Շաբաթական աշխատանքային ժամերի միջին քանակը 40 է, բայց Ամերիկան նվաճող ուսանողների համար դա քիչ է, ուստի յուրաքանչյուրն ունի պահեստում մեկ, նույնիսկ երկու հավելյալ աշխատանք։ Եվ դա ճիշտ է, չէ՞ որ արյունը երիտասարդ է, էներգիան՝ շատ, ինչո՞ւ այն չծախսել ինչ-որ օգտակար բանի վրա։ Work & Travel-ի մասնակիցներին սպասվող աշխատանքի առանձնահատկությունների մասին շատ է գրվել. ուսանողները, որպես կանոն, աշխատում են խոհանոցում։ Ուստի եկեք անմիջապես անցնենք ուտելիքի պատրաստման/մատուցման գործընթացից դրա օգտագործմանը։

· Արդյո՞ք բոլոր ամերիկացիները չարաշահում են ֆասթֆուդը։ Բուրգերներից եւ ֆրիից բացի գոյություն ունի ավելի օգտակար եւ ոչ պակաս համեղ ուտելիք։ Հաշվի առնելով Ուելֆլիթի հաջող տեղակայումը օվկիանոսի ափին՝ դժվար չէ պատկերացնել, թե որքան թարմ եւ համեղ ծովամթերք կարելի է փորձել բառացիորեն ամեն քայլափոխի։ Ի դեպ, այդ քաղաքը հայտնի է իր ոստրեներով, իսկ հոկտեմբերին այնտեղ կազմակերպվում է OysterFest, որտեղ տեղի ռեստորանները ներկայացնում են իրենց մենյուի որոշ դիրքեր։ Դժվար չէ կռահել, որ դրանք ծովամթերքից պատրաստված ուտեստներ են։ Ձկան ցանկացած ատող կդառնա դրա երկրպագուն, եթե փորձի գոնե մի փոքր կտոր թարմ, գրիլի վրա պատրաստված սաղմոն։ Արդյո՞ք վեգետարիանը կդառնա մսակեր։ Եթե ես վեգետարիան լինեի (երբեք կյանքում), հաստատ կդառնայի։ Իսկական ամերիկյան բուրգերները իսկապես բնակություն հաստատեցին իմ սրտում այն բանից հետո, երբ դադարեցին ընկնել ստամոքսս։ Սա շատ տխուր պատմություն է, ստամոքսս արդեն կես տարի է՝ սթրեսի մեջ է՝ չստանալով այդ նույն համը։ Եվ այո, ճիշտ է, որ մարդկանց մեծամասնությունը Ամերիկայից հետո քաշ է հավաքում։ Զարմանալի չէ։ Ես նույնիսկ չեմ կարծում, որ նրանցից շատերը տխրում են այդ կապակցությամբ, չէ՞ որ մի անգամ նրանք փորձել են երջանկության համը։ Այնտեղ գտնվելու երեք ամիսների ընթացքում մենք կազմեցինք բուրգերային լավագույն վայրերի մեր սեփական թոփ-3-ը։ Անվիճելի առաջատարը Hard Rock Cafè-ն էր։ Իսկ մեր գաստրոնոմիական արկածների կարգախոսը ես մինչ օրս (ոչ առանց տխրության) հիշում եմ գրեթե յուրաքանչյուր ուտելուց առաջ. «Չի կարելի այսքան շատ ուտել։ Կամ կարելի՞ է։ Իսկ առհասարակ, կարեւոր չէ»։ Ուշադրություն, հիանալի հուշում. Բոստոնում կա ռեստորան, որտեղ 20 դոլարով կարող եք ընտրել անսահմանափակ քանակությամբ ուտելիք, եւ այն կպատրաստեն հենց ձեր աչքի առաջ։ Մեր ամերիկացի ընկերը, մեզանից այլ վայր գնալու առաջարկը լսելով, մեղմ ասած, շոկի մեջ էր, եթե չասեմ՝ վրդովված մեր՝ այլ տեղ ուտելու ցանկությունից։

Ստացվեց այնպես, որ ամերիկացիների՝ բուրգերներ ուտելու եւ այն կոլայով խմելու մասին կարծրատիպը գործնականում այնքան էլ կարծրատիպ չէր։ Իսկապես, սա ուտելու ամենաարագ, ոչ թանկ եւ, ինչպես պարզվեց, շատ համեղ տարբերակն է։ Հետաքրքիր է, որ գրեթե յուրաքանչյուր ռեստորանում կա մանկական մենյու, որում կարելի է գտնել «ափսեների» տարբեր վարիացիաներ՝ ֆրի եւ հավի նագեթներ, ֆրի եւ փոքր բուրգեր, ֆիշ էնդ չիփս (նշանակում է, որ այնտեղ էլ կա ֆրի), ֆրի եւ գրիլի վրա պատրաստված պանրով սենդվիչ։ Այս ցուցակը կարելի է անվերջ շարունակել, բայց իմ գիտակցության մեջ մանկական մենյուի գլխավոր ուտեստը պետք է լինի ապուրը, որը բոլոր փոքրիկները ատում են եւ երազում են չիփսերի տուփի մասին։ Ընդհանուր առմամբ, մեր ծնողները հաստատ կճերմակեին իրենց երեխաների համար նման ճաշից։

· Հանգստի տարբերակներ՝ ուտելիքի որսից բացի։

Քեյփ Քոդը գտնվում է Բոստոնից ընդամենը 120 կմ հեռավորության վրա, ուստի լիովին իրատեսական է արագ այնտեղ հասնելը՝ հանգստյան օրը Մասաչուսեթս նահանգի մայրաքաղաքում անցկացնելու համար։ Սակայն հնարավոր է բախվել այնտեղ մեկնելու համար տրանսպորտի ընտրության խնդրին։ Հարկավոր է շատ ուշադիր ուսումնասիրել ավտոբուսային ընկերությունների կայքերը՝ ժամանակով հարմար ավտոբուս ընտրելու եւ հետ վերադառնալ հասցնելու համար։ Փոխարենը, եթե կա վարորդական իրավունք, կարելի է ավտոմեքենա վարձել։ Կամ ինչ-որ տեղ վարորդ գտնել եւ ընկերանալ նրա հետ։ Բոստոնն արժանի է նրան, որ այն այցելեն հազարավոր զբոսաշրջիկներ։ Տարածքով բավականին մեծ, քաղաքը հարմարավետ է ինչպես զբոսանքների, այնպես էլ, ամենայն հավանականությամբ, կյանքի համար։

Մեգապոլիս մեկնելուց բացի, կան նաեւ հանգստանալու այլ հնարավորություններ՝ գտնվելով նույն փոքրիկ Ուելֆլիթում։ Նախ, էլ ի՞նչ է պետք երջանկության համար, եթե կողքին օվկիանոս կա։ Ճիշտ է, ընկերասեր ընկերություն եւ խարույկ՝ փայտիկների վրա զեֆիրներով։ Այո-այո, հենց ֆիլմերի պես։

Երկրորդ՝ կողքին կա Փրովինսթաուն, որը հաստատ թույլ չի տա ձանձրանալ։ Ի դեպ, այնտեղ կա Whale Watch անունով էքսկուրսիա. 3 ժամ դուք լողում եք լաստանավով օվկիանոսով՝ դիտելով դրա բնակիչներին՝ կետերին։

Եթե ոչ մի տեղ գնալ չեք ցանկանում, Ուելֆլիթում կարող եք ձեզ համար զբաղմունք գտնել՝ թենիսի կորտ, մինի-գոլֆ, բաց երկնքի տակ կինոթատրոն, բիլիարդ, անտառում հեծանվային ուղիներ։ Դուք հիշո՞ւմ եք, որ գլխավորը ընկերությունն է։

«Տարվա լավագույն ընկերություն» անվանակարգի հաղթող։

· Երեկույթներ կարմիր բաժակներով։

Եթե դուք Ամերիկայում J-1 մասնակից եք, կարեւոր չէ, թե որքան քամված կիտրոն կլինեք աշխատանքից հետո, ոտքերը միեւնույն է ձեզ կտանեն զվարճանքի որոնումների։ Երեկոյան ուսանողները մեծ քանակությամբ հավաքվում են փոքրիկ քոթեջներում՝ իսկապես զգալու երիտասարդությունը, որը տրվում է մեկ անգամ։ Շատ հարմար է, որ գրեթե բոլոր տներում կա հետեւի բակ կամ պատշգամբ, քանի որ հյուրասենյակում սովորաբար տեղը չի բավականացնում բոլորին տեղավորելու համար։ Երաժշտություն է հնչում, տան բոլոր անկյուններից ծիծաղ է լսվում, բայց ինչ-որ բան պակասում է։ Ահա եւ այո, ամերիկացիները, մասնավորապես նրանց իգական սեռի ներկայացուցիչները, չեն պարում։ Եվ այստեղ այս վայրի երեկույթների մասին պատկերացումները թռչում են անդունդը, մի՞թե սա հնարավոր է։ Փոխարենը, երբ գալիս են եվրոպացիները, սկսվում է հենց այն զվարճանքը, որին ամերիկուհիները նայում են աթոռներից։ Պարելու եւս մեկ սիրահարներ են յամայկացիները, ահա նրանք հաստատ մրցակիցներ չունեն։ Շատ պլաստիկ եւ կրակոտ, նրանք ռիթմ են հաղորդում երեկույթներին։ Իսկ կարմիր բաժակները, ի դեպ, իսկապես հանդիսանում են երեկույթի անբաժանելի տարր։

Կարոտում եմ այս մաֆիային։

Ընդհանուր առմամբ, եթե դա ցանկանաս, ամառը անցնում է շատ հագեցած, դու ծանոթանում ես երկրի առանձնահատկություններին, նրա մշակույթին, հանդիպում ես նոր մարդկանց։ Կարոտում ես տունը։ Հոգնում ես։ Հանգստանում ես։ Ուրախանում ես։ Հավաքում ես լավագույն պահերը հիշողության տուփի մեջ։ Բայց ամառը ավարտվում է, իսկ համալսարանը հաստատ չի կարողանա ներել քեզ Ամերիկայի հետ դավաճանությունը։ Ժամանակն է վերադառնալ տուն։