Դուք հասել եք նշանակետին։
Մենք իջանք Florence կանգառում, որտեղ մեզ պետք է դիմավորեր այսպես կոչված տրանսֆերը, որը ես պատվիրել էի դեռ Մինսկում։ Մենք դուրս եկանք, ցրտի մասին խոսք անգամ լինել չէր կարող, անտանելի շոգ էր։ Նստել օդորակիչով մեքենա եւ ջուր խմելը աշխարհի ամենակատարյալ բանն էր։ Մեզ տարան ուսանողական կենտրոն, այնտեղ մենք գնեցինք սիմ-քարտեր, իմացանք շատ տեղեկություններ, թողեցինք ճամպրուկները եւ գնացինք հարեւան սրճարան նախաճաշելու։ Այնտեղ կար հենց այն ավանդական կինոյի ամերիկյան նախաճաշը։ Եվ, հավանաբար, սա ամենաամերիկյան ուտելիքն էր, որ ես կերել եմ ԱՄՆ-ում եղած ողջ ժամանակահատվածում։
Այնտեղ մենք ծանոթացանք մի զույգ ուկրաինացիների հետ եւ առաջին անգամ բախվեցինք հարկերի հետ, որոնք վերցնելու համար մատուցողուհին վազեց մեր հետեւից փողոց։ Այնուհետեւ սկսվեց ամենահետաքրքիր եւ կարեւորը՝ բնակարան փնտրելը։ Վերադառնալով կենտրոն՝ մենք սկսեցինք դիտել բոլոր հայտարարությունները VK խմբերում եւ գրել այն տղաներին, ովքեր արդեն ժամանել էին։ Եվ այդ ժամանակ մի աղջիկ գրեց, որ այն ընտանիքում, որտեղ ինքը կանգ է առել, կա 2 ազատ տեղ։ Մենք երեքն էինք, բայց մենք տարբերակներ չունեինք, եւ որոշեցինք ոտքով գնալ այդ հասցեով եւ ծայրահեղ դեպքում գոնե մեկ գիշեր մնալ այնտեղ։ Մենք պարզապես գնում էինք նավիգատորով, զննում ամեն ինչ շուրջը եւ զանգահարում տուն WhatsApp-ով։ Հենց այդ ճանապարհին մենք իմացանք, որ այնտեղ գրեթե չկան մայթեր եւ հետիոտնային անցումներ։ Մենք մոլորվել էինք, գնում էինք շրջանցիկ ճանապարհով եւ արդեն ուժասպառ էինք լինում շոգից։ Երբ մենք գրեթե հասել էինք նշանակետին, ջուրը վերջացել էր, արեւը խորովում էր ինչպես հասարակածում, հիշում եմ՝ ուսապարկից հանեցի կոֆտան եւ փաթաթեցի գլխիս։ Ոտքերս հազիվ էին քարշ գալիս, եւ այս ամենը հիշեցնում էր «Survivor» շոուն։ Բայց պարզվեց, որ այդ հասցեում ոչ ոք անգամ չէր մտածում բնակարան վարձով տալու մասին։ Հետ վերադառնալու համար ստիպված եղանք Uber կանչել։ Վերադառնալով ուսանողական կենտրոն՝ մենք սկսեցինք զանգահարել բոլոր հայտարարություններով, եւ ամեն ինչ ապարդյուն։ Մեզ զանգահարեց սրճարանի այդ ուկրաինացի զույգը, եւ մենք գնացինք նրանց մոտ՝ նավահանգիստ։ Սա, թերեւս, ամենալավ բանն էր իմ կյանքի այս ամենաերկար օրվա ընթացքում։ Մենք բնակարան չունեինք, նավահանգիստ մուտքը արժե 1$, իսկ մի շիշ սառը ջուրը՝ մոտ 3$։ Գործը մոտենում էր երեկոյին, ուսանողական կենտրոնը փակվում էր, իսկ մենք կանգնած էինք նավահանգստում, նայում էինք օվկիանոսին։ Կանգնած ես, քամին փչում է քեզ, աղի օդը պատում է քեզ եւ արեւը գրկում է։ Դու վերջապես գիտակցում ես, որ հասել ես, եւ հոգուդ այնքան հանգիստ է, որ պատրաստ ես գիշերել հենց այստեղ։ Արդյունքում մենք գիշերելու տեղ գտանք ուզբեկական ընտանիքում։ Տեղ հասնելով՝ մեզ վատ զգացինք 2-րդ հարկի առանց պատուհանների սենյակից, որտեղ հատակին ներքնակներ էին դրված եւ արդեն ապրում էին 3 աղջիկ։ Եվ հենց այդ օրը մենք գիշերը եղանք Walmart-ում եւ բախվեցինք ամերիկյան խանութների եւ ապրանքների հմայքին։ Մենք գիշերում էինք ինչպես գաստարբայտերներ, հատակին, վեցով փոքր սենյակում, բայց սա հատուկ գիշեր էր, առաջին գիշերը օվկիանոսից այն կողմ։
Այնուհետեւ եկավ մեկ այլ կյանքի, մեկ այլ կլիմայի, մեկ այլ ժամանակի, մեկ այլ լեզվի առաջին առավոտը։ Մենք գնացինք զբոսնելու եւ ծանոթանալու աշխատանքին։ Արեւ, շատ մարդիկ, մենք գտանք գլխավոր խանութը եւ իմացանք, թե ով որտեղ է աշխատելու։ Հիշում եմ՝ մտնում եմ իմ խանութ, այնքան երջանիկ, հույսերով լի եւ աշխատանքի պատրաստ։ Շեմին ինձ արդեն զննում էր ցածրահասակ, ճաղատ տղամարդը։ Ես մոտեցա նրան, ասացի, որ ես offer-ով եմ եւ այստեղ եմ, ուռա՜։ Եկեք ուրախանանք։ Բայց այստեղ ես հասկացա, որ սա կատակ չէ, ամառային աշխատանքային փորձ չէ, սերֆինգի համար նախատեսված զվարճալի խանութ չէ։ Սա բիզնես է, որը չի պատրաստվում զեղչեր եւ զիջումներ անել, պատրաստվիր քրտինք թափելու։ Այս կարգախոսը ես զգացի իմ վրա հաջորդ օրը, երբ եկա խանութի դռների մոտ ժամը 10:30-ին։ Կիմ անունով մի կին՝ գլխին սեւ գլխաշորով, խիստ նայեց իմ ժպտացող դեմքին եւ ասաց. «Ես քեզ ասացի գալ 11-ին, իսկ հիմա ժամը քանիսի՞ն է»։ Ես որոշեցի փորձանքից հեռու մնալու համար ժամանակավորապես անհետանալ եւ գնացի զբոսնելու այդ 30 րոպեների ընթացքում։
