Զարթուցիչը զանգում է առավոտյան 4:30-ին: Ոչ, դու խելագարված չես, պարզապես հացաբուլկեղենի արտադրամասը սկսում է թխվածքներ պատրաստել 5-ին: Ես վեր եմ կենում Միշայի հետ միասին՝ նրան աջակցելու եւ նախաճաշ պատրաստելու համար, նորից պառկում եմ եւ արթնանում 8-ին: 9-ին Յուլյայի հետ հասնում ենք հյուրանոց:

Սայլակը հաուսքիփերի հավատարիմ օգնականն է:

«Ինչի՞ն է պետք օվկիանոսը, եթե կարելի է լողալ տաք լողավազանում»:

Ավելի ճիշտ՝ հյուրանոցները երեքն են, բայց սպասուհիների թիմը մեկն է: Նրանք բոլորը տարիքով մեքսիկուհիներ են, որոնք հազիվ են խոսում անգլերեն: «Clean, dirty, towels, rug, thank you» – դու ինքդ էլ սկսում ես օգտագործել միայն հիմնական բառերը, որովհետեւ հակառակ դեպքում նրանք քեզ չեն հասկանում: Մտապահում ես պարզ գործողությունների ալգորիթմը եւ մեկ տասնյակ լվացող միջոցների անունները, սովորում ես գեղեցիկ հարդարել անկողինը: Մեկ շաբաթ անց սկսում ես զգալ, որ դեգրադացվում ես: Երեք շաբաթ անց զգացողությունն անցնում է, եւ դա քեզ վախեցնում է:

Յուրաքանչյուր օր բնութագրվում է չեք-աութների, մեյք-ափների եւ թեյավճարների քանակով: Թեյավճարները կարող են ավելացնել քո եկամուտը ավելի քան երկու անգամ, բայց հյուրերի հետ հարաբերություններ հաստատելը մի ամբողջ գիտություն է՝ հետաքրքրաշարժ եւ անըմբռնելի:

Սննդի տեսքով թեյավճարը առանձնահատուկ երջանկություն է:

Թեթեւ օրը կարելի է չշտապել եւ ավարտել մինչեւ ժամը մեկը, ծանր օրը՝ վազվզել լեզուն դուրս մինչեւ չորսը: Հինգին պետք է լինել ռեստորանում՝ նախապես տուն մտնելով, ցնցուղ ընդունելով եւ համազգեստ հագնելով:

Ռեստորանում երեկոն բնութագրվում է մեկ պարամետրով՝ «busy» կամ «not busy»: Առաջին դեպքում դու վազվզում ես ինչպես եռացող ջրից այրված, ժպտում ես եւ հավաքում սեղանները, իսկ խոհանոցը չի հասցնում պատրաստել եւ շատ է սխալվում: Ժամը 23-ին մնում են մի քանի սեղաններ, եւ դու հույսով պտտվում ես շուրջը՝ սպասելով ազատմանը: Ուղեղն արդեն դժվարությամբ է ընկալում իրականությունը, ձեռքերը թմրում են, աչքերը փակվում են... Երկրորդ դեպքում՝ աշխատանք չկա, թեյավճարներ չեն սպասվում, դու ամեն ինչ անում ես դանդաղ եւ դրանից ավելի արագ ես քնում: Ռեստորանից վերադառնում ենք Միշայի եւ Յուլյայի հետ՝ հոգնած քննարկելով անցած օրը: Վաղը ամեն ինչ կկրկնվի:

Հանգստյան օրերը լինում են միայն ռեստորանում՝ այսինքն կես օր կարող ես անցկացնել երանելի քնի մեջ:

...այո, հենց այդպես անցավ մեր ամռան մեծ մասը: Ես կարդացել էի J-1 մասնակիցների պատմությունները, բայց նույնիսկ մոտավորապես չէի կարող պատկերացնել, թե որքան դժվար է լինելու: Եթե ամռան սկզբին դու լի ես ուժերով եւ պլաններով, ապա վերջում հայտնվում ես քամած կիտրոնի պես: Մարմինդ ցավում է շուրջօրյա, մեջքի ցավը չի անցնում արդեն մեկ ամիս, եւ քունը քո միակ նվիրական ցանկությունն է:

Իհարկե, աշխատանքը լինում է տարբեր: Իհարկե, դա մեր ընտրությունն էր՝ պարտադիր չէ այդքան ծանր աշխատել: Իհարկե, դա այն չէ, ինչ պատկերացնում ես ԱՄՆ ուղեւորության ակնկալիքով եւ այն չէ, ինչ ուզում ես հետո հիշել, որովհետեւ շատ դրական պահեր են եղել: Բայց ես չեմ կարող այդ մասին չգրել: Եվ ես խորհուրդ կտայի յուրաքանչյուրին, ով պատրաստվում է կրկնել մեր փորձը, սթափ գնահատել իր ուժերը եւ վարդագույն ակնոցներ չկրել: Եթե հաստատ չեք ուզում հյուծվել, ապա ավելի լավ է փնտրեք վաճառող-խորհրդատուի, լուսանկարչի կամ մատուցողի աշխատանք: