«Երբ ավարտենք երկրորդ կուրսը, կգնանք ԱՄՆ ամբողջ ամառվա համար»։
«Հա, հա, իհարկե, կգնանք»,- լիակատար անվստահությամբ պատասխանեցի ես։
Դա տեղի ունեցավ։ Բոլոր փաստաթղթերը ձեռքիս են, վիզան՝ անձնագրում (ժամանակ առ ժամանակ ուզում եմ հիանալ դրանով), ինքնաթիռի տոմսը՝ գրպանումս, ճամպրուկը՝ հավաքված։ Բարի ճանապարհ։
Հրաժեշտ տալով ծնողներիս եւ ընկերներիս՝ մենք նստեցինք ինքնաթիռ։ Ճանապարհը շատ երկար էր լինելու՝ 1 ժամ մինչեւ Մոսկվա, այնուհետեւ՝ 10 ժամ մինչեւ Նյու Յորք, հետո մեկ ժամ մինչեւ Բոստոն, այնտեղից մեկուկես ժամ ավտոբուսով մինչեւ Հայանիս, եւ այնուհետեւ 15 րոպե մինչեւ անհրաժեշտ վայրը։ Մեզ դա բնավ չէր վախեցնում, նոր արկածների ակնկալիքով մենք անհամբեր սպասում էինք ժամանմանը։
«Սաշա, նայի՛ր, ինքնաթիռի պատուհանից Նյու Յորքն է երեւում»,- հիացմունքով բղավեցի ես՝ նայելով մթության մեջ վառվող միլիոնավոր լույսերին։ Հետդարձի ճանապարհ չկա։ Երազանքն իրականացավ։ Մենք Ամերիկայում ենք, մոլորակի բոլորովին այլ մասում, մեկ այլ մայրցամաքում, մեկ այլ ժամային գոտում, անգլախոս ժողովրդի մեջ։
Մաս 1. Մենք տեղում ենք։
Ես համացանցում շատ տարբեր պատմություններ էի կարդացել այն մասին, թե ինչպես են ռուս ուսանողները գալիս աշխատելու կամ սովորելու այլ երկրներ, դիտել էի տեսանյութեր YouTube-ում, բայց այդ ամենը ինձ շատ հեռու էր թվում։ Այնուամենայնիվ, դա պատահեց նաեւ մեզ հետ։ Մենք տեղում ենք։
Նահանգի ընտրությունը, անկեղծ ասած, կատարվել է հետեւյալ սկզբունքով. «Իսկ կարելի՞ է ընտրել այն մեկը, որտեղ ԱՄՆ-ում ամենաբարձր աշխատավարձերն են»։ Եվ մեր բախտը անչափ բերեց, բացի բավականին բարձր աշխատավարձերից, Մասաչուսեթս նահանգը հարուստ է ծովածոցերով, հազվագյուտ վայրի կենդանիներով, եզակի պատմական եւ մշակութային տեսարժան վայրերով, գեղեցկագույն բնապատկերներով եւ հանգստի ու զվարճանքի անհամար հնարավորություններով։ Մեր նպատակակետը գտնվում էր Քեյփ Քոդ թերակղզում՝ Բոստոնից 120 կմ հեռավորության վրա եւ Հայանիս հարմարավետ քաղաքից 20 րոպե հեծանվային երթեւեկության հեռավորության վրա։
Այսպիսով, The Cape Cod Inflatable park-ը տեղական զվարճանքի այգի է երեխաների եւ նրանց ծնողների համար։ Փչովի բատուտներ, սպա-գոտի, լողավազան, հյուրանոց. հենց սրանք են հիմնական ծառայությունները։ Ժամանելուն պես մեզ տեղավորեցին սենյակում, տվեցին ֆիրմային նարնջագույն շապիկներ, պատմեցին, թե կոնկրետ ինչ է մտնելու մեր պարտականությունների մեջ, որքան հաճախ ենք աշխատելու եւ ինչ աշխատավարձ ենք ստանալու։
Սենյակը, որտեղ մենք տեղավորվեցինք, ամենասովորականն էր՝ երկու մահճակալ, լոգասենյակ, կախիչ եւ սեղան։ Ի դեպ, այստեղ կա մեկ էական թերություն, որը ամեն շաբաթ կտրուկ նվազեցնում է ձեր աշխատավարձը՝ 110$ բնակության համար։ Աշխատանքային գրաֆիկը կազմում էին մեր ներկայությամբ՝ հաշվի առնելով մեր ցանկությունները։ Շաբաթվա ընթացքում աշխատանքային օրերը մոտ հինգն էին՝ ութ ժամ տեւողությամբ։
