Եթե ծանոթ եք իմ ուղեւորության նախապատմությանը, ապա գիտեք, որ իմ բոլոր խնդիրները լուծվում էին միայն դրանց առաջանալուն պես (կարդացեք՝ վերջին պահին)։ Բնակարանի խնդիրը առաջացավ հունիսին՝ մեկնելուց մի քանի օր առաջ։ Մենք փորձեցինք խորհրդակցել այն տղաների հետ, ովքեր մեզանից առաջ էին եղել այդ քաղաքում, փորձեցինք բնակարաններ փնտրել Facebook-ի կամ Google-ի միջոցով, բայց ամեն ինչ ապարդյուն էր։ Բնակարանները վարձով են տրվում առնվազն 6 ամսով, ընդ որում՝ դատարկ (Ամերիկայի առանձնահատկությունը), տներ վարձակալելու մասին հայտարարություններ պարզապես չկային։ Առաջին անգամվա համար էժան համար ամրագրելուց բացի այլ ելք չունեինք։ Մինչ օրս հիշում եմ, թե ինչպես դեռ Ռուսաստանում գտնվելով՝ զանգահարում էի հյուրանոցներ, դողացող ձայնով ճշտում գինը եւ ամրագրման պայմանները (լեզվական արգելքի եւ լեզվի զարգացման մասին նույնպես կգրեմ հետո)։ Սա, ի դեպ, խորհուրդ է բոլորին. զանգահարեք հյուրանոց, նախքան այն կայքում կամ միջնորդ կայքերի միջոցով ամրագրելը, այդպես կարելի է պատահաբար իմանալ հատուկ առաջարկների, զեղչերի եւ այլնի մասին։ Հյուրանոցներից մեկում մեզ ընդառաջեցին եւ զեղչ արեցին, քանի որ զբոսաշրջային սեզոնը դեռ չէր սկսվել, սենյակները դատարկ էին, իսկ մենք սենյակ էինք փնտրում ամբողջ շաբաթվա համար։
Վարձել սենյակ առաջին անգամվա համար, որպեսզի տեղում որոշեք բնակարանի հարցը։ Որո՞նք են այս մոտեցման թերություններն ու առավելությունները։
+գործընկերներից եւ նոր ծանոթներից բնակարանի հնարավոր տարբերակների մասին իմանալու հնարավորություն (գուցե նրանք կամ նրանց ընկերները սենյակ են վարձով տալիս, գուցե նրանք խորհուրդ տան տեղական կայք կամ թերթ)
+հասկանալու հնարավորություն, թե քաղաքի որ թաղամասում եք ուզում ապրել (աշխատանքին, սուպերմարկետին, բանկին մոտ, կամ գուցե լողափին, անվտանգ, այլ ուսանողներին ավելի մոտ կամ հակառակը՝ նրանցից հեռու)
+այլ ուսանողների հետ ընդհանուր բնակարան վարձելու հնարավորություն (միասին գտնել կամ պարզապես միանալ)
–առանց նորմալ բնակարանի մնալու ռիսկ, քանի որ հայտնի քաղաքներում ուսանողները այն վերցնում են դեռ գարնանը
–ստիպված կլինեք տեղափոխվել ձեր ամբողջ իրերով
Ի դեպ, 2017 թվականին մենք նախապես գտանք սենյակ միանգամից ամբողջ ամառվա համար, որը համապատասխանում էր բոլոր պարամետրերին, եւ դա հիանալի էր։ Ոչ մի խնդիր եւ քաշքշուկ տեղափոխվելու հետ։ Իմ կարծիքով, այնուամենայնիվ, ավելի լավ է նախազգուշական լինել եւ ժամանակ ծախսել տանը բնակարան փնտրելու վրա (իսկ հետո պարզապես գալ պատրաստի տեղ եւ վայելել կյանքը)։
Ի՞նչ էր իրականում կատարվում 2016-ին։ Օրերը թռչում էին մեկը մյուսի հետեւից, մոտենում էր այն օրը, երբ մենք պետք է դուրս գայինք, կամ էլ շարունակեինք վճարել մոթելի համար։ Սա այն էր, ինչից մենք ամենաշատն էինք ուզում խուսափել, քանի որ այնտեղ ամբողջ ամառ ապրելը տանջանք կլիներ։ Նախ՝ մենք հոգնում էինք միմյանցից։ Անընդհատ միասին լինել աշխատանքի վայրում, հետո էլ այդ փոքրիկ մութ սենյակում (սենյակների լուսավորության բացակայությունը ամերիկյան հյուրանոցների ընդհանուր խնդիրն է, նրանց պետք է Ելենա Լետուչայան լյուքսոմետրով)։ Բնականաբար, այնտեղ լվացքի եւ պատրաստվելու ոչ մի պայման չկար, եւ դա թանկ էր Տեխասի փոքրիկ քաղաքի համար։ Եվ վերջապես, տեղակայումը շատ կասկածելի էր. գլխավոր մայրուղու, բենզալցակայանների, Մակդոնալդսի եւ Վենդիսի տեսարանը մեզ հոգնեցրել էր, սուպերմարկետը շատ հեռու էր, բանկը նույնպես (իսկ այս երկու վայրերը, ծրագրի ապագա մասնակիցներ, կփակեն ձեր ամենաշատ այցելվող 3 վայրերի ցանկը)։
Մենք գնում էինք մոտակա բնակելի համալիրներ, շարունակում էինք փնտրել ինտերնետում, բայց ապարդյուն։ Մի օր մենեջերը առաջարկեց մեզ պտտվել քաղաքով, տեսնել հետաքրքիր վայրեր, տեսարժան վայրեր։ Այդ օրը Տեխասի մասին իմ կարծրատիպերի 80%-ը փլուզվեց, բայց այդ մասին՝ ավելի ուշ։
Գրառում իմ անձնական օրագրից.
«Հունիսի 17
...Ես մինչ օրս ցնցված եմ, թե իրականում ինչպիսին է այս քաղաքը։ Պարզվում է՝ մենք ապրում ենք ծայրամասում եւ աշխարհի լույսը չենք տեսնում։ Սա անիրական գեղեցիկ քաղաք է՝ ցնցող բնությամբ, այգիներով, գետերով։ Այստեղ կյանքը եռում է, իսկ մենք՝ աշխատանք-տուն...»
Հենց այս մենեջերն էլ օգնեց մեզ բնակարանի հարցում։ Այդպես մենք տեղափոխվեցինք։ Տեղափոխվեցինք հենց այնտեղ, որտեղ կյանքը եռում է, այգին 5 րոպե հեռավորության վրա, եղնիկներ, սկյուռներ, գետ, իսկ ամենակարեւորը՝ սուպերմարկետ եւ բանկ ;)
