Վերջապես եկավ այդ երկար սպասված օրը, ճամպրուկն արդեն հավաքված է... Ես անչափ երջանիկ եմ եւ անհամբերությամբ սպասում եմ այն ամենին, ինչ լինելու է... 2017 թվականի մայիսի 24-ին ես թռա Ուֆա-Մոսկվա-Նյու Յորք երթուղով։

Որքան էլ տարօրինակ է, նույն օրը ես հայտնվեցի այնտեղ... Արդեն օդանավակայանում ես հուզմունքից լցված էի, քանի որ, նախ, ես մեկ օրը ապրում էի երկու անգամ, եւ որ չէի գիտակցում, թե որտեղ եմ գտնվում։ Ահա այն՝ ազատության քաղաքը, քաղաքը, որը 4 տարի եղել է իմ iPhone-ի պատյանի նկարի վրա, քաղաքը, որին երազում է գոնե մեկ անգամ այցելել մոլորակի յուրաքանչյուր մարդ։ Ի տարբերություն այստեղ ժամանող շատ ուսանողների, ինձ շատ բախտ վիճակվեց, որ Նյու Յորքում ապրում է իմ նախկին դասընկերուհին։ Ես, բնականաբար, նախապես ամեն ինչ պլանավորել էի, եւ ինձ հոգով ու սրտով դիմավորեցին։ Օդանավակայանում մենք նստեցինք տաքսի, գնացինք Բրուքլին, որտեղ նա ապրում է (Բրուքլինի լավ թաղամաս, ոչ թե այն, որ դուք պատկերացնում եք)։

Ես ընդամենը 2 օր անցկացրեցի այս քաղաքում, եւ ի զարմանս բոլորի՝ դա ինձ բավական էր բոլոր տեսարժան վայրերը տեսնելու համար, բացի Ազատության արձանից։ Եղանակը, ցավոք, այնքան էլ չէր ուրախացնում, բայց դա մեզ չկանգնեցրեց, եւ մենք օրական ոչ պակաս, քան 20 կմ ոտքով անցանք։ Եթե տեսնեիք ինձ, երբ հայտնվեցի Downtown Manhattan-ում։ Դրանք անիրական զգացողություններ են, երբ տեսնում ես այդպիսի գեղեցկություն։ Դրանք պարզապես բարձր շենքեր չեն, դա անչափ գեղեցիկ ճարտարապետություն է։ Այսպես էլ թռան այդ օրերը... Եկավ ժամանակը առաջ գնալու... Իսկ հետո՝ ավելին...