Մեր մեծ ճամփորդությունը սկսվեց սեպտեմբերի մեկին. մենք նախապես որոշեցինք, որ կգնանք վեց հոգով, Կալիֆորնիայում մեծ մեքենա եւ բոլոր կացարանները (դե, գրեթե բոլորը) ամրագրեցինք, պլանավորեցինք տեղաշարժերը ըստ օրերի։ Եթե ժամանակի մեջ սահմանափակված եք, բայց ցանկանում եք այցելել հնարավորինս շատ հետաքրքիր վայրեր՝ արեք նույն կերպ։ Մենք օգտվեցինք Kayak (ավիատոմսեր), Airbnb (բնակարանի վարձակալություն), Turo (մեքենաների վարձակալություն), Recreation.gov (քեմփինգների վարձակալություն ամբողջ Ամերիկայում), TripAdvisor (հետաքրքիր վայրեր), Couchsurfing (մարդկանց համայնք, ովքեր պատրաստ են հյուրեր ընդունել անվճար) ծառայություններից։ Սննդի եւ զբոսաշրջային հանդերձանքի հովանավորը, իհարկե, Walmart-ն էր։ Հուսով եմ՝ սա գովազդ չի համարվում՝ պարզապես խորհուրդ, հանկարծ ինչ-որ մեկին պետք գա :)

Այսպիսով, մենք աշխատանքից ազատվեցինք նախատեսվածից հինգ օր շուտ, տանը «մեծ չեք-աութ» արեցինք (ի վերջո, պրոֆեսիոնալ սպասուհիների թիմը գործի մեջ է), հավաքեցինք ճամպրուկները եւ նորից մեքենա վարձեցինք՝ Նյու Յորք հասնելու համար։

Այս ճամփորդության մասին կարող եմ անվերջ պատմել, ուստի ավելի լավ է թողնեմ միայն հատվածներ։ Միեւնույն է, յուրաքանչյուրն ինքը կորոշի, թե ինչպես եւ ուր կգնա։

Չիկագո։ Նյու Յորքից ինքնաթիռը վայրէջք է կատարում գիշերը ժամը 12-ին, եւ արդեն 30 ժամ հետո մեզ սպասում է հաջորդը՝ դեպի Կալիֆորնիա։ Արժե՞ր թռչել ընդամենը մեկ օրով։ Անշուշտ, այո։ Այս քաղաքը ինձ ապշեցրեց մինչեւ հոգուս խորքը՝ ոչ մի տեղ չեմ հանդիպել այսպիսի հիասքանչ երկնաքերերի, այսպիսի քաղաքային այգիների, այսպիսի հիանալի մետրոյի։ Երբեք չէի կարող պատկերացնել, թե ինչպես կարելի է կառուցել բազմաշերտ մեգապոլիս։ Միայն պատկերացրեք՝ ստորին մակարդակը՝ կայանատեղի, մեկ մակարդակ վեր՝ արագընթաց մայրուղիներ, վերեւում՝ երկինքը հենող երկնաքերեր։ Ամեն ինչ խեղդվում է կանաչի մեջ, եռում է կյանքով։

Համայնապատկեր դեպի քաղաքը պլանետարիումից

Ամբողջ աշխարհին հայտնի չիկագոյան Բոբը

Եթե հաջողվի լինել Չիկագոյում, անպայման գնացեք Միլենիում այգի եւ քայլեք առափնյա գծով մինչեւ պլանետարիում, հետո վերադարձեք եւ նավակով զբոսնեք ներքին ջրանցքով՝ Ռազմածովային նավահանգստից մինչեւ Ուիլիս-թաուեր աշտարակը։ Ջրից հատկապես լավ են երեւում քաղաքի «շերտերը»։ Կարելի է նաեւ շրջան կատարել մետրոյով՝ ամբողջ Loop-ը գտնվում է գետնի վրայով, երկնաքերերի միջեւ այսպիսի յուրօրինակ ամերիկյան սարեր։

Մետրոյի գիծը ոլորվում է տների միջեւ

Երթուղու հաջորդ կետը Լոս Անջելեսն էր՝ հենց այնտեղ մենք վարձեցինք յոթտեղանոց մեքենա եւ ուղեւորվեցինք ազատ լողի։ Այս քաղաքը մեզ շատ տարօրինակ տպավորություններ թողեց։ Դուք չեք տեսնի քաղաքը որպես այդպիսին՝ այն տարածված է տարածքով մեկ, ինչպես կարագը հացի վրա, եւ առանց մեքենայի այստեղ բացարձակապես անհնար է տեղաշարժվել։ Չիկագոյից հետո երկնաքերերին նայելը հետաքրքիր չէր՝ դրանք մոտ էլ չեն կանգնում։ Բացի այդ, կենտրոնում շատ են մուրացկանները, եւ նույնիսկ մեծ ընկերությամբ մեզ շատ անհարմար էր զբոսնել։ Ես վախենում էի ավելորդ անգամ հանել ֆոտոխցիկը, եւ նկարելու բան էլ չկար։

Այս հարմարավետ թվացող կենտրոնական այգու բառացիորեն յուրաքանչյուր նստարան զբաղեցված է անօթեւաններով

Փոխարենը սա լավագույն վայրն է Խաղաղ օվկիանոսի հետ հանդիպելու համար։ Մենք եղել ենք Venice Beach-ում, որն անվանվել է թաղամասի պատվին, որտեղ կարելի է ձեզ մի փոքր Վենետիկում զգալ։ Սերֆերներ, արմավենիներ, փրկարարներ՝ սա հենց այն է, թե ինչպես ենք մենք սովորաբար պատկերացնում Լոս Անջելեսը։ Օվկիանոսն ինքնին շատ է տարբերվում Ատլանտյանից։ Այն շատ ավելի հզոր է, չի կարելի բաց թողնել ոչ մի ալիք, եւ հաստատ չի ստացվի նրանց հետ պայքարել։

Մի փոքր Վենետիկ օվկիանոսից 200 մետր հեռավորության վրա

Խաղաղ օվկիանոսն իր ողջ փառքով

Մեր ճամփորդությունը չանցավ առանց արկածների։ Լոս Անջելեսում մենք բնակարան էինք վարձում Airbnb-ով, ինչպես եւ ամենուր։ Գիշերը պարզվեց, որ տանտիրուհին հոգեկան հիվանդ է... Մենք սարսափով լսում էինք նրա գոռոցները, տասնյակ անգամ կրկնվող նույն արտահայտությունները։ Լավ է, որ ամեն ինչ ավարտվեց միայն փչացած քնով։ Բայց ինչպես պարզվեց, դա արկածների ամենափոքրն էր...

Լոս Անջելեսից Սան Ֆրանցիսկո ճանապարհը մեզանից կխլեր ամբողջ մեկ օր, ուստի մենք որոշեցինք, որ ճանապարհը կբաժանենք երկու մասի եւ կգիշերենք Մոնտերեյ քաղաքի մոտակայքում։ Ոչինչ չէր կանխագուշակում աղետը, բայց ղեկին անցկացրած հինգ ժամն իրենց զգացնել տվեցին. հիմնական մայրուղուց ինչ-որ ելքի մոտ, շատ փոքր արագությամբ... Ես բարեհաջող մտա առջեւի մեքենայի բամպերի մեջ։

Կարո՞ղ եք պատկերացնել այդ զգացումը։ Դուք կյանքում առաջին անգամ վթարի եք ենթարկվում, մեծ ճամփորդության հենց սկզբում, բացարձակապես չպատկերացնելով, թե ինչ կլինի հետո։ Մի քանի ժամ ես պարզապես մտա մառախուղի մեջ եւ չէի հասկանում, թե ինչ անել։ Ընկերներս օգնեցին ինձ. զննեցին մեքենան, խոսեցին տուժած պիկապի վարորդի հետ, փոխանակեցին փաստաթղթերը։ Նրա ավտոմեքենայի վրա մնաց մի քանի սանտիմետրանոց փոս, մեր բամպերը մի փոքր հեռացավ մեքենայի կորպուսից եւ պատվեց քերծվածքներով։ Ոչինչ աղետալի տեղի չունեցավ, բայց այս դեպքը մեծապես ազդեց ամբողջ հետագա ճամփորդության վրա՝ մենք անընդհատ ինչ-որ մեկին զանգում էինք, նամակներ գրում, նյարդայնանում էինք ազգային պարկերում կապի լիակատար բացակայության պատճառով։

Ինձ թվում էր, որ ես բոլորին հուսախաբ եմ արել, եւ վթարի փաստի հետ հաշտվելը հեշտ չէր։ Մի քանի օր պահանջվեց ալեկոծված հույզերի հետ պայքարելու համար, բայց ես անընդհատ փորձում էի վերադառնալ ճամփորդությանը. չէ՞ որ այն ընթանում էր իր հունով եւ չէր սպասում, թե երբ ես կուրախանամ։ «Փոխարենը տանը պատմելու բան կունենամ», - մտածեցի ես։ Ոչ ոք չի կարող պարծենալ կյանքում առաջին վթարի փորձով, որը տեղի է ունեցել Կալիֆորնիայում։

Շատ կարեւոր խորհուրդ, որը ես կցանկանայի տալ բոլոր նրանց, ովքեր պատրաստվում են ԱՄՆ-ում մեքենա վարձել. մի՛ խնայեք ապահովագրության վրա, նույնիսկ եթե ունեք ստաժ եւ ղեկին ձեզ վստահ եք զգում։ Անծանոթ ճանապարհներ, անսովոր երթեւեկության կանոններ, երկար անցումներ եւ նույնիսկ մեքենայում գտնվող ընկերներ. այս ամենը նպաստում է սթրեսին եւ նվազեցնում ուշադրության կենտրոնացումը։ Ամռան ընթացքում վաստակած ամբողջ գումարը կարող էր մի ակնթարթում գոլորշիանալ, եթե չլիներ ապահովագրությունը։ Մեր մեծ երջանկությանը, վնասվածքները աննշան էին, եւ այն լիովին ծածկեց բոլոր ծախսերը։