Մեր աշխատանքային առօրյան միանգամից չսկսվեց։ Ամերիկայում հունիսի կեսերը դեռ «ոչ սեզոն» է, դպրոցականները սովորում են, հանգստավայրերը դատարկ են։

Հաստատությունը, որը համաձայնեց երեք ռուս ուսանողների աշխատանքի ընդունել, նորաձեւ ռեստորան էր։ Լճի եւ մայր մտնող արեւի համայնապատկերային տեսարան, տիպիկ ամերիկյան խոհանոց (սենդվիչներ, ֆրի, սթեյքեր եւ տեղական ձկնեղեն), հսկայական դահլիճ, մանկական խաղասենյակ։ Մեզանից երեքի առաջարկներն էլ (offer) խոհանոցի համար էին՝ որպես խոհարարի օգնականներ, բայց այնտեղ ուղարկեցին միայն Միշային, իսկ Յուլյային եւ ինձ բաժին հասան բասերի (մատուցողի օգնական) պաշտոնները։

Առաջին հանդիպումը աշխատավայրի հետ

Տեսարան ռեստորանի պատշգամբից

Բասերը մատուցողի օգնականն է։ Նրա պարտականությունների մեջ է մտնում դանդաղ քայլել սեղանների միջեւ՝ դատարկ ափսե կամ բաժակ գտնելու նպատակով («Excuse me, are you done with this?»), դրանք տանել լվացքատուն եւ մաքրել սեղանը այցելուների հեռանալուց հետո։ Էլի անընդհատ խնդրում են աղ բերել կամ մատուցող կանչել, բայց դրանք մանրուքներ են։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ծանր չէ։

Միշան, մինչդեռ, խոհանոցում լիարժեք պատրաստում էր։ Ոչ մի բժշկական տեղեկանք, ոչ մի ձեռնոց կամ գլխարկ՝ Նահանգներում հիգիենային շատ ավելի թեթեւ են վերաբերվում (հնարավոր է՝ խոշոր քաղաքներում այլ է)։ Այնպես որ, այս ամառվանից հետո մենք երկուսս էլ գիտենք, թե ով է ընտանիքում լինելու խոհանոցի տանտիրուհին...

Մեր պաշտոնների «բուլկիներն» (առավելությունները) նույնպես տարբեր էին։ Խոհանոցում աշխատանքն ուղեկցվում էր սարսափելի շոգով, հավերժ կտրված մատներով, Պուերտո Ռիկոյից եկած միկրո-գաղութի հետ շփումով եւ սննդի անսահմանափակ հասանելիությամբ. ինչպես հասկանում եք, վերջինս ՇԱՏ կրճատեց մեր ծախսերը։ Ճիշտ է, խոհանոցը ատում էր հանգստյան օրերը՝ ծանրաբեռնվածության տասնապատիկ աճի դեպքում նրանց աշխատավարձը ոչ մի կերպ չէր փոխվում։

Բասերի պաշտոնը, թերեւս, ավելի հաճելի էր։ Ստիպված էինք ժպտալ ուժով, ծանրություններ կրել, ափսեներ գցել, այցելուների հետ զրույցներում սարսափելի «կախվել», անընդհատ ոտքի վրա լինել, իսկ ծանրաբեռնված օրերին՝ ընդհանրապես ժամերով վազել առանց կանգ առնելու։ Փոխարենը թեյավճարները ուղիղ համեմատական էին ծանրաբեռնվածությանը, եւ մենք հիմնականում շփվում էինք ամերիկուհի մատուցողների հետ։

Մեզ հետ բոլորը բարեհամբույր էին, բայց ճիշտ այնքան, որքան պահանջում են վարվելակերպի կանոնները։ Ռեստորանի մենեջերը քաղաքավարի շնորհակալություն հայտնեց Ռուսաստանից բերված հուշանվերների համար՝ նույնիսկ չբացելով դրանք, մատուցողուհիները կարող էին մի երեկո շատ քաղցր զրուցել քեզ հետ, իսկ հաջորդ օրը նույնիսկ չբարեւել։ Ինչ էլ որ նրանք քննարկեին, միշտ հնչում էին նույն կլիշե բառերը՝ «Cool! Amazing! Great! Oh, it's so much fun!»։ Եվ բոլորը ժպտում էին այդ տարօրինակ «աշխատանքային» ժպիտով, որին երբեք չես հանդիպի Ռուսաստանում։ Մեզանից պահանջում էին նույնը։ Առաջին իսկ օրը բոսն ասաց. «Smile, girls, you're not in Russia anymore. Smile or I'll fire you»։

Վերջում նա ժպիտ ավելացրեց՝ այսինքն, դա կիսակատակ էր։

Բայց ընդհանրապես բոլորը բարյացակամ էին։ Ծնողներիս մտավախությունները Նահանգներում ռուսների նկատմամբ կողմնակալ վերաբերմունքի մասին բոլորովին չարդարացան։ Նախ՝ Ամերիկան ներգաղթյալների երկիր է, եւ ռուսները այնտեղ հաստատ ամենափոքր ազգը չեն։ Բացի այդ, մեծամասնությունը պարզապես տեղյակ չէր քաղաքական նորություններից. ամերիկացիները քիչ են հետաքրքրվում արտաքին աշխարհով, առավել եւս՝ այդքան հեռու։ Նրանց նորությունները մեզ չեն դարձնում «ժողովրդի թշնամիներ»՝ նրանք պարզապես չեն հիշատակում Ռուսաստանը։ Նրանք, ովքեր պատկերացում ունեին երկու պետությունների բարդ հարաբերությունների մասին, այդ կապակցությամբ տխրություն էին արտահայտում, բայց ոչ ագրեսիա։

Բայց վերադառնանք աշխատանքին։ Ինչպես արդեն նշեցի, առաջին շաբաթներին, մինչեւ հուլիսի 4-ը, աշխատանք... չկար։ Մենք ռեստորան էինք գնում շաբաթական երկու կամ երեք անգամ (ստացվում էր 12 ժամ, բայց ոչ խոստացված 40-ը), շատ էինք անհանգստանում մեր բյուջեի համար եւ հուսահատորեն փնտրում երկրորդ աշխատանք։

Քո ամենահավատարիմ ընկերը եւ գլխավոր օգնականը աշխատանք փնտրելիս

Թվում էր, թե տեղում փնտրելը պետք է շատ ավելի հեշտ լիներ, քան օվկիանոսից այն կողմից։ Բայց ոչ այդպես եղավ... Քաղաքը միայն սպասում էր զբոսաշրջիկների հոսքին, եւ ավելորդ աշխատող ձեռքերը իսկապես ավելորդ էին։ Մենք շրջեցինք քաղաքի բոլոր հաստատությունները, եւ կրկին միայն մեկ տեղ համաձայնեց մեզ ընդունել։

Ավելի ճիշտ՝ հացաբուլկեղենի փուռը համաձայնեց վերցնել Միշային, իսկ Յուլյան եւ ես աշխատանքի անցանք հյուրանոցում՝ որպես սպասուհիներ։ Այդ պահից աշխատանքը դարձավ մեր ամեն ինչը։