Ընդառաջ Մանհեթենի երկնակամարին՝ ներսումս տխրությամբ։
Այս վայրն ու մարդիկ իսկապես հարազատ դարձան քեզ, բայց հոգիդ կարոտել է կեֆիրին, անքաղաքավարի վաճառողուհիներին եւ, իհարկե, ընտանիքին ու ընկերներին։
Իմ ամառվա վերջին կետը Նյու Յորքն էր՝ լավագույն ամառվա լավագույն ավարտը։ Ուելֆլիթում անցկացրած վերջին րոպեները ծախսվեցին Cape Cod գրությամբ վերնաշապիկ գնելու վրա, որը կտաքացնի ոչ միայն մարմինս, այլեւ հոգիս։ Ստամոքսումս թիթեռները պատրաստ են թիթեռ դառնալու եւ ճախրելու՝ տեսնելով «Մեծ խնձորը»։
5 ժամվա ճանապարհ՝ կամուրջների, ջրամբարների եւ քաղաքների հիանալի տեսարաններով, երաժշտությամբ եւ, բնականաբար, ընկերակցությամբ։ Դժվար էր հավատալ իրականությանը, մինչեւ ցուցանակների վրա չհայտնվեց փափագելի New York գրությունը։
Արդեն երեւում էր Մանհեթենի երկնաքերերի գիծը, եւ երազանքների քաղաք մտնելիս AC/DC – Safe in New York City երգի ուղեկցությամբ շատ դժվար էր զսպել հույզերը։
Իրերը հյուրանոցում թողնելով՝ ամերիկացի ուղեկցորդիս հետ գնացինք քաղաքի փողոցներում կոշիկներիս տակացուները մաշելու։ Թայմս Սքվերի հետ ծանոթությունը իսկապես յուրահատուկ էր. հրապարակ չհասած՝ ամերիկացու «We’re around the corner from the capital of the world» արտահայտությամբ, ես ձեռքերով փակեցի աչքերս, որպեսզի հասնեմ ուղիղ «տիեզերքի կենտրոն» եւ արդեն այնտեղ տեսնեմ այդ վեհությունը։ Մեկ հայացք՝ եւ արդեն դժվար է շնչել, իսկ թիթեռները ձգտում են դուրս պրծնել։ Ես գոռում էի, ցատկում էի, պատրաստ էի այդ երջանկությունը կիսել ամբողջ աշխարհի հետ, իսկ գլխումս միտք՝ «...եւ այնուամենայնիվ, դրանք իրականանում են»։ Սրանք այնքան ուժեղ հույզեր են, որ մինչ օրս՝ վեց ամիս անց, մարմնովս թեթեւ դող է անցնում։
Նյու Յորքի համար ինձ հատկացված էր 5 օր, որը կարծես թե բավական էր այս հսկայի հետ ծանոթանալու համար։ Կարծում եմ՝ մենք ընկերացանք։ Քաղաքը շատ լավ կառուցվածք ունի, մետրոյում, եթե ոչ՝ փողոցներում մոլորվելու իմ մտավախությունները լուծվեցին կյանքի խելահեղ ռիթմի մեջ։ Մինչ օրս հետաքրքիր է, թե քանի ամերիկյան մետաղադրամ եմ թողել Նյու Յորքի ծոցի ջրերում՝ վերադառնալու հույսով։
Չի հավատացվում, որ այս ամենը պատահել է ինձ հետ։ Կարծես մի քանի օրով հայտնվել եմ իսկական ամերիկյան ֆիլմի հերոսի դերում՝ դեղին տաքսիներ, աշխատանքի շտապող մարդիկ՝ Starbucks-ի սուրճով, սկյուռիկներ Կենտրոնական այգում, գեղեցկուհի Ազատության արձանը՝ չափազանց լավն է իրականություն լինելու համար։
Բառերով չես արտահայտի, թե որքան եմ երախտապարտ ճակատագրին եւ մտերիմներիս այս նվերի համար։ 99,9%-ով հիանալի էր (չէ՞ որ աշխարհում կատարյալ ոչինչ չկա, այնպես չէ՞)։
Ապրելով նման հույզեր՝ հասկանում ես, որ հենց տպավորությունները, բացահայտումները, մարդիկ, փորձը, ճանապարհորդությունները եւ նոր հորիզոնները քեզ երջանիկ են դարձնում։
2017-ի ամառը իմ կյանքի այն պատմությունն է, որը հաստատ կլսեն իմ երեխաները։ Իսկ հարազատներն ու ընկերները հաստատ արդեն փակում են ականջները՝ ինձնից լսելով հերթական «...իսկ ամռանը...»-ն։ Ամերիկա՛, դու չափազանց ուժեղ գրավեցիր սիրտս։
