Չնայած այս ամբողջ գունագեղությանը՝ ԱՄՆ-ում կան բազմաթիվ խնդիրներ, որոնց մասին չեն բարձրաձայնում լրատվամիջոցները։ Դրանցից գլխավորը անօթեւանների հսկայական քանակն է։ Այցելելով արեւմտյան ափ՝ մենք դրանում ավելի համոզվեցինք։ Օրինակ՝ Լոս Անջելեսի «Փառքի ծառուղում» երեկոյան ժամը տասից հետո ավելի լավ է չհայտնվել։ Թվում է, թե աշխարհահռչակ փողոցը պահում է բավականին տխուր բնակիչների։ Տեղի բնակիչներին փողոցների խնդրի մասին հարց տալիս՝ ես ստացա հակադարձ հարց. «Մի՞թե Մոսկվայում նման բան չկա»։ Նրանք կարծում են, որ դա ամենուր է տեղի ունենում, եւ որ այլ երկրներ դա չեն թաքցնում։

Գոյություն ունի եւս մեկ խնդիր, որը հստակ երեւում է արեւմտյան ափին։ Թեեւ իշխանությունները որոշել են ազատվել դրանից՝ այն դարձնելով ոչ թե խնդիր, այլ հնարավորություն, հետեւանքները միեւնույն է տեսանելի են։ Որքան էլ մենք կարեկցենք այս երկրի ներքին խնդիրներին, ավաղ, մենք չենք կարող օգնել։ Ես ոչ մի դեպքում չեմ հորդորում չայցելել ԱՄՆ, ընդհակառակը։ Ես ուզում եմ, որ հետաքրքրվողները իրենք եւ սեփական աչքերով տեսնեն ամեն ինչ։ Իհարկե, մեկ շաբաթը քիչ կլինի ամեն ինչ հասկանալու եւ զգալու համար։ Այդ պատճառով ես անչափ ուրախ եմ գոյություն ունեցող Work and Travel ծրագրի համար, որի շնորհիվ ուսանողները կարող են ապրել ինչպես ԱՄՆ քաղաքացիները, զգալ ամբողջ մշակույթը եւ տեսնել ամեն ինչ սեփական աչքերով։ Սա անհավանական փորձ է, որը ստացել է մեզանից յուրաքանչյուրը, եւ հիմա, Ռուսաստանում ձմեռը դիմավորելիս եւ արված լուսանկարները թերթելիս կամ անհավանական ճամփորդության ժամանակ ձեռք բերված նոր ընկերների հետ շփվելիս հոգում այնքան ջերմ եւ ուրախ է դառնում։