Մարտի 22-ին ես ստորագրեցի պայմանագիրը, իսկ 24-ին արդեն վազում էի բանկ՝ առաջին վճարումը կատարելու համար, բայց ոչ այն է՝ չստացվեց։ Իմ անձնական օրագրում կա հետեւյալ գրառումը. «Մարտի 24. Բանկում հաշիվ բացելու փորձի ժամանակ պարզեցի, որ իմ անձնագիրը հետախուզման մեջ է»։ Իրավիճակը բացարձակապես աբսուրդային էր, քանի որ ես օրենք չէի խախտել եւ անձնագիրս չէի կորցրել, բայց բանկային հաշիվ բացել այդպես էլ չկարողացա, փոխարենը շրջանային անձնագրային սեղանում պարզեցի, որ անձնագիրս արգելափակվել է Նիժնի Տագիլ քաղաքում։ Երկար չմտածելով՝ գնացի սկանդալ անելու՝ պարզաբանելու այդ քաղաքի ՈւՖՄՍ-ում։ Պարզվեց, որ ինչ-որ մեկը անձնագիրը կորցնելու մասին դիմում է ներկայացրել, եւ ինչ-որ պատահականությամբ անձնագրայինի աշխատակցուհին անուշադրության պատճառով արգելափակել էր իմ անձնագիրը՝ շփոթելով մեկ թվանշան։ Տուն վերադառնալուց հետո ստիպված եղա մի քանի դիմում գրել, որից հետո անձնագիրս վերջապես ապաարգելափակեցին։ Եվ, ի դեպ, ոչ ոք նույնիսկ ներողություն չխնդրեց ոչ մի ծառայությունում։ Սա առաջին փորձությունն էր, որից հետո լսեցի «գուցե ճակատագիր չէ»։ Բայց ես ճակատագրին վաղուց չեմ հավատում։ Հավատում եմ, որ պետք է պայքարել։

Ես որոշեցի լինել բոլորովին հուսահատ եւ փորձել աշխատանք գտնել ինքնուրույն։ Գրեթե 2 շաբաթ ես նամակներ էի ուղարկում, բայց պատասխաններ չէի ստանում։ Ես այն ժամանակ շատ էի ուզում գնալ Martha’s Vineyard, Massachusetts կղզի, բայց աշխատատեղերի մեծ մասն արդեն զբաղված էր, իսկ այնտեղ բնակարան չկար ընդհանրապես։ Հետաձգելու տեղ չկար, ես համաձայնեցի գործակալության առաջարկած աշխատանքին։ Դա job offer էր բոլորի կողմից սիրված Dunkin Donuts-ում՝ Cape Cod-ում։ Ինձ արդեն միեւնույնն էր, միայն թե վերջացնեի այս ամենը եւ մեկնեի։ Բայց ոչ այն է՝ չստացվեց։ Սպոնսորը այս offer-ը չհաստատեց։ Դրա համար ոչ մի նորմալ բացատրություն չկար, իմ շատ ծանոթներ հանգիստ գնացել էին այդ offer-ով, բայց ինձ մերժեցին։ Ես փորձում էի զանգահարել սպոնսորին, գրել, բայց ամեն ինչ ապարդյուն։ Բացատրությունը մեկն էր. սպոնսորը անհանգստանում էր, որ կղզում բնակարան չի մնացել, քանի որ այդ ամառ այնտեղ ուսանողների մեծ հոսք էր գնում։ Հրատապ կարգով, սրբելով վիրավորանքի արցունքները, ես ստորագրեցի մեկ այլ offer։ Դա մայիսի 4-ն էր։ Ես լաց էի լինում այն բանի համար, որ ամեն անգամ, երբ ես գլխումս կառուցում էի ավելի կամ պակաս լավ պլան, այն փլուզվում էր։ Լաց էի լինում այն բանի համար, որ չեմ գնում երազանքների կղզի եւ նույնիսկ չեմ գնում այնտեղ, որտեղ կլինեն իմ ծանոթները։ Լաց էի լինում այն բանի համար, որ ստորագրել եմ offer Տեխասում (կարդացեք՝ անապատում՝ կովբոյներով եւ տեկիլայով)։ Դա ես արդեն հետո հասկացա, որ ինչ-որ վերին ուժեր էին ինձ մղում այդ կողմ։ Իմ առաջին ամերիկյան ամառը անցավ Տեխասում, եւ դա լավագույնն էր, որ կարող էր պատահել ինձ հետ։

Մայիսի 19-ին իմ տեխասյան offer-ը հաստատվեց, իսկ հունիսի 6-ին ես անցա հարցազրույցը հյուպատոսությունում եւ ստացա J-1 Visa։ Երկար չեմ կանգ առնի հարցազրույցի վրա, քանի որ այդ անգամ ամեն ինչ անցավ շատ հեշտ եւ արագ, ինձ տալիս էին ստանդարտ հարցեր այն մասին, թե որտեղ եմ սովորում, ինչով եմ պլանավորում զբաղվել ապագայում եւ ինչ եմ անելու նահանգներում։ Ի դեպ, կար նաեւ հարց այն մասին, թե ինչու եմ ընտրել Տեխաս նահանգը։ Խաբել, որ դա իմ կյանքի երազանքն էր, չսկսեցի, բացատրեցի, որ ընտրություն չունեի, քանի որ ուշ էի դիմել մասնակցության համար։

Եթե ձեզ հետաքրքիր է, թե ինչպես ինձ մերժեցին վիզայի հարցում 2017 թվականին, ապա մնացեք ինձ հետ, հետո անպայման կպատմեմ նաեւ այդ մասին։