Ինչպե՞ս որոշեցի մենակ մեկնել: Ինչպե՞ս չկարողացա վճարել ծրագրի համար արգելափակված անձնագրի պատճառով: Ինչո՞ւ հովանավորը չհաստատեց իմ առաջարկը: Ինչպե՞ս ստացա վիզա մերժումից 10 օր անց: Ինչպե՞ս ուշացա ինքնաթիռից եւ չհասա իմ երազանքների վայր: Ինչպե՞ս նստեցի երրորդ շարքում ամենահայտնի America's got talent շոուի եզրափակչին: Ինչպե՞ս թռա ուղղաթիռով Արիզոնայի վրայով: Մնացեք ինձ հետ, ամեն ինչ կպատմեմ:
Եթե հաշվեք, թե քանի անգամ եմ ԱՄՆ երկու ուղեւորություններից առաջ լսել «ուրեմն բախտդ չէ» արտահայտությունը, կարող եք խելագարվել: Ամեն ինչ այնպես չէր ընթանում, ավելի ճիշտ՝ ոչինչ չէր ստացվում: Ո՛չ 2016-ին, ո՛չ 2017-ին: Ես կսկսեմ ամենասկզբից:
Ծրագրի մասին վաղուց էի լսել, բայց ուղեւորություն հատուկ չէի պլանավորում: Գիտեի, որ մեծ գումար է պահանջվում, եւ հեռու է: Հիմա Ամերիկան ինձ շատ մոտ է թվում, իսկ այն ժամանակ այն ինձ համար հսկայական հնարավորությունների եւ ազատության հեռավոր երկիր էր: Բայց այստեղ հիմնական բառը «հեռավորն» է: Չեմ պատմի, թե ինչպես անցկացրեցի 2015-ի ամառը, բայց այն միտքը, որ պետք է ինչ-որ բան փոխել կյանքում, ամուր նստել էր գլխումս:
Երկրորդ կուրսի ուսումը նոր էր սկսվել, իսկ ես վազեցի գործակալություն՝ Work and Travel USA ծրագրի մասին իմանալու: Ծրագրում ամեն ինչ ինձ հարմար էր, բայց որոշեցի չշտապել, քանի որ հավաքագրումը նոր էր բացվել: Բառացիորեն մի քանի օր անց իմացա մեկ այլ փոխանակման ծրագրի մասին, որը թույլ է տալիս մեկ կիսամյակ անցկացնել Ամերիկայում՝ սովորելով անգլերեն եւ ընկղմվելով երկրի մշակույթի մեջ: Work and Travel USA-ի մասին միտքը հետին պլան մղվեց, եւ այն ժամանակ, երբ իմ բոլոր ծանոթները ձեւակերպվում էին Work and Travel USA ծրագրին, ես դանդաղ, բայց վստահ, ինքս էլ չգիտակցելով, առաջ էի շարժվում դեպի փոխանակման ծրագրի թեկնածուների վերջնական ընտրություն: Այն ժամանակ ես հսկայական ջանքեր գործադրեցի (գրում էի մոտիվացիոն նամակներ, հանձնում էի քննություններ, հավաքել էի հարյուրավոր թղթեր): Երբ մարտին իմ շատ ընկերներ պատրաստվում էին ԱՄՆ հյուպատոսությունում հարցազրույցի, ես դեռ սպասում էի արդյունքներին: Սպասում էի եւ հասկանում, որ եթե չդառնամ փոխանակման ծրագրի եզրափակիչ փուլի մասնակից, Work and Travel USA-ի համար փաստաթղթեր ձեւակերպելու ժամանակս աղետալիորեն քիչ կլինի: Եվ ես չանցա: Ստացա նամակ՝ մասնակցության համար շնորհակալությամբ եւ շնորհավորանքով այն բանի համար, որ դարձել եմ 100 լավագույն թեկնածուներից մեկը: Շնորհակալություն, իհարկե, մխիթարեցին: Ես բարոյապես պատրաստվել էի նման արդյունքի, բայց արցունքներս զսպել չէի կարողանում: Ցավալի էր այդքան ժամանակ եւ ուժ ծախսել:
Work and Travel USA ծրագրի հավաքագրման ավարտին հաշված օրեր էին մնացել: Բայց մտածելու բան չկար, այդ պահեստային պլանը ես հստակ մշակել էի: Եկա գրասենյակ եւ պարզապես ստորագրեցի բոլոր թղթերը՝ վճարելով ծրագրի մի մասը: Ինձ պետք չէին ոչ մի պատմություններ այն մասին, թե ինչ հնարավորություններ կբացի ինձ համար ԱՄՆ-ում անցկացրած ամառը, ես ամեն ինչ ինքս էլ գիտեի:
