Յուրաքանչյուրն ունի իր վերաբերմունքը ծրագրի այս մասի նկատմամբ: Ոմանք սահմանափակվում են Նյու Յորքով, ոմանք մեկնում են Բահամյան կղզիներ նավարկության, ոմանք էլ գնում են «ամեն ինչ ներառված է» ուսանողական տուր: Մենք պլանավորել էինք հնարավորինս շատ բան ընդգրկել մեր սեփական ուժերով (եթե արդեն հայտնվել ենք Ամերիկայում, ուրեմն պետք է զբոսնել)՝ միաժամանակ հնարավորինս քիչ գումար ծախսելով: Նրանց, ովքեր նույնն են ցանկանում, կարող եմ միայն մեկ խորհուրդ տալ՝ ամեն ինչ նախապես մտածեք: Նահանգներում ներքին թռիչքները բավականին էժան են, որոնց վրա, ի դեպ, լինում են զեղչեր, եւ օդանավակայան կարող է գտնվել նույնիսկ փոքր քաղաքում: Օգնության են հասնում նաեւ մեքենաների վարձույթի ընկերությունները եւ միջքաղաքային ավտոբուսները: Բայց պետք է հիշել, որ ԱՄՆ-ում հիմնական տրանսպորտը անձնական ավտոմեքենան է, եւ որոշ քաղաքներից դուրս գալը կարող է շատ դժվար լինել: Մտածեք այս մասին աշխատանքի վայր ընտրելիս: Եվ, իհարկե, ճանապարհորդեք ընկերներով. դա ոչ միայն կխնայի բյուջեն, այլեւ ճանապարհորդությանը զվարճություն կհաղորդի:

Սկզբում մենք գործատուի հետ պայմանավորվել էինք, որ աշխատանքը կավարտենք սեպտեմբերի 5-ին (Աշխատանքի օրը այդ տարի ընկնում էր 4-ին, այն համարվում է առողջարանային սեզոնի վերջին օրը, որը շատ գումար է բերում եւ պահանջում է շատ աշխատող ձեռքեր): Բայց հետադարձ տոմսերը գնված էին սեպտեմբերի 16-ի համար, եւ տասնմեկ օրը ակնհայտորեն քիչ էր մեր բոլոր մեծ պլանների համար... Ուստի, նախ՝ մենք ամռան կեսին մի քանի ելք կատարեցինք, եւ երկրորդ՝ աշխատանքից ազատվեցինք մեկ շաբաթ շուտ:

Առաջին լուրջ ելքը օգոստոսի սկզբին Նիագարայի ջրվեժ կատարած ուղեւորությունն էր: Ոչ մի կազմակերպված տուր, միայն մենք: Հինգ հոգով կարողացանք միաժամանակ երկու օր արձակուրդ վերցնել, մեկ գիշերվա համար անհավանական կացարան գտնել (դրա մասին ավելի ուշ կպատմեմ), հարեւան քաղաքում մեքենա վարձել եւ հաղթահարել ութ ժամվա ճանապարհը մեկ ուղղությամբ:

Մեր ընկերությունում երկու վարորդ կար՝ ես եւ Սոնյան: Դա մեզ հնարավորություն տվեց անհրաժեշտության դեպքում փոխարինել միմյանց. չորս ժամ վարում եմ ես, չորս ժամ՝ նա: Ի դեպ, նահանգներում ռուսական վարորդական իրավունքից բացի ուրիշ ոչինչ պետք չէ, եւ եթե այն ունեք, անպայման փորձեք ԱՄՆ-ում նստել ղեկին: Սա ոչնչի հետ չհամեմատվող զգացողություն է՝ մայրուղիներ ամբողջ երկրով մեկ, որտեղ մեքենաները շրջանցում են քեզ, եթե վարում ես 130 կմ/ժ-ից դանդաղ: Իդեալական ասֆալտ, անհավանական բնապատկերներ, ենթակառուցվածքներ, որոնք նախատեսված են ճանապարհորդությունը հնարավորինս հարմարավետ դարձնելու համար...

ԱՄՆ-ի ճանապարհները ոչ ոքի անտարբեր չեն թողնի

Բայց վերադառնանք Նիագարա: Որպես կացարան մենք ընտրեցինք... իսկական ամերիկյան թրեյլեր: Այո, Airbnb-ում կարելի է նման բաներ էլ գտնել: Դրա սեփականատերերը որոշել էին բիզնեսը սկսել բոլորովին վերջերս, եւ մենք ընդամենը երրորդ հյուրերն էինք: Այո, հենց մասնավոր տարածքում, տան կողքին, այո, բոլոր հարմարություններով: Գիշերը մենք խարույկի վրա զեֆիր եւ նրբերշիկներ էինք տապակում, կիթառի նվագակցությամբ երգում էինք եւ քնում էինք այնքան խորը եւ անհոգ, որքան երբեք աշխատանքային օրերին:

Հենց այսպիսի թրեյլերներով են ամերիկացիները ճանապարհորդում ընտանիքներով

Տեղավորվելու հրճվանքը փոխարինվեց ջրվեժի հրճվանքով: Մեր ընկերուհիներից մեկը հրաժարվեց գնալ՝ ասելով. «ութ ժամվա ճանապարհ՝ միայն ջրվեժին կանգնել ու նայելու համար՞» – եւ նա շատ սխալվեց: Ներքին տուրիզմը Ամերիկայում զարգացած է այնպես, ինչպես, գուցե, աշխարհի ոչ մի տեղ: Եվ եթե դուք ժամանել եք Նիագարայի ջրվեժ, ապա հաստատ կգտնեք անելիք:

Տեղավորվելուց անմիջապես հետո մենք վազեցինք դեպի Նիագարա. հասանք բառացիորեն վերջին Maid of the Mist-ի՝ ջրվեժների ստորոտին մոտեցող նավակի մեկնելուց մեկ րոպե առաջ: Բախտներս բերեց, այն գրեթե դատարկ էր:

Նրա մեծություն Նիագարայի ջրվեժը: Հորիզոնում երկնաքերերը արդեն Կանադան են

Երեկոյան ջրվեժը վառվում է ծիածանի բոլոր գույներով, իսկ երկնքում հնչում է հրավառության որոտը՝ անկախ նրանից, թե որ ամառային օրն եք ժամանել:

Առավոտյան ավելի լավ է գնալ հաջորդ «ատրակցիոնին»՝ Cave of the Winds: Իրականում, այնտեղ վաղուց քարանձավ չկա, փոխարենը կա ժայռի մեջ հարյուրամյա վերելակ եւ փայտե թեքահարթակներ, որոնք թույլ են տալիս քայլել հենց ջրվեժի սառցե շիթերի տակ: Հավատացեք՝ դա արժե:

Անձրեւանոցները եւ հատուկ հողաթափերը ներառված են տոմսի գնի մեջ, բայց դուք չեք կարծում, որ դա փրկում է ջրից, չէ՞:

Մեր ուղեւորությունը միանշանակ հաջողվեց: Նույնիսկ ճանապարհը հաճույք էր. մենք երաժշտություն էինք լսում եւ երգում, միմյանց համար բուտերբրոդներ էինք պատրաստում եւ կիսվում Ամերիկայի մասին մեր տպավորություններով...

Երկրորդ ելքը իմ ծննդյան օրվա կապակցությամբ Ֆիլադելֆիա կատարած ուղեւորությունն էր: Դրանից մեկ օր առաջ ես եւ Միշան ազատվեցինք մեր առավոտյան աշխատանքներից (մնաք բարով, սպասուհու համազգեստ), ռեստորանում արձակուրդ վերցրեցինք եւ երջանիկ մեկնեցինք ուսումնասիրելու մեր ճանապարհին հանդիպած առաջին խոշոր ամերիկյան քաղաքը: Ուայլդվուդից այնտեղ կանոնավոր ավտոբուս է գնում, եւ ճանապարհը տեւում է ընդամենը երկու ժամ:

Թերեւս Ֆիլադելֆիան ինձ թվաց ապրելու համար ամենահաճելի վայրը: ԱՄՆ-ի առաջին մայրաքաղաքը եւ բնակչության թվով հինգերորդ քաղաքը, այն ապշեցնում է եւ՛ երկնաքերերով, եւ՛ հարմարավետ ցածրահարկ ծայրամասերով: Կանաչապատում, ջուր, հարուստ մշակութային ժառանգություն. մի խոսքով՝ այստեղ կա ինչ տեսնելու:

Մայրամուտ քաղաքի կենտրոնում

Ֆիլադելֆիայի ամենահին փողոցը. առաջին տները այստեղ հայտնվել են 1730-ականներին

Մենք որոշեցինք չգնալ թանգարաններ, այլ շրջել հնարավորինս շատ փողոցներով: Իմ կարծիքով՝ սա քաղաքին ծանոթանալու լավագույն միջոցն է. մենք ֆերմերային շուկայում մրգեր գնեցինք, հայտնվեցինք երաժշտական փառատոնում, գնումներ կատարեցինք եւ չորս զույգ կոշիկ գնեցինք (ոչ, ոչ բոլոր չորսն ինձ համար). մի խոսքով՝ ընկղմվեցինք քաղաքային եռուզեռի մեջ, որից այնքան հեռացել էինք:

Դեղձով աղջիկը