Լաս Վեգասում մենք հրաժեշտ տվեցինք մեր թիմի մի մասին եւ վերադարձանք Արեւելյան ափ՝ արդեն երեքով։ Ինքնաթիռը մեզ Նյու Յորք վերադարձրեց սեպտեմբերի 13-ին, եւ մնացած մի քանի օրն անցկացրինք ընկերների համար նվերներ փնտրելով եւ մեգապոլիսում զբոսնելով։ ԱՄՆ-ի ամենամեծ քաղաքում բնակարանը, ինչպես կարելի է կռահել, շատ թանկ է, նույնիսկ եթե դա հոսթել է՝ 10 հոգանոց սենյակով։ Այդ պատճառով մենք որոշեցինք ռիսկի դիմել եւ օգտվել Couchsurfing-ից, եւ չսխալվեցինք. Ալեքս անունով մի կանադացի սիրով համաձայնեց ընդունել երեք ճանապարհորդների Մանհեթենում գտնվող իր փոքրիկ բնակարանում։
Չեմ կարող ասել, որ Նյու Յորքը տպավորեց ինձ։ Կամ անվերջ տեղափոխություններից ու թռիչքներից հոգնածությունն էր ազդում, կամ էլ այլ մեգապոլիսների ֆոնին այն իսկապես այդքան էլ վառ չի երեւում։ Մետրոն ընդհանրապես հիասթափեցրեց մեզ. դրա համեմատ մոսկովյանը դրախտ է թվում նույնիսկ պիկ ժամին։ Ամեն դեպքում, Նյու Յորքի փողոցներով զբոսնելն արժե գոնե մեկ անգամ կյանքում։
Տեսարան Մանհեթենին 18-րդ հարկից
Փոխարենը մեզ բախտ վիճակվեց հայտնվել Google-ի նյույորքյան գրասենյակում. երջանիկ պատահականությամբ՝ Յուլինի նախկին դասընկերը հենց այդ ժամանակ այնտեղ պրակտիկա էր անցնում։ Շենքով երկար էքսկուրսիայից հետո մենք հարմար տեղավորվեցինք տանիքին եւ գինի խմեցինք՝ մտորելով այս երկար ամռան ընթացքում ապրած ամեն ինչի մասին։
Չեմ կարող ասել, որ Google-ի գրասենյակը տրամադրում է աշխատանքի
Բարձրահարկ շենքի տանիքի այգին ԱՄՆ-ում քչերին կզարմացնի
Երեւի այստեղ արժե անցնել իմ համեստ եզրակացություններին։
Աշխատանքի մի հատկապես ծանր օր մենք գիտակցեցինք, որ Work and Travel USA ծրագրի վրա ծախսված գումարով կարելի էր Ամերիկա գալ որպես զբոսաշրջիկ եւ երկու-երեք շաբաթ անհոգ ճանապարհորդել։ Սա շատ զվարճալի գիտակցում էր, բայց եւ՛ այն ժամանակ, եւ՛ հիմա ես հաստատ համոզված եմ, որ չէի համաձայնվի նման փոխանակման։ Եվ ահա թե ինչու։
Երեք ամիսը այլ երկրում անհավանական փորձ է։ Դու կարող ես շրջել Վաշինգտոնի բոլոր թանգարանները, բայց երբեք չես իմանա մարդկանց իրական կյանքի մասին այնքան, որքան հենց իրենցից։ Սա պարզապես մշակութային փոխանակում եւ նոր ընկերներ գտնելու հնարավորություն չէ, սա լիարժեք ընկղմում է մեկ այլ իրականության մեջ։
Այս ծրագիրը կարծես քեզ նետում է բաց օվկիանոս, որտեղ դու մնում ես միայն քեզ հետ։ Բոլոր որոշումները, բոլոր խնդիրները՝ ամեն ինչ ինքդ։ Ինչպե՞ս հաղթահարել լեզվական արգելքը։ Ինչպե՞ս աշխատանք գտնել։ Ինչպե՞ս ապացուցել, որ քեզ քիչ են վճարում։ Որտե՞ղ գնել դեղեր եւ ի՞նչ են դրանք այստեղ կոչվում։ Ի՞նչ անել, եթե հեծանիվի շղթան կտրվել է։ Ինչի՞ն ուշադրություն դարձնել մեքենա վարձելիս։ Ո՞ւմ զանգահարել, եթե վթարի ես ենթարկվել։ Այս ամենը քեզ շատ ավելի հասուն է դարձնում։
Դու նաեւ սովորում ես աշխարհին նայել այլ մարդկանց աչքերով։ Դու՝ հեղինակավոր բուհի ուսանող, գալիս ես աշխարհի լավագույն երկիր, բայց հայտնվում ես որպես աշխատանքային միգրանտ՝ աբսուրդ։ Սպասարկող անձնակազմ՝ գանձապահներ, հավաքարարներ, մատուցողներ... հաճա՞խ եք նկատում նրանց։ Երբեւէ մտածե՞լ եք, թե ինչպիսին է նրանց համար հայրենիքից եւ ընտանիքից հեռու։ Անձամբ ինձ համար այն իրականությունը, որում ապրում են այդ մարդիկ, իսկական բացահայտում դարձավ։ Հուսով եմ՝ երկար կհիշեմ այս դասը եւ միշտ հարգանքով կվերաբերվեմ ցանկացած մասնագիտության։
Վերջապես, ինչպե՞ս ես վերաբերվում Ամերիկային, ունե՞ս արդյոք կարծրատիպեր եւ պատրա՞ստ ես դրանք կոտրել։ Չեմ կարծում, որ ես դրանք ունեի, բայց մեր մշակույթների տարբերությունները ուսումնասիրելը շատ հետաքրքիր էր։ Անծանոթների հանդեպ անկեղծ բարեհոգությունը եւ բնավ ոչ անկեղծ “Great job!”-ը, անառողջ սննդի եւ “Sugar-free” մթերքների հանդեպ սերը, երկրի ներսում ճանապարհորդելու կիրքը եւ անտարբերությունը նրա սահմաններից դուրս կատարվող իրադարձությունների հանդեպ. այս ամենը զարմանալիորեն համակցված է ամերիկյան հոգում։ Վերջին հաշվով, այս պատմությունը ոչ աշխատանքի, ոչ էլ ճանապարհորդությունների մասին է։ Այն այն մասին է, թե որքան տարբեր կարող է լինել կյանքը։
Մենք աշխատում էինք նրանց հետ, ովքեր երբեք համակարգիչ չէին տեսել, եւ հանգստանում էինք Google-ի աշխատակիցների հետ։
Մենք տեսել ենք նրանց, ովքեր աշխատում են շաբաթական 110 ժամ, եւ նրանց, ովքեր իրենց կարողությունը տանուլ են տալիս Լաս Վեգասի խաղատներում։
Մենք հանդիպել ենք անօրինական ներգաղթյալների, ովքեր լքել են տունն ու ուսումը հանուն ամերիկյան երազանքի, եւ ամերիկացիների, ովքեր կցանկանային այդպիսին չլինել։
Մենք սարսափել ենք աշխարհի ամենահայտնի քաղաքներից եւ հիացել ենք դրանցով։
Ապրել ենք 7 նահանգում։ Ապրել ենք թրեյլերում, օվկիանոսի ափին գտնվող վրանում, Մանհեթենի կենտրոնում, խելագարների հետ տանը։ Կատարել ենք հինգ ավիաթռիչք, վարձակալել ենք երեք մեքենա, լողացել ենք երկու օվկիանոսում եւ Նիագարայի ջրվեժում։ Հաղթահարել ենք գրեթե 6000 կմ ճանապարհ։
Սա ամենադժվար, ամենախելահեղ, ամենալավ ամառն էր։
Բայց հաստատ ոչ վերջինը...
