Ներածություն

Երբ դու գտնվում ես մեծ, ցուրտ քաղաքում, դժվար թե պատկերացնես այլ կյանք։ Դու չես մտածում, որ ինչ-որ տեղ, քեզանից 8000 կմ հեռավորության վրա՝ օվկիանոսից այն կողմ, Հյուսիսային Ամերիկա մայրցամաքի հարավում՝ Հարավային Կարոլինա նահանգի Միրթլ Բիչ քաղաքում, կա Broadway at the beach, եւ այնտեղ Coastal Outfitters խանութի պահեստում Դեյվիդը ստուգում է երկարաթեւ վերնաշապիկները, իսկ Սեմը J-1 ուսանողներին բացատրում է, թե ինչով են տարբերվում կախիչները։ Մի վայր, որտեղ հետիոտնը հազվադեպ երեւույթ է, իսկ եթե դու նաեւ սպիտակամորթ ես, եւ եթե նաեւ աղջիկ ես, ապա սպասիր մեքենաների ազդանշաններից եւ բացականչություններից վախի։ Մի վայր, որտեղ քո աֆրոամերիկացի հարեւանները ամեն օր հայացքով ճանապարհում եւ դիմավորում են քեզ աշխատանքից։ Մի վայր, որտեղ ջերմ է ոչ միայն արեւից, որտեղ, կարծես թե, ամեն ինչ նույնն է, բայց բոլորովին այլ կերպ։

Մաս 1 Ճանապարհ դեպի Մ քաղաք

Հասնել Նյու Յորք՝ շատ պարողների, ծրագրավորողների, երաժիշտների, գործարարների, զբոսաշրջիկների, ճանապարհորդների եւ մեր մոլորակի այլ բնակիչների երազանքների քաղաք, ավելի հեշտ էր, քան սպասվում էր։ Տարօրինակ է, բայց դա իմ երազանքների քաղաքը չէ։ Ես երբեք չեմ երազել NYC-ի կամ ընդհանրապես ԱՄՆ-ի մասին։ Ես ծրագրին դիմել եմ բոլորովին հանկարծակի եւ վերջին օրը։ NY հասնելու համար պետք էր ընդամենը թողնել ամեն ինչ, մտնել օդանավակայան, ստանալ նստեցման կտրոնները, անցնել զննումը, այնտեղ առաջին անգամ կյանքում հանդիպել իմ ուղեկիցներին՝ գոնե առաջիկա 24 ժամվա համար, եւ նստել Մինսկ-Ֆրանկֆուրտ ինքնաթիռը։ Այնտեղ մի փոքր շունչ քաշել եւ զանգահարել մայրիկին, լսել լացը խոսափողի մեջ եւ նորից մի փոքր նյարդայնանալ։ Բայց հետո ծանոթանալ ինքնաթիռում հարեւանի հետ եւ 2 ժամ թռիչքի ընթացքում լսել բժիշկների մասին պատմություններ։ Նրա հարցերը իմ ճանապարհորդության մասին ինձ բնավ չէին հանգստացնում, ավելի շուտ հակառակը՝ գիտակցում էին տալիս, որ ես ինչ-որ խելահեղ բան եմ անում, գոնե ինձ համար։ – «Օ՜, դուք թռչում եք Նյու Յորք, այնքան հեռու։ Դուք այնտեղ մնո՞ւմ եք։ Ձեզ դիմավորելո՞ւ են։ Ինչպե՞ս եք ինքնուրույն։ Օ՜, դուք հետո Միրթլ Բիչ, ավտոբուսո՞վ։ Այնտեղ չէ՞ որ շատ մեքսիկացիներ կան եւ վտանգավոր է։ 2,5 ամսո՞վ։ Դուք գոնե այն աղջիկներին, որոնց հետ թռչում եք, լավ ճանաչո՞ւմ եք։ Մեկ ժամ առաջ եք ծանոթացել։ Օ՜, դուք համարձակ աղջիկ եք, Լյուբա»։ Ես մտքումս մտածում էի. «ի՞նչ եմ ես անում, ո՞ւր եմ ես գնում ընդհանրապես, ինչո՞ւ է ինձ պետք այս ամենը»։ Բարեհաջող հասնելով Ֆրանկֆուրտ՝ մնում էր տեղափոխվել մեկ այլ չվերթի, եւ N1 գործը գրեթե ավարտված էր։ Ճիշտ է, ստիպված եղա անցնել միլիոն զննումներ, հատկապես ես։ Ինձ որոշեցին ուղարկել լրացուցիչ զննման, որտեղ երջանկության համար նրանց մնում էր միայն լապտերով լուսավորել բերանս։

Նստել հսկայական Boeing-ը դեպի Նյու Յորք՝ արդեն թեթեւացում էր, որ առաջիկա 8 ժամվա ընթացքում կարելի է մոռանալ խուճապի մասին, ոչ մի տեղ չշտապել եւ ոչ մի տեղ չմոլորվել։ Բայց իրականում, հանգիստ նստած մարմնում այնքան շատ մտքեր կային, դրանք վազում էին, ցատկում, եւ այնպիսի զգացողություն էր, որ մրցում էին իրար հետ ամենախուճապային մտքի տիտղոսի համար։ Մենք ժամանեցինք երեքշաբթի օրը, եւ մեզ մոտ դրանք ստացվեցին երկուսը։ Անցանք բոլոր ստուգումները եւ անմիջապես բախվեցինք ամերիկյան լավատեսությանը։ «Ինչո՞ւ եք այսքան տխուր։ Դուք չէ՞ որ թռչում եք Միրթլ Բիչ, ես ինքս հիմա կգնայի այնտեղ։ Ժպտացեք, ձեր լուսանկարը անենք»։ Հետո 30 րոպե գլխապտույտ սպասում էր ճամպրուկին ժապավենի վրա։ Եվ ալելույա, մենք եւ մեր ուղեբեռը ԱՄՆ-ի տարածքում ենք, հայտնի JFK օդանավակայանում։ Գլուխներում սեւ խոռոչ է, իսկ առջեւում՝ մեծ ճանապարհ, մեծ պատմություն, մի ամբողջ կյանք օվկիանոսից այն կողմ գտնվող երկրում։ Մի քանի ժամ AirTrain-ով տարբեր տերմինալներում եւ մետրոյով, եւ մենք ինչ-որ տեղ Նյու Յորք անունով քաղաքի ներսում էինք։ Քարտեզով գտանք մեր ավտոբուսի կանգառը եւ ճամպրուկներով գնացինք այնտեղ։ Ճանապարհին հայտնաբերեցինք մեզ չինական թաղամասում, որտեղ ձկան հոտ էր գալիս, յուրաքանչյուր հանդիպողը չինացի էր եւ ոչ մի ցուցանակ անգլերենով։ Մի վայրկյան թվաց, որ մենք սխալ ինքնաթիռ ենք նստել եւ ժամանել Պեկին։ Մենք այնուամենայնիվ հասանք այսպես կոչված ավտոբուսի կանգառ, որը լցված էր աֆրոամերիկացիներով։ Ես էլեկտրոնային տոմսերով հեռախոսս մեկնեցի չինացուն, նա ինչ-որ բան պատասխանեց անգլերեն-չինարենով եւ, իհարկե, ոչ մի նստեցման կտրոն մենք չտեսանք։ Մենք դեռ 2 ժամ ունեինք մինչեւ ավտոբուսը, եւ մենք գնացինք ջուր եւ իդեալական դեպքում՝ սնունդ փնտրելու։ Բայց այն ամենը, ինչ մեզ սպասում էր չինական թաղամասում, մրգերն էին վաճառասեղաններին, թարմ ձկան կրպակները եւ ջրի համար երկնային գներով խանութները։ Յուղով նկար, թե ինչպես մենք մտանք այդ մանրանկարչական խանութ՝ 3 ճամպրուկով։ Իմ կարծիքով, վերջին անգամ մենք կերել էինք միայն ինքնաթիռում, բայց այն ժամանակ դրա մասին նույնիսկ չէինք մտածում։ Իսկ ահա այն, ինչ իսկապես ցանկանում էինք՝ ջուր էր, դե, ամենաանհրաժեշտ բաներից, իսկ մնացածը՝ ցանկանում էինք կայունություն եւ հանգստություն։ Եվ չնստել այդ ավտոբուսը, որի մոտ, երբ մենք եկանք, հսկայական հերթ էր, որտեղ սպիտակամորթ էինք միայն մենք։ Անկեղծ ասած, դա այնքան տարօրինակ եւ անսովոր էր։ Նյու Յորքի մեջտեղում կանգնած է ավտոբուս, այնտեղ նստում են հոգնած աֆրոամերիկացիներ՝ պայուսակներով, գնում են տուն։ Եվ նրանց համար այս ամենը նույնքան բնական է, որքան մեզ համար կայարանում կանգնելը, սպասել մեր Ecolines ավտոբուսին դեպի Մոսկվա կամ Վիլնյուս։ Իսկ մեզ համար՝ նստել այդ ավտոբուսում եւ նայել Նյու Յորքին պատուհանից կյանքում առաջին անգամ, եւ իմանալ, որ դու գնում ես ինչ-որ տեղ, որտեղ ապրում են այդ բոլոր մարդիկ։ Մեզ սպասում էր 10 ժամվա ուղեւորություն դեպի հարավ՝ մեզ անհայտ նահանգ եւ քաղաք, որը հայտնի էր իր գունավոր բնակչությամբ, մեծ թվով մեքսիկացիներով եւ հանցավորության բավականին բարձր մակարդակով, դե, ասենք, ոչ այն քաղաքը, որը վստահություն է ներշնչում եւ հայտնի է իր բարձր կենսամակարդակով եւ անվտանգությամբ։

Մտքերը գլխումս ծխոտ ամպերի պես էին կուտակվում, ես չէի հասկանում, թե ինչպես հայտնվեցի այստեղ, ինչու եւ ինչու։ Պատրաստ չէի դրան, եւ այդ որոշումը հաստատ վերջնականապես ընդունված չէր իմ գլխում։ Միակ բանը, որ հավանաբար գիտեի, այն էր, որ ամենայն հավանականությամբ, ես պետք է հայտնվեի այստեղ, եւ հենց այսպես, ոչ մինչեւ վերջ գիտակցված։

Չնայած նրան, որ մեզ վախեցնում էին այդ ավտոբուսներով, ամեն ինչ բավականին պատշաճ էր, եւ նույնիսկ այն, որ մենք միակ սպիտակամորթներն էինք, հատկապես չէր շփոթեցնում, եւ մենք այդպես հանգիստ էլ կհասնեինք՝ հերքելով այդ բոլոր պատմությունները, եթե հենց մեր նստատեղերի հետեւում չնստեին հենց այդ համարձակ սեւամորթ տղաները։

Տղաները ռեփ էին կարդում եւ ամբողջ գիշեր անչափ բարձր խոսում էին, ինչը ստիպում էր ինձ գրեթե յուրաքանչյուր 8 րոպեն մեկ արթնանալ։ Կանգառներ գիշերվա կեսին, շատ ցուրտ է, գլուխը ընդհանրապես ռացիոնալ չի մտածում, եւ ուղեւորները եւ այդ սեւամորթ համարձակ տղաները անցնում են կողքով, ծխում են, ծիծաղում եւ բարձր խոսում անգլերենով, որը նույնիսկ չես հասկանում։ Իրականում, անհարմար էր։ Զգացողություն, որ ընկել ես ֆիլմի մեջ եւ սյուժեով թաքնվում ես եւ փախուստի մեջ ես։ Իրականում, այդպիսի զգացողություն ինձ այցելել է ոչ մեկ անգամ։ Եվ կանգառներից մեկում ես տեսա, որ ավտոբուսում ոտքերի տակ ինչ-որ բան է թափված։ Եվ այստեղ, ես սարսափով հայտնաբերեցի, որ ուսապարկը, որը դրված էր նստատեղի տակ, ամբողջությամբ թաց է եւ կպչուն։ Հենց այդ տղաները ոտքերի տակ նետել էին չխմած էներգետիկ ըմպելիքների բանկաներ։ Մնացած ճանապարհը ես գնում էի փաստաթղթերը ձեռքիս, դրանք սահում էին, ես անընդհատ ցնցվում եւ արթնանում էի։ Սա, թերեւս, ամենազզվելի գիշերն էր։ Դու ամբողջությամբ հոգնած ես, ջարդված, երկրագնդի մյուս ծայրում, միայնակ, մեկ օրվա ճանապարհից հետո եւ դեռ չես հասկանում, թե որտեղ ես։