Պատմություն 2. Օ՜, Նյու Յորք, Նյու Յորք...

Գլուխ 1. Yeah boy

Մանհեթեն, երկնաքերեր, «Մեծ Գեթսբին», պողոտաներ... – Այսպես էի ես 20 տարի պատկերացնում Նյու Յորքը: Եվ ահա... Ինքնաթիռը վայրէջք է կատարում, անձնագրի մեջ դրոշմակնիք է դրվում, ճամպրուկը վերցվում է... եւ դու տաքսու պատուհանից Aerosmith խմբի երգի ներքո շնչում ես ազատության քամին... (որից անպայման պետք է մազերդ ծածանվեն):

Օ՜ բոոոոյ (ինչպես կասեին ամերիկացիները): Աշխարհագրական էքստազ:

Բայց 5 րոպե անց Թայմս Սքվերում հասկանում ես, որ հենց այդ քամին, որի թեւերին դու թռչում էիր «Բալանդինո» օդանավակայանից դեպի «JFK», ամուր եւ երկար ժամանակով հագեցած է ամեն անկյունում քնած անօթեւանների, սիմպատյագաների եւ ԱՄՆ-ի ոչ պաշտոնական մայրաքաղաքի մայթերին փտող աղբի հոտով:

«Դուք պարզապես ոչ ճիշտ տեղեր եք գնացել», – ասում են ինձ իմ վրդովմունքին ի պատասխան:

Լո՞ւրջ: Ոչ ճիշտ տեղե՞ր: Իսկ ու՞ր պետք է գնայի: Ինչու՞ ոչ ոք ինձ չզգուշացրեց, որ Ուոլ Սթրիթում վատ հոտ է լինելու, իսկ Հինգերորդ պողոտայում ստիպված եմ լինելու գրան բատման անել կոյուղու գետի վրայով:

Դե այո, Կենտրոնական այգում անօթեւաններ չենք տեսել, համարիր, որ բախտդ բերել է:

Լավ, պարզապես մենք «ոչ ճիշտ տեղում» ենք եղել, օքեյ:

Գլուխ 2. Subway surf

Եթե ձեր կյանքը չափազանց հանգիստ է ընթանում, ապա, ինչպես ասում են, «Welcome!»:

Ահա Կասիմինայի մոտ (տե՛ս պատմություն #1) մետրոյում հանգստանալու համար պառկեց աֆրոամերիկացի տատիկը: Կանգնած: Եվ ամեն ինչ լավ կլիներ, միայն թե ինչու՞ երբ նա արթնացավ, դժգոհ դեմքով բացականչեց. «Miss!»: Իբր՝ «Էյ, կին, ինչու՞ ինձ չես պահում»:

Լայֆհաք. ԱՄՆ-ում ցանկացած անհասկանալի իրավիճակում սկսեք ռուսերեն խոսել: Նույնիսկ ամենահանդուգնները չգիտեն, թե ինչ պատասխանել մեր քաղաքավարի. «Երիտասարդ մարդ, ես, ցավոք, ոչ մի բառ չեմ հասկանում այն անհեթեթությունից, որ դուք հենց նոր արտասանեցիք»-ին: Խնդիրները սովորաբար լուծվում են մեկ նախադասությամբ: Մեր ռուսական «rrrrr» հնչյունով ցանկացած բառ վախեցնում է մարդկանց. նրանք բարձրացնում են հոնքերը, հարգանքով գլխով անում եւ լուռ հեռանում:

Սա միշտ եւ ամենուր աշխատել է, բայց ոչ «Brooklyn bridge» մետրոյի կայարանում, որտեղ ես կրկին անվրդով տեսքով ասացի արեւայրուքով թխամորթ պարոնին, որ չգիտեմ նրա լեզվով խոսել: Եվ այդ ժամանակ նա իր թխամորթ բերանով պատասխանեց. «Դու ամեն ինչ հասկանում ես: Եվ ես քեզ հիշեցի»:

Իրակա՞ն: Պարզապես... Էլ ինչպե՞ս չհիշեիր, այստեղ Կասիմինայից եւ ինձնից բացի սպիտակամորթ չկա: #ասաներասիզմին

Գլուխ 3. This side of Brooklyn Bridge

Ինչպես կռահեցիք, ԱՄՆ-ում գտնվելու վերջին 2 օրը մենք ապրում էինք Բրուքլինում: Սա այնպիսի վայր է, որտեղ եթե մաշկիդ գույնը գոնե մի փոքր ավելի բաց է, քան հողինը, ապա դու “beautiful” ես:

Եվ ես նույնիսկ չգիտեմ, թե ինչն ինձ ավելի կոփեց. «ջերմատեխնիկայում» ուսման 3 տարին, թե՞ Բրուքլինում ապրելու 2 օրը: Մի խոսքով, փորձը վատը չէ: Կիսվում եմ.

Ա) «Հեյ, Առնոլդ»-ը «նկարահանել» են Բրուքլինում:

Բ) Մենք ապրում էինք «Հեյ, Առնոլդ»-ի նման տանը:

Գ) Ոչ թե Առնոլդի, այլ նրա թխամորթ ընկեր Ջերալդի հետ:

Դ) Եվ այլ շատ թխամորթ տղաների հետ:

Ե) Գիշերը ավելի լավ է կողպվել բանալիով:

Զ) Եվ պահարանը հրել:

Դռանը:

Եվս մեկ լայֆհաք. եթե դուք պատկանում եք հենց այդ «beautiful» կատեգորիային, ապա նույնիսկ Բրուքլինի շոգ օրը մի մոռացեք հագնել ինչ-որ պարկանման բան, որը ձեր մարմինը կթաքցնի պարանոցից մինչեւ կրունկները:

Գլխավորը՝ ուշադրություն չգրավելն է. ոչ ոք չի սիրում աչքի ընկնողներին: Թեեւ ոչ: Չափազանց շատ են սիրում:

#usatoday #tobecontinued