Իհարկե, ամեն ինչ այնքան էլ վատ չէր, որքան կարող է թվալ աշխատանքի մասին պատմելուց հետո. մենք չէինք մոռանում նաեւ զվարճանալ։

Առաջին վառ տպավորությունը։ Ռեստորանում իմ առաջին աշխատանքային երեկոն. կենդանի երաժշտություն, հյուրերը ծիծաղում եւ երգում են արտիստների հետ միասին, մայր մտնող արեւի ճառագայթները ծակում են դահլիճը։ Միշան նստած է ջրի մոտ գտնվող տեռասայում՝ հենց ռեստորանի պատուհանի տակ. այսօր նրա առաջին օրն էր լվացքատանը (այո, նա հասցրել է աշխատել ամենուր)։ Ինձ շուտ են բաց թողնում, եւ մենք գնում ենք՝ ինչ-որ պատճառով ոչ թե տուն, այլ դեպի օվկիանոս։ «Պետք է շտապել, այլապես կառքը կվերածվի դդմի»... Պարզվում է, որ նրա աշխատանքի առաջին օրը (!) նրան որպես թեյավճար թողել են երկու լրիվ օրվա տոմս Մորիս Փիրսի ԲՈԼՈՐ ատրակցիոնների համար։ Այդպիսի մեկ տոմսն արժե $80... Ընդամենը մեկ օր առաջ ես տեսել էի գները եւ մտածել, որ հազիվ թե համարձակվեմ այդքան ծախսել զվարճանքների վրա – եւ ո՞վ կմտածեր..!

Սա մաքուր հիացմունք էր։ Բացարձակ երջանկություն։ Մենք վազում էինք մի ամերիկյան բլուրներից մյուսը, որքան ուժ ունեինք, քանի որ մեր տրամադրության տակ մոտ մեկուկես ժամ կար։ Երբեք նախկինում չէի զգացել «մեռյալ օղակի» զգացողությունը, բայց բառերով դա չես նկարագրի. եթե ինչ-որ բան, ապա ատրակցիոններ ԱՄՆ-ում սարքել գիտեն։ Վախ, հիացմունք, անկում, թռիչք...

Գիշերային քաղաքը ամերիկյան բլուրների բարձրությունից

Մեկ այլ տեսարան՝ կրկին ռեստորան։ Գիշեր է, այցելուներ չեն մնացել։ Մենք սողոսկում ենք խոհանոց, Միշան պատրաստում է շոկոլադե օշարակով ամենահամեղ պաղպաղակը, եւ մենք երեքով այն ուտում ենք բարի դարակի մոտ։ Ի դեպ, յուրաքանչյուր հերթափոխի մեզ հասնում է անվճար կոկտեյլ :D

Ռեպորտաժ դեպքի վայրից

Հաջորդ կադրը՝ առավոտ, ամբողջ գիշեր անձրեւ էր տեղացել։ Մեր տունը գտնվում է ցածրավայրում, ուստի հիմա օվկիանոսը սկսվում է հենց շեմից... Չնայած դրան, այդ օրը աշխատանքը չչեղարկվեց. հյուրանոցի ղեկավարությունը մեզ հետեւից եկավ մեքենայով եւ նույնիսկ հետո հետ տարավ։

Գրեթե յուրաքանչյուր անձրեւ ավարտվում էր շեմից այսպիսի տեսարանով

Յուլյայի ծննդյան օրը մենք պատրաստեցինք բլիթներով տորթ. երկար եւ համառորեն բլիթներ էինք տապակում (կեսը կերանք, իհարկե), շերտերը պատում էինք յոգուրտով, դասավորում մրգերով։ Ամբողջ գիշեր խաղում էինք սեղանի խաղեր եւ պլանավորում մեծ ճանապարհորդություն ամռան վերջին...

Յուլյան պատրաստում է տորթ

Մի օր մենք հաստատ որոշեցինք, որ պետք է դիմավորենք արեւածագը օվկիանոսի ափին։ Առավոտյան ժամը հինգն է, ցուրտ է եւ քնկոտ, բայց տեսարանը պարզապես ապշեցուցիչ էր։

Մի քանի ժամից աշխատանքի, բայց ի՞նչ տարբերություն։

Օվկիանոս մենք գնում էինք եւ առավոտյան, եւ աշխատանքների միջեւ, եւ գիշերները։ Ամենահաճելին՝ փրկարարների աշտարակ բարձրանալն է։ Նրանք կանգնած են յուրաքանչյուր 200 մետրը մեկ եւ դատարկվում են երեկոյան ժամը հինգին։ Մի քանի անգամ մենք այնտեղ էինք գալիս ուտելիքով եւ վայելում երեկոյան զեփյուռը։

Երեկոն օվկիանոսի ափին

Քաղաքում իմ սիրելի վայրը դարձավ կղզու ամեն ծայրում գտնվող հին փարոսը։ Ներսում այժմ թանգարան է, իսկ շուրջը՝ ծաղկող այգի։ Ընդհանրապես, մեր Վայլդվուդում, ի հեճուկս անվանման, կանաչիները շատ քիչ էին. հավանաբար հենց այդ պատճառով էլ այս վայրն ինձ այդքան հիշվեց։

Այգու ինչ-որ տեղում մենք հանդիպեցինք նույնիսկ կոլիբրիի։ Դե, կամ ինչ-որ շատ նման բանի

Բայց Քեյփ Մեյ կատարած ուղեւորությունը ցույց տվեց, թե որքան տարբեր կարող են լինել հարեւան քաղաքները։ Այդ օրը ես մեջքս վնասեցի եւ հազիվ էի քայլում, բայց հեծանիվի ոտնակները պտտելուն դա չխանգարեց։ Քաղաքը բոլորովին նման չէր մերին. «մեղրաբլիթային» տնակներ, շատ կանաչիներ, հետիոտնային փողոց՝ շատրվաններով հենց կենտրոնում... Հեքիաթ, եւ ուրիշ ոչինչ։

Գլխավոր փողոցը Քեյփ Մեյում

Ես նաեւ վերջապես փորձեցի իմ կյանքի առաջին բուրգերը։ Ոչ, ես չեմ կատակում. մինչ այդ ես երբեք բուրգերի տեսքով ոչինչ չէի կերել, ոչ մի տեղ եւ երբեք։ Եվ այո, դուք գուշակեցիք. այս նմուշը խոհանոցում պատրաստեց Միշան :)

Այսպիսի բուրգերների կոտլետները երեք անգամ ավելի հաստ են, քան Մակդոնալդսում

Երբեմն ստիպված էինք լինում պայքարել նաեւ մեր իրավունքների համար։

Ռեստորանում մեր թեյավճարները հաշվարկվում էին որպես երեկոյան ընդհանուր եկամտի 8%-ը եւ հավասարապես բաժանվում բոլոր բասերների միջեւ։ Բայց այդ գումարը մեզ վճարում էին ոչ թե մենեջերները, այլ մատուցողները՝ «իրենց» թեյավճարներից։ Օրինակ, եթե երեկոյան մեկ մատուցող ստանում էր $200 թեյավճար եւ սպասարկել էր $1000-ի սեղաններ, ապա նա մեզ պետք է տար իր երկու հարյուրից $80-ը։ Իհարկե, նրանցից գրեթե բոլորը ավելի քիչ էին տալիս, իսկ մենեջերի մտքով անգամ չէր անցնում վերահաշվարկել։

Մենք դրա մասին պատահաբար իմացանք։ Մի մատուցողուհի պարծենում էր, թե որքան է վաստակել երեկ երեկոյան եւ որքան է տվել բասերներին։ Մենք չվախեցանք սկանդալ բարձրացնել. ամեն ինչ ասացինք մենեջերին եւ խնդրեցինք հետեւել մատուցողներին։ Մի քանի օր անց նա հավաքեց նրանց բոլորին եւ ջախջախիչ քննադատության ենթարկեց, իսկ հետո մեզ տուն ուղարկեց, որպեսզի մատուցողները իրենք հավաքեն իրենց սեղանները. «Թող զգան, որ ձեր աշխատանքը շատ բան է նշանակում»։ Ցավալի է, որ այս պատմությունը ջրի երես դուրս եկավ միայն ամռան վերջին. թեյավճարները այդ ժամանակից ի վեր գրեթե կրկնապատկվել են...

Դժվար է թվարկել այս ամռան բոլոր վառ պահերը։ Մենք ապրում էինք որպես մեծ, համերաշխ ընտանիք, սովորում էինք համատեղել կենցաղը եւ կառավարել բյուջեն, զբոսնում էինք, շփվում, ծանոթանում, կարոտում տունը, աջակցում միմյանց, պլաններ կազմում ամռան վերջի համար... Սովորում էինք բոլոր խնդիրները ինքնուրույն լուծել։ Անծանոթ աշխարհին նայում էինք անսովոր անկյունից, եւ դա իսկապես հիանալի էր։

Իմ խորհուրդը ձեզ. մի կենտրոնացեք միայն աշխատանքի վրա։ Միշտ փնտրեք հնարավորություններ ինչ-որ տեղ դուրս գալու եւ նոր մարդկանց հետ ծանոթանալու համար։