Իսկ ի՞նչ կասեք Լաս Վեգասի եւ Լոս Անջելեսի մասին։ Դրանք բոլորովին տարբեր, յուրահատուկ եւ իրարից ոչնչով չզիջող քաղաքներ են՝ հանելուկներ։ Մեր ճամփորդության ընթացքում ապրած զգացմունքները կարելի է անվերջ նկարագրել։

Մենք գիշերում էինք Վեգասի լավագույն հյուրանոցներից մի քանիսում եւ վայելում էինք ամեն ինչ։ Քանի որ իմ անհավանական ճամփորդության պահին 20 տարեկան էի, միանգամից ասեմ՝ եթե 21 տարեկան չես, կարող ես հյուրանոցում տեղավորվել ընկերների շնորհիվ, բայց դրանից հետո քեզ չեն օգնի։ Ակումբները եւ նույնիսկ լողավազանները փակ են քեզ համար։ Մի օր մենք ապրում էինք «Ֆլամինգո» հյուրանոցում եւ վազեցինք գեղեցիկ լողավազանի մոտ արեւայրուք ընդունելու, բայց մեզ մերժեցին՝ նշելով, որ լողավազանը միայն 21-ից բարձր տարիքի անձանց համար է։ Բայց դա չի նշանակում, որ դուք չպետք է այցելեք այն մինչեւ 21 տարեկանը։

Վեգասը զվարճանքի քաղաք է։ Հյուրանոցների յուրաքանչյուր առաջին հարկում կա խաղատուն, ողջ գլխավոր փողոցի՝ Strip-ի երկայնքով տեղադրված են բարձրախոսներ, որոնցով ամբողջ փողոցում միեւնույն երաժշտությունն է հնչում, ամեն քայլափոխի տեղադրված են հատուկ ցողիչներ, եւ դրանք աշխատում են նույնիսկ գիշերը, քանի որ Վեգասը շատ շոգ քաղաք է։

Շուրջբոլորը լույսեր են եւ հարյուրավոր մարդիկ՝ կոկտեյլների համար նախատեսված տարօրինակ երկար բաժակներով, հագնված եւ պատրաստ զվարճանքների, բազմաթիվ բարեր եւ ակումբներ, որոնք հորդում են անառակությամբ, ամենուր կարելի է հանդիպել բոլորովին անհարիր մարդկանց, որոնք ձգտում են զվարճանքներ առաջարկել այս կեղտոտ, բայց այնքան գեղեցիկ քաղաքում։