ բառ կորզել ինձնից, ձախողվեցին: Կարծում եմ՝ դրանից հետո նա աղոթեց Աստծուն՝ օրհնելու իմ սիրտը: Ես փորձեցի խոսել, երբ հասկացա, թե ինչ է կատարվում ինձ հետ, բայց 30-ժամյա թռիչքը թույլ չտվեց դա անել: Բարեբախտաբար, ամեն ինչ հարթ ավարտվեց, եւ ես արագ հասա իմ բնակարան:
Աշխատանքիս առաջին օրն ավելի շփոթեցնող էր: Ես գնացի աշխատանքի եւ հանդիպեցի իմ ապագա գործընկերներին: Բոլորը շատ լավն էին, բայց խնդիրն այն էր, որ ես ոչինչ չգիտեի: Ես ամբողջ ամառ աշխատում էի նույն տեղում, դա սովորական խանութ էր: Եվ կան որոշ խնդիրներ, որոնց բախվեցի աշխատանքի առաջին օրը. նախ՝ ես չգիտեի, թե ինչպես հաշվել ամերիկյան մետաղադրամները, ուստի երբ գործընկերներիցս մեկը խնդրեց ինձ մանրել քառորդները (quarters), ես հարցրեցի, թե ովքեր են այդ «քառորդները»: Երկրորդ՝ ես պետք է շատ ջանք գործադրեի՝ հիշելու բոլոր ապրանքների դիրքը դարակների վրա: Եվ երբ հաճախորդը հարցնում էր ինձ որեւէ ապրանքանիշի կամ իրի մասին, իսկ ես գաղափար չունեի, թե որտեղ է այն, ես ասում էի, որ մեր խանութում նման ապրանք չկա: Ես ինձ վատ էի զգում ստելու համար, բայց դա միակ բանն էր, որ կարող էի անել, քանի որ ամաչում էի օգնություն խնդրել գործընկերներիցս: Վերջապես, լեզուս դավաճանում էր ինձ ամեն անգամ, երբ փորձում էի ինչ-որ մեկի հետ խոսել: Իհարկե, դրանք հիմար խնդիրներ էին, բայց երկար թռիչքից հետո աշխատանքի առաջին օրը այս ամենը ստիպեց ինձ շատ թույլ զգալ: Զարմանալիորեն, իմ առաջին օրն ամենադժվարն էր:
Որոշ ժամանակ անց, երբ ես սովորեցի ամեն ինչին, սկսեցի շնչել հաճույքով եւ երջանկությամբ: Ես դիտում էի բառացիորեն ամեն ինչ: Ես փորձում էի նկատել յուրաքանչյուր փոքրիկ մանրուք, մարդկանց շփվելու ձեւը, նրանց գործելաոճը, նրանց օգտագործած բառերը, ես պարզապես ուզում էի նրանց կատարյալ հասկանալ: Խանութս գտնվում էր հենց ափին, ուստի ընդմիջման ժամանակ ես նստում էի փայտե աստիճաններին, ճաշում եւ նայում ափի երկայնքով զբոսնող եւ իրենց ժամանակը վայելող մարդկանց: Եվ ես չէի նախանձում, ես զգում էի նրանց երջանկությունը եւ վայելում նրանց հետ միասին: Ավելորդ քաշի մասին կարծրատիպը իմ աչքերում փշրվեց: Ամբողջ ամառվա ընթացքում ես հազիվ թե տեսա նույնիսկ երեք ավելորդ քաշ ունեցող մարդ: Ընդհակառակը, շատերը սպորտով էին զբաղվում: Եվ այստեղ ես ավելի զարմացա: Ես ակնկալում էի տեսնել վաղ առավոտյան վազորդների, բայց նրանց թիվը պարզապես ապշեցուցիչ էր, հատկապես տարեց վազորդների: Անձամբ ես կարծում եմ, որ սա այն լավագույն բաներից մեկն է, որ մեր տարեցները պետք է սովորեն ամերիկացիներից: Այնտեղ տարեցները տուփի մեջ փակված մկների պես չեն նստում իրենց բնակարաններում եւ հեռուստացույց չեն դիտում: Նրանք զգում են կյանքը, զբաղվում են իրենց հոբբիներով եւ չեն կարող չսիրել այս աշխարհը:
Այնքան շփոթեցնող եւ գեղեցիկ պահեր են պատահել ինձ հետ, այս էսսեն բավարար չի լինի դրանք բոլորը նկարագրելու համար, բայց ես կփորձեմ նշել ամենահետաքրքիրները: Ես երբեք չէի տեսել այդքան շատ դաջվածքներով տարեցների: Աստված ինձ վկա, ինձ դուր եկավ: Այս փաստը ինձ անձամբ ապացուցեց մի բան, որ անկախ նրանից՝ դաջվածք ունես, թե ոչ, միշտ կարող ես աշխատանք գտնել եւ բազմաթիվ հնարավորություններ ունենալ: Ինձ իսկապես դուր եկավ այս «ամերիկյան ոգին», նրանք անում են այն, ինչ ուզում են: Չկան մեղադրանքներ կամ նախատինքներ, մարդիկ իրենց ազատ են զգում: Եվ դա ազդեց նաեւ իմ կենսակերպի վրա: Միակ բանը, որի համար ափսոսում եմ, այն է, որ ես մինչեւ վերջ չբացվեցի նրանց առաջ, այնուամենայնիվ, ես շատ շնորհակալ եմ այդ մարդկանց իմ պատյանը կոտրելու եւ ինձ դրանից դուրս հանելու համար:
Մեկ այլ բան, որ նկատեցի ամերիկացիների մասին, այն է, որ նրանք շատ խոսկան են: Նրանք կարող էին պատմել ինձ իրենց ընտանիքների, իրենց համակրանքների, իրենց անհանգստությունների, վախերի, այն մասին, որ մոռացել են առավոտյան ցնցուղ ընդունել կամ ատամները լվանալ, կամ իրենց շների մասին, հատկապես իրենց շների մասին: Բայց հենց սա օգնեց ինձ շատ արագ բարելավել լեզուս, նաեւ դա «ամերիկյան հոգու» բանալին էր, այնպես որ ես ընդհանրապես չձանձրացա այդ զրույցներից: Այդ կերպ ես շատ բան իմացա ճանապարհորդությունների մասին, քանի որ բոլորը գիտեն, որ ամերիկացիները ճանապարհորդության սիրահարներ են: Մի օր ես խոսում էի մի տղամարդու հետ, ով իմ շեշտադրումը լսելուց հետո սկսեց ռուսերեն խոսել: Առաջին վայրկյաններին ես նույնիսկ չհասկացա, թե ինչ է պատահել: Բայց հետո կենտրոնացա եւ սկսեցի վայելել այդ զրույցը: Այդ մարդը 10 տարի ռուսերեն էր սովորում: Ես նաեւ հիշում եմ հիասքանչ երկինքը՝ պատված միլիարդավոր աստղերով, եղջերուներին, որոնց մենք ամեն օր տեսնում էինք, զարմանալի բնությունը, համեղ պաղպաղակը եւ Նյու Յորք կատարած ուղեւորությունը՝ իր գունագեղ կենսակերպով: Դա ինձ համար անհավանական փորձ էր:
Ես ձեր ավելի շատ ժամանակը չեմ խլի այս էսսեն կարդալու համար, ուստի կգրեմ մի քանի եզրակացություն: Էսսեիս սկզբում ես գրել էի, որ իմ փորձը բոլորովին տարբեր էր իմ ակնկալիքներից: Եվ դա ճիշտ է, որովհետեւ իմ փորձն ավելի լավն էր: Մարդիկ, որոնց հանդիպեցի, մթնոլորտը, որով շրջապատված էի, մշակույթը, ամեն ինչ դարձրեց իմ 2017 թվականի ամառը իմ կյանքի լավագույն ամառը: Ես այնքան շնորհակալ եմ ճակատագրին, որ ամերիկյան հյուպատոսությունում լսեցի այդ երկար սպասված «Այո»-ն եւ գնացի աշխարհի լավագույն երկրներից մեկը:
