Այսպիսով, աշխատանքային առօրյան սկսվեց: Մեր պարտականությունների մեջ էր մտնում՝ հետեւել երեխաներին, կարգավորել երթեւեկությունը բատուտային սլայդների վրա, երբեմն օգնել այգում ինչ-որ բան անել եւ այլն: Երեխան մնացել է բատուտի վերեւում եւ վախենում է իջնել: Բարի եղիր, բարձրացիր եւ իջեցրու նրան: Մոռացե՞լ են թաց սլայդի վրա հանել գուլպաները: Նախազգուշացրու: Վնասե՞լ են ձեռքը կամ ոտքը: Տար բուժկետ: Հեռախոսից օգտվելը խստիվ արգելված էր, բայց երբեմն շատ էի ուզում, չէ՞ որ օրվա առաջին կեսին մարդիկ գրեթե չկային, եւ աթոռին նստելուց բացի անելու բան չկար: Անկեղծ ասած, ինձ համար շոկ էր՝ շուրջս անգլախոս մարդիկ էին, որոնց ես ընդհանրապես չէի հասկանում: Շատ հաճախ էին մոտենում տարբեր հարցերով, եւ ստիպված էի լինում անհարմար վիճակում հայտնվելով՝ նորից հարցնել, բայց, որպես կանոն, ժպտերես ամերիկացիները միշտ պատրաստ էին կրկնել եւ նույն արտահայտությունն ասել ավելի դանդաղ եւ պարզ բառերով: Զարմանալի է, բայց առաջին ամսվա վերջում, առանց հատուկ ջանքերի, գրեթե սկսում ես հասկանալ նրանց, եւ անհարմար իրավիճակներն արդեն շատ ավելի քիչ են լինում:
Իսկ հիմա այգու աշխատակիցների մասին: Հիմնականում տղաները, ինչպես եւ մենք, J-1 ուսանողներ էին: Աշխատանքային առօրյայի ընթացքում հասցնում ես ծանոթանալ բոլոր աշխատողների հետ՝ բուլղարացիների, սերբերի, թուրքերի, ղազախների, դոմինիկացիների եւ, իհարկե, քո հայրենակիցների հետ: Ի դեպ, հայրենակիցների մասին: Այս առումով մեզ անչափ բախտ վիճակվեց: Մենք ծանոթացանք մեր հարազատ Սանկտ Պետերբուրգ քաղաքից եկած տղաների հետ, ես չեմ կարող չշնորհակալություն հայտնել, քանի որ իսկապես երեք ամիս մնալու ընթացքում ձեւավորվեց մեկ մեծ եւ համերաշխ ընտանիք: Անկեղծորեն մաղթում եմ ծրագրի նոր մասնակիցներին գտնել նույնպիսի հիանալի նոր ընկերներ:
Վերադառնանք աշխատանքին:
Անկեղծ ասեմ, շոգ օրերին դժվար էր 8 ժամ արեւի տակ նստելը, այնպես որ պայուսակում անհրաժեշտ իրերն էին՝ մեկ (կամ նույնիսկ երկու) շիշ ջուր, մազակալ, գլխարկ, արեւապաշտպան քսուք եւ արեւային ակնոց: Օրվա կեսին յուրաքանչյուր աշխատող իրավունք ունի գնալու երկար սպասված 30-րոպեանոց ընդմիջման: Այդ պահերին միշտ փրկում էր հեծանիվը: Թե որտեղ եւ ինչպես կարելի է ձեռք բերել այս տեսակի տրանսպորտը Քեյփ Քոդում, ես մի փոքր ավելի ուշ կպատմեմ: Այժմ խոսենք այս աշխատանքի թերությունների մասին: Նախ, այն կախված էր եղանակից: Եթե անձրեւ է, կարող են հանգստյան օր հայտարարել, ինչը սովորաբար տեղին չէ: Երկրորդ, շատ են տղաները, որոնք առաջին տարին չէ, որ գալիս են այստեղ, համապատասխանաբար, ավելորդ ժամերը առաջին հերթին առաջարկվում են նրանց: Երրորդ, իմ փորձից խորհուրդ կտամ, որ ավելի լավ է մենեջերների հետ կոնֆլիկտային հարաբերությունների մեջ չմտնել, քանի որ միշտ կա փոխարինող ձեր տեղի համար:
Որպես արդյունք, կարող եմ ասել, որ ցանկացած աշխատանքի սովորում ես, հատկապես երբ այն լավ է վարձատրվում: Եթե ինչ-որ բան չի բավարարում, միշտ կարելի է ազատվել աշխատանքից, գտնել փոխարինող կամ երկրորդ աշխատանք, որպեսզի ավելացնես եկամուտդ: Ամեն դեպքում, ձեռք է բերվում հսկայական փորձ, սովորում ես ինչ-որ նոր բան, եւ, իհարկե, պրակտիկա ես անում քո անգլերենը:
Օգոստոսին, Մայամի կատարած մեր ուղեւորությունից հետո (որի մասին ես նույնպես մի փոքր ավելի ուշ կպատմեմ), մենք որոշեցինք արձակուրդից առաջ մի քիչ գումար վաստակել: Եղանակը անկայուն էր, այգում հաճախ չեղարկում էին աշխատանքային ժամերը: Քանի որ սեզոնը մոտենում էր ավարտին, երկրորդ աշխատանք գտնելը չափազանց դժվար էր: Այնուամենայնիվ, մեզ անչափ բախտ վիճակվեց: Երբ մենք գնացինք Հայանիսում լրացուցիչ եկամուտ փնտրելու, ես որոշեցի ամեն դեպքում մտնել մի մեծ ամերիկյան բար՝ «Typ city grille»: Ես վստահ էի, որ ինչպես մյուս բոլոր գործատուները, պարզապես կվերցնեն կոնտակտային հեռախոսը եւ կհրաժեշտ տան: Նրանք իսկապես զանգահարեցին ինձ եւ առաջարկեցին dish washer-ի պաշտոն: Ես անչափ ուրախ էի, քանի որ այգուց հետո մենք կարող էինք երեկոյան ժամերին գալ եւ օգնել խոհանոցում, որտեղ աշխատում էին (ուշադրություն!) բացառապես ամերիկացիներ: Ահա սա էր պրակտիկան: Ուխ: Ընկերասեր կոլեկտիվ, որը միշտ օգնում էր ցանկացած իրավիճակում: Բացի այդ, մեզ այնտեղ նաեւ կերակրում էին լիարժեք ընթրիքով, ինչպես նաեւ հագուստի ձեւը կարելի էր փոխել այնքան, որքան ուզում ես: Առհասարակ, իսկապես բախտներս բերեց:
Իսկ ի՞նչ կա աշխատավարձի մասին: Այո՛: Սա ամենահետաքրքիրն է: Այսպիսով, այգու հիմնական աշխատանքում ամեն ուրբաթ վաստակած գումարը փոխանցում էին Bank of America բանկային քարտին: Ժամում 11$ եւ մինուս, մոտավորապես, օրական 8$ - նահանգի հարկերը: Լավ նորություն: Հայրենի երկիր ժամանելուն պես, բոլոր հարկերը դուք կարող եք հետ ստանալ ձեզ: Կստանաք կլորիկ գումար: Ոչ վատ է, չէ՞: Այս աշխատավարձը մեզ բավականացրեց Մայամի չորսօրյա ճանապարհորդության, կացարանի վարձավճարի, նոր իրեր գնելու եւ սննդի համար:
Երկրորդ աշխատանքում՝ բարում, ամեն ուրբաթ մեզ տալիս էին վաստակած գումարով չեկեր, որոնք պետք էր կանխիկացնել բանկում: Այստեղ մեր աշխատանքի համար վճարում էին ժամում 12$ եւ մինուս, կրկին, հարկերը օրական մոտ 5$: Այս աշխատավարձի շնորհիվ մենք այցելեցինք այնպիսի քաղաքներ, ինչպիսիք են Վաշինգտոնը, Նյու Յորքը, Բոստոնը եւ Պրովինսթաունը:
Խորհուրդ եմ տալիս երկրորդ աշխատանքը փնտրել հենց որ ժամանեք: Ուսանողները դեռ այնքան էլ շատ չեն լինի, համապատասխանաբար տեղեր կլինեն գրեթե յուրաքանչյուր հաստատությունում, իսկ հանգստանալ ավելի լավ է, այնուամենայնիվ, ձեր ԱՄՆ ուղեւորության վերջում:
Մեր հավատարիմ ընկերը ողջ բնակության ընթացքում հեծանիվն էր: Չեմ թաքցնի, Մասաչուսեթսում ռուս մարդու համար այն մեկ կոպեկ չի արժենա: Այնուամենայնիվ, մեծ զարմանքով, Դենիսում ապրում է հիանալի հավատացյալ պապիկ, որը պատրաստ է բոլորովին անվճար առաջարկել ձեզ իր հեծանիվները: Նրա հոբբին նախկինում օգտագործված հեծանիվները նորոգելն է: Ամեն օր հարեւանները նրան են բերում կոտրվածները, իսկ նա հաճույքով ընդունում է դրանք եւ հասցնում «ինչպես նոր» վիճակի: Այսպես, պապա Դենին (այդպես է նա իրեն անվանում), որոշեց օգնել մարդկանց: Հեծանիվը վերցնելու համար անհրաժեշտ է անպայման նախապես գրել նրան փոստով եւ պայմանավորվել հանդիպման ամսաթվի եւ ժամի մասին:
