Տոմսերը գնել եմ թռիչքից 4 օր առաջ, իսկ ճամպրուկները հավաքել եմ թռիչքի նախորդ գիշերը։ Ամբողջ օրը անցկացրել եմ Մոսկվայում եւ մի քանի ժամ՝ Լոնդոնի օդանավակայանում։ Մենք թռել ենք British Airways ավիաընկերությամբ (Մոսկվա-Լոնդոն-Օստին)։

Ես երեք օր նորմալ չէի քնել, բայց ԱՄՆ ժամանելուն պես ոչ մի ջեթլագ չզգացի։ Մենք պարզապես տեղավորվեցինք մոթելում, ուժ գտանք երեկոյան շրջելու շրջակայքում եւ քնեցինք։ Այսուհետ ես երբեմն կգրեմ «մենք», քանի որ պարզվեց, որ մեզ պես «դժբախտներս», որոնք ստիպված էին գնալ Տեխաս, չորսն էինք։

Այն, ինչ տեսանք, երբ դուրս եկանք զբոսնելու

Մեր մռայլ սենյակը, որտեղ անցկացրինք առաջին շաբաթը

Տիպիկ Ամերիկայի տեսարանը, որը բացվում էր մեր մոթելից

Գրառում իմ անձնական օրագրից.

«Հունիսի 13

Դե, մենք տեղում ենք։ Նույնիսկ չի հավատացվում, որ մենք վերապրեցինք այս ամենը, եւ վերջապես սկսվում է մեր կյանքի նոր հատվածը։

Մենք ժամանեցինք Օստին։ Անմիջապես հասկացանք, որ այստեղ մարդիկ իսկապես ուրիշ են։ Նրանք ժպտում են եւ միշտ պատրաստ են օգնել։ Առաջին այդպիսի մարդը տեղեկատվական կետի կինն էր։ Օգնեց մեզ տաքսի կանչել, տվեց մի շարք բուկլետներ, մաղթեց լավ հանգիստ։ Մենք ի պատասխան նրան նվիրեցինք հուշանվեր Ռուսաստանից։ Իրականում տաքսիստը բավականին կասկածելի տիպ էր, ուղեւորության համար նրան տվեցինք 140 դոլար (գնացել ենք գրեթե մեկ ժամ, հեռավորությունը մոտ 85 կմ է՝ 120 ուղեւորությունը + 20 թեյավճարը)։ Մեր «շքեղ» հյուրանոցում մեզ սպասում էր հերթական հնդիկը՝ վատ նորություններով այն մասին, որ մենք կարող էինք 5 դոլարով հասնել ավտոբուսով եւ որ մեր ռեստորանում, պարզվում է, այցելուներ գրեթե չկան։ Բայց մենք այնքան հոգնած էինք, որ նախընտրեցինք հեռանալ մեր փոքր ու մռայլ սենյակ։ Ես երեք օր նորմալ չէի քնել, ինձ սարսափելի էի զգում, բայց այնուամենայնիվ որոշեցինք շրջել շրջակայքում, տեսնել, թե որտեղ ենք անցկացնելու մեր ամառը։ Walmart հասնելու պլանը ձախողվեց, մենք վերադարձանք տուն եւ քնեցինք»։

Ամբողջ ամառ ես օրագիր էի պահում։ Ամեն օր գրում էի, թե ինչ հետաքրքիր բան է պատահել, ինչով ենք զբաղվել եւ ինչ զգացմունքներ էին ինձ համակել։

Առաջին շաբաթն աննկատ անցավ։ Մենք ապրում էինք ռեստորանից 5 րոպե հեռավորության վրա, որտեղ աշխատում էինք, ուստի քաղաքը հատուկ չէինք տեսել։ Զբոսնում էինք միայն շրջակայքում, արեւայրուք ընդունում մոտակա գետի ափին, ոտքով գնում Walmart (մոտ մեկ ժամ՝ մեկ ուղղությամբ)։

Գլխարկը, ի դեպ, գնել եմ առաջին իսկ օրը։ Տեխասում եմ, թե՞ ոչ, ի վերջո։

Ոչինչ ուշագրավ տեղի չէր ունենում, մենք աշխատում էինք (աշխատանքի մասին ավելի ուշ կպատմեմ), վայելում էինք ազատ ժամանակը, բայց կամաց-կամաց սկսում էինք ձանձրանալ։ Ամեն ինչ փոխվեց ուղիղ մեկ շաբաթ անց, երբ եկավ ժամանակը ինչ-որ բան որոշելու կացարանի հետ։ Իսկ դա արդեն հաջորդ պատմությունն է։