2016 թվականի հունիսին Նյու Յորք ժամանելիս ես, ի տարբերություն որոշ այլ ուսանողների, չէի էլ մտածում հիացմունքի արցունքների մասին կամ հիանալու ճանապարհի յուրաքանչյուր միլիմետրով։ Մտքերս բոլորովին այլ էին։ Ես թռչում էի միայնակ՝ 19 տարեկանում, եւ ոչ այնքան fluent English-ով։ Ի՞նչ անել հիմա։
Դեռ թռիչքից առաջ ինտերնետում ծանոթացել էի մի մարդու հետ, ով պետք է դիմավորեր ինձ օդանավակայանում, ցույց տար քաղաքը, պատմեր ամեն ինչ։ Բայց նրան չտեսա։ Ես այնտեղ կանգնեցի մոտ 40 րոպե, WIFI-ին միանալ չհաջողվեց։ Հույսս դնելով այդ մարդու վրա՝ տանը նույնիսկ չէի անհանգստացել ճշտելու իմ առաջիկա 3 ամսվա քաղաքի՝ Ocean City NJ-ի ճշգրիտ ճանապարհը։ Երեկո էր՝ ժամը 8-ի սահմաններում։ Եվ ես՝ այդքան դժբախտ, ճամպրուկը ձեռքիս, նայում էի հսկայական օդանավակայանի կողմերը։
Բնականաբար, հաջորդ առավոտ ես՝ երջանիկ (կամ ոչ այնքան), արդեն ուսումնասիրում էի օվկիանոսի ափին գտնվող քաղաքը, քանի որ, ինչպես ասում են, լեզուն մինչեւ Կիեւ կհասցնի։ Ճիշտն ասած, առաջին շաբաթը քիչ բան էի հասկանում։ Անընդհատ վերահարցնում էի, բայց զրույցներից խուսափել չէի փորձում։ Ես բաց մարդ եմ, եւ առանց շփման ինձ համար դժվար է։ Իսկ ինձ հանդիպում էին շատ համբերատար ամերիկացիներ, որոնց դա ավելի շուտ հուզում էր, քան նյարդայնացնում։
Ժամանումիցս 2 շաբաթ անց, զբոսնելով առափնյա փողոցում, պատահաբար ծանոթացա տարեց մի ամերիկացու հետ։ Այդ պահին լեզվական արգելքը լիովին անհետացավ։ Մենք գնացինք մոտակա սրճարան, քննարկեցինք քաղաքականությունը, Ռուսաստանի եւ Ամերիկայի հարաբերությունները, միջազգային ահաբեկչության խնդիրը։ Բարեբախտաբար, համալսարանում իմ մասնագիտությունը թույլ է տալիս դա անել։ Եվ, ո՜վ հրաշք, զրույցը հոսում էր այնքան հանգիստ, առանց դադարների, առանց ճիշտ բառեր փնտրելու։ Այդ օրը ես հասկացա, որ սկսում եմ ընկղմվել այդ մթնոլորտի մեջ։ Անգլախոս երկրի մթնոլորտի մեջ։
Խորհուրդ տալով J-1 Visa-ի սկսնակներին՝ ուզում եմ միայն կրկնել հին ճշմարտությունը՝ մի՛ վախեցեք բերաններդ բացելուց :) Պարզապես խոսե՛ք, սխալներով, դանդաղ։ Բայց խոսե՛ք։ Native speaker-ը միշտ միայն կխրախուսի ձեր՝ իր մայրենի լեզվով խոսելու ցանկությունը։ Ժամանակի ընթացքում, վստահեցնում եմ ձեզ, խոսակցական անգլերենի մակարդակը շատ կբարելավվի։
Իսկ ի՞նչ անել սկզբնական շրջանում, երբ, ձեր կարծիքով, ամերիկացիների բերանում շիլա է, իսկ ձեր «իդեալական» անգլերենը նրանք ինչ-ինչ պատճառներով չեն հասկանում։ Ժեստերի լեզուն ոչ ոք չի չեղարկել :) Ոչ, լուրջ եմ ասում։ Շատ դեպքեր եմ տեսել, երբ ռուսները փորձում էին ինչ-որ բան հասցնել ամերիկացուն՝ ժեստիկուլյացիա անելով այնպես, որ իրենց ճանապարհին ամեն ինչ ավլում էին։ Բայց ես վստահ եմ, որ դա ձեր դեպքը չէ։ Հիմնական գիտելիքները միեւնույն է առկա են, կարեւոր է միայն հասկանալ, թե ինչպես ճիշտ ընդլայնել դրանք, եւ ինչպես ճիշտ օգտագործել Ամերիկայում ձեզ տրված ժամանակը։
