Որքա՞ն հաճախ եք առօրյա կյանքում հանդիպում մի բանի, որը բացարձակապես նոր է եւ դուրս է ձեր աշխարհընկալման սահմաններից: Այդ պահից սկսած՝ մինչեւ տուն վերադառնալը, ես ամեն օր ինձ հայտնագործող էի զգում: Ամեն մի նոր մարդ, նոր վայր, նոր բառ. սկզբում պարզապես չես հասցնում զարմանալ այն ամենին, ինչին հանդիպում ես: Իհարկե, մինչ այդ ամառը ես շատ չէի ճանապարհորդել աշխարհով մեկ, բայց նույնիսկ սովորական իրերը պայթեցնում են ուղեղդ:

Պետք է նշել, որ ուղեւորությանը նախապատրաստվելու ընթացքում Միշային եւ ինձ միացան եւս մի քանի հոգի: Մեծ ընկերությամբ ավելի հեշտ է բնակարան փնտրել, եւ ապրելն էլ ավելի զվարճալի է... Արդյունքում՝ Ջոն Քենեդու անվան օդանավակայանում հանդիպեցին վեց ապագա ընկերներ, որոնցից երեքին մենք առաջին անգամ էինք տեսնում:

Ինձ համար առաջին փորձությունը օդանավակայանից Վայլդվուդ տեղափոխվելն էր՝ մեր տունը առաջիկա ամիսների համար: Միշան նախապես պայմանավորվել էր մի ռուս տղայի հետ, ով վաղուց ապրում էր Նահանգներում եւ պատրաստ էր մեզ բոլորիս (!) մեր ճամպրուկներով (!) վերցնել մեքենան եւ տանել տուն (իսկ դա չորս ժամվա ճանապարհ է) հինգ բլոկ ռուսական ծխախոտի դիմաց (!): Անկեղծ ասած, ես այնքան էլ վստահող մարդ չեմ, եւ այդ գաղափարը ինձ կասկածելի թվաց: Մենք 5 աղջիկ եւ մեկ տղա էինք, մեզ հետ՝ մի կույտ գումար եւ փաստաթղթեր... Բայց սա մարդկանց հանդեպ անվստահության առաջին կոտրված կարծրատիպն էր. տղան շատ շփվող դուրս եկավ, շատ օգտակար խորհուրդներ տվեց եւ քամու պես մեզ հասցրեց ուղիղ տան շեմին: Պատուհանից դուրս սլանում էին Նյու Յորքի բնապատկերները, Բրայթոն Բիչ թաղամասը՝ ռուսական «պելմենայիններով» եւ «վարենիկայիններով», Ազատության փոքրիկ արձանը, տասնյակ կաբրիոլետներ (երեւի թե մինչ այդ կյանքումս մի քանի անգամ էի տեսել), անսովոր ճանապարհային նշաններ, անվերջանալի անտառներ՝ կիզիչ արեւի տակ...

Դուրս ենք գալիս նյույորքյան խցանումներից

Հորիզոնում երեւում է Ազատության արձանը

Այսպես սկսվեց մեր ամերիկյան կենցաղը:

Տան տերերը պարզվեցին, որ հաճելի թոշակառուներ են՝ երկու մանրանկարչական շնիկներով: Տան կեսը՝ առանձին մուտքով, նրանք ամեն տարի վարձով են տալիս ուսանողներին, իսկ մյուս կեսում ապրում են իրենք: Խոհանոց, լոգարան, երեք սենյակ եւ հյուրասենյակ, տան դիմացի պատշգամբ եւ հետնաբակում գտնվող բարբեքյուի գոտի՝ ամեն ինչ մեր տրամադրության տակ էր:

Մեր հրաշալի տունը

Ճիշտն ասած, այդ ամենը հասկանալը ինձ համար մեծ դժվարությամբ ստացվեց, քանի որ ամերիկյան անգլերենով որեւէ սերիալ դիտել ես այդպես էլ չհասցրեցի... Սա հաստատ այն բաների շարքին է դասվում, որոնք արժեր փոխել: Այնուամենայնիվ, սկզբնական շրջանում լեզվի հետ կապված խնդիր գրեթե բոլորն ունեն: Ես չէի սպասում, որ ամեն ինչ այդքան վատ կլինի (իմ իդեալական գնահատականների պարագայում), բայց ժամանակի ընթացքում սովորում ես, որովհետեւ ընտրություն չկա: Սովորում ես նրան, որ բառերի կեսը անցնում է ականջներիդ կողքով՝ ժարգոնի եւ խոսքի արագության պատճառով:

Նաեւ սովորում ես քեզ շրջապատող իրականությանը: Առաջին օրերը մենք քայլում էինք քաղաքով եւ հիանում գրեթե ամեն մի տնով, ամեն մի մեքենայով, ամեն մի խանութով...

Փողոցների անունները եւ անթիվ դրոշները անմիջապես հասկացնում են, թե որ երկրում ես

Հրաշալի ամերիկյան տներ

Իհարկե, ես գիտեի, թե ինչպիսին է մեր Վայլդվուդը եւ առհասարակ միահարկ Ամերիկան: Բայց իրականում տեսնելը բոլորովին այլ է, քան նկարներում... Սկզբում միայն կարողանում ես լուսանկարել եւ զարմանալ:

Օվկիանոսը ինձ համար հատուկ տպավորություն էր. մինչ այդ իմ սահմանը Սեւ ծովն էր: Ի տարբերություն ճարտարապետության, խանութների, անսովոր մենթալիտետի եւ մնացած ամեն ինչի՝ օվկիանոսին չես սովորում: Ամեն անգամ այն քեզ դիմավորում է նորովի՝ սառցե հանգստությամբ կամ բուռն փրփուրով, կապույտ հարթությամբ կամ սեւ անդունդով... Դուք կասեք, որ ծովն էլ է այդպես իրեն պահում, եւ ճիշտ կլինեք, բայց օվկիանոսի վեհությունը գերազանցում է աշխարհի ցանկացած այլ վեհության: Հատկապես այն ժամանակ, երբ հասկանում ես, որ տունդ գտնվում է այդ անվերջության այն կողմում, երկրագնդի մյուս կեսում...

Առաջին հանդիպումը օվկիանոսի հետ