Իսկ հիմա իմ աշխատանքների կամ այսպես կոչված ամերիկյան երազանքի ճանապարհի մասին։ Առաջին աշխատանքս կինոթատրոններում էր՝ բաց եւ փակ։ Մենք ազատ ժամանակ կարող էինք անվճար ֆիլմեր դիտել, անվճար պոպկորն եւ գազավորված ըմպելիք վերցնել, իսկ քաղցրավենիքի եւ նախուտեստների համար զեղչ կար։ Պարտականություններն էլ բարդ չէին՝ կանգնել դրամարկղի մոտ, պոպկորն պատրաստել, բարը լցնել նոր կոնֆետներով, բաժակներով եւ պոպկորնի դույլերով, մաքրել աշխատավայրն ու դահլիճները։ Սեզոնի կեսին ես արդեն գները անգիր գիտեի, ինքս էի պոպկորն պատրաստում եւ երբեմն ֆիլմերը 3D-ից 2D-ի էի փոխում։

դեռ չհոգնած եւ անվճար կոլայից գոհ

ստվարաթղթե պաստառներ հավաքելը երբեմն դժվար է լինում

Սկզբում սա իդեալական էր թվում, բայց խնդիրը թաքնված էր այնտեղ, որտեղ չէինք սպասում։ Անհասկանալի պատճառներով սեզոնը շատ եկամտաբեր չստացվեց, հաճախորդները քիչ էին, ինչը ավտոմատ կերպով լարում էր հարաբերությունները մենեջերների, աշխատողների եւ ղեկավարների միջեւ։ Ժամանակացույցը մշտապես փոխվում էր (դեպի վատը), մեր աշխատանքին գրեթե խոշորացույցով էին նայում եւ ամենուր թերություններ փնտրում։ Իսկ երբ օբյեկտիվորեն անելու բան չէր լինում, մեզ պարզապես ասում էին՝ տեղում մի կանգնեք, եւ մենք ամեն ինչ մաքրում էինք։ Մի անգամ աղջիկները ավտոկայանատեղիից քարեր էին հավաքում եւ դեն նետում, թեեւ դա անօգուտ էր։ Երբ բացարձակապես ամեն ինչ վերջացնում էինք, մենք գրքեր էինք կարդում, տեսանյութեր դիտում կամ պոպկորն ուտում։ Ես փորձում էի չհուսահատվել եւ անկեղծորեն կարեկցում էի մեր տնօրեններին՝ իրավիճակը ողբերգական էր։

Միակ բանը, որ ինձ տխրեցնում էր, ժամերի կրճատումն էր, եւ միեւնույն ժամանակ ժամանակացույցը չափազանց անհարմար էր երրորդ աշխատանք գտնելու համար։ Ժամերը կրճատեցին բոլորի համար՝ ոմանց համար ավելի քիչ, ոմանց համար՝ ավելի շատ, եւ դա միշտ չէր, որ արդար էր։ Սկզբում ես տանջվում էի՝ փորձելով գտնել պատճառը եւ լրացուցիչ հերթափոխեր խնդրել, բայց հետո դաժան ճշմարտությունը բացահայտվեց։ Մեզ պարզապես գնահատում եւ «դասակարգում» էին առաջին իսկ օրերից՝ չխոսելով մանր սխալների մասին եւ չնեղվելով դիտողություն անել կամ բացատրել, թե ինչն է սխալ։ Հենց այստեղ էլ իմ «չժպտալը» (իրականում այն միջին է) կողքից դուրս եկավ, ես ոչ մի մռայլ եւ դժգոհ դեմքի արտահայտություն չէի կրում։ Շատ կարեւոր է հաճախորդների հետ փոքր զրույցներ վարել, օրինակ՝ «Ինչպե՞ս ձեզ ֆիլմը/փորձե՞լ եք սա։ Ինչպե՞ս է ձեզ քաղաքը, որտեղ գտնվում եք։ Խորհուրդ եմ տալիս փորձել/գնալ այնտեղ»։ Ես դա սովորեցի միայն աշխատանքի վերջում, որովհետեւ սկզբում համարձակ չէի։ Մենեջերները հաճախ մեր մեջքի հետեւում քննարկում էին մեզ եւ մեր աշխատանքը, եւ, իհարկե, դա իր պտուղները տվեց։ Մեկ այլ խոչընդոտ դարձավ կոլեկտիվի ներսում աշխատակիցների հարաբերությունները, այսպես մենք պարզեցինք, որ երկու գլխավոր մենեջերները միմյանց չեն սիրում, եւ բնականաբար, նրանցից մեկի հետ հարաբերությունները ազդում էին մյուսի հետ հարաբերությունների վրա։ Երբեմն չէր լքում այն զգացումը, որ իմ ճակատագիրը որոշվում է առանց ինձ, եւ իմ մասին եզրակացությունները նույնպես արվում են առանց ինձ։ Արդյունքում՝ մյուսների աչքում ես բոլորովին այլ մարդ եմ, որի մասին անհասկանալի լուրեր են պտտվում։ Ինչ-որ կրիտիկական պահի դա վերածվեց մի հսկայական ամպի, որը կախված էր տարածության մեջ, բայց բոլորը նախընտրում էին ձեւացնել, որ ոչինչ չի կատարվում։ Ես սկսեցի ատել արտաքին պարկեշտությունը, կեղծավորությունը եւ մարդկանց՝ նորմալ շփվելու ցանկության բացակայությունը։ «Աշխատանքի մասին մտածելը դարձավ իմ երրորդ աշխատանքը»,- մի անգամ ասաց Անյան։ Կան մարդկանց տեսակներ, որոնք կարողանում են «ապակի» դնել իրենց եւ շուրջը կատարվողի միջեւ, եւ կան այնպիսիք, որոնք իրադարձությունները անցկացնում են իրենց միջով եւ շատ բան անձնական են ընդունում։ Ես պատկանում եմ երկրորդ տեսակին, եւ այդ պատճառով շատ ժամանակ եմ կորցրել՝ դրամատիզացնելով իրականությունը եւ փորձելով «ներդաշնակություն» գտնել, երբ պետք էր պարզապես թքած ունենալ։

Ոչ շատ ավելի ուրախ էր նաեւ երկրորդ տեղում՝ հյուրանոցում։ Հաուսքիփինգի ողջ անձնակազմը Ճամայկայից էր։ Նրանք աղմկոտ են, իտալացիների պես էմոցիոնալ, կարող են հոգու խորքից գոռալ եւ ամենուր ուզում են իրենց արդարությունը։ Դրան գումարած՝ նրանք սեւամորթ են եւ խոսում են կոտրված անգլերենով։ Եթե regular American-ը ինձ համար հասկանալի էր, ապա այստեղ ես ինձ հիմար էի զգում. իսկ երբ նրանք իրար մեջ են խոսում, կարելի է հասկանալ ընդամենը մի քանի բառ։ Չգիտեմ՝ դա կապված է ֆիզիոլոգիայի, թե հոգեբանության հետ, բայց նրանք շատ ավելի դիմացկուն են եւ նույնը պահանջում են քեզանից։ Առաջին օրերին մեզ թվում էր, թե ընկել ենք ստրկության մեջ։ Մի քանի անգամ ես նստել եւ լացել եմ սենյակի մեջտեղում՝ բարոյապես դատարկված։ Մենք հրաժարվում էինք հավատալ, որ ամառը կարող է այսպես անցնել։ Եվ այդ պատճառով մի գեղեցիկ օր ազատվեցինք աշխատանքից։ Դուք կարող եք մտածել, որ հետո հետեւում է երջանիկ պատմություն, որտեղ մենք գտանք հրաշալի աշխատանք, բայց... դա այդպես չէ։ Հեռանալը հենց համընկավ այն ժամանակի հետ, երբ ողջ անձնակազմը արդեն հավաքված եւ մարզված էր։ Այդպիսի փոքրիկ քաղաքում ջեյվանները ավելի շատ էին, քան զբոսաշրջիկները։ Գործատուները երգչախմբի պես պատասխանում էին, որ մենք սիրունիկ ենք, բայց տեղեր չկան։ Այդ պատճառով երկու շաբաթ պարապ մնալուց հետո, մեծ անհարմարության զգացումով, Անյան եւ ես վերադարձանք հյուրանոց։ Զարմանալիորեն, մեզ քաղաքավարի ընդունեցին եւ նույնիսկ տվեցին համազգեստի շապիկներ։ Ինձ նշանակեցին մեկ այլ մենեջերի մոտ, որը շատ ավելի բարի էր եւ իրականում անհանգստանում էր, թե ինչ է կատարվում մեզ հետ։ Նա սրբիչներ էր բերում եւ փոշին մաքրում, երբ մենք չէինք հասցնում աշխատանքը ժամանակին ավարտել, տալիս էր հանգստյան օրեր՝ ժամանակացույցից դուրս, եւ ստիպեց գլխավոր մենեջերին ուսանողների համար պիցցա պատվիրել։ Մի անգամ նա ասաց, որ մեզ վերաբերվում է որպես երեխաների եւ չի ուզում, որ մեզ նեղացնեն, որովհետեւ ինքն էլ է մայր։ Դա այնքան անկեղծ էր, որ ոչ մի քաղցր ժպիտներ դա չեն փոխարինի։

վերջին օրը!

Շուտով ես ընկերացա Բուլղարիայից եկած նույնպիսի ուսանողների հետ, եւ մենք հիանալի ժամանակ անցկացրինք, թեեւ աշխատելը դժոխային դժվար էր։ Մենք միասին մաքրում էինք սենյակները, երգեր երգում, կիսում մնացած ալկոհոլը, գազավորված ըմպելիքը, քաղցրավենիքը եւ այլն, ինչը զբոսաշրջիկները չեն կարող իրենց հետ տանել։ (Բնականաբար, ես խոսում եմ փակված ապրանքների մասին)։ Մի անգամ մենք գտանք մի քանի թարմ պիցցա, մրգեր, մի կույտ ալկոհոլ եւ պարզապես կշտացանք։ Այդպիսի պահերին ես շնորհակալություն էի հայտնում հյուրանոցին եւ բարի մարդկանց, որոնք դա թողել էին։ Սուրբ գործ էր գալ ռեցեպշն՝ front desk, սուրճ եւ թխվածքաբլիթներ վերցնել ռեստորանից եւ զրուցել այն մասին, թե ինչպիսի ջարդուփշուր են թողել սենյակում։

աշխատանքի ժամանակ սննդի մասին անհանգստանալու կարիք չկա

Ընդմիջում աղքատ ուսանողների համար

զբոսաշրջիկներից մեկը իր հետ նապաստակներ էր վերցրել - յուրօրինակ ընտանի կենդանիներ

Մինչդեռ կինոյի աշխատանքում տեղի էին ունենում ոչ այնքան հաճելի բաներ, եւ այն ժամանակ ես հստակ հասկացա, որ երբեք չես կարող իմանալ, թե ով դանակ կխրի մեջքիդ։ Երբեմն թշնամիները ընկերներ են դառնում, իսկ նրանք, ում վստահում էիր, դավաճանում են։ Հին ճշմարտություն, բայց դրանից ոչ պակաս դառը։ Ես ինքս էլ չնկատեցի, թե ինչպես կտրուկ ամեն ինչ շրջվեց։ Մնում էր պարզապես ընդունել այն, ինչ կա, եւ աշխատել մնացած ամիսը։ Ժամանակի ընթացքում լարվածությունը մոռացվեց, եւ ամեն ինչ կարծես կարգավորվեց, բայց ես ընդմիշտ կորցրեցի սկզբնական վստահությունը։ Պարզապես ժպտում էի, քաղաքավարություններ անում՝ իմ մտքերի մեջ հեռու մի տեղ փորփրելով։ Ես դարձա գրեթե նրանց պես, մեկ բացառությամբ՝ չէի շողոքորթում նրանց հետ, ովքեր դուր չէին գալիս։ Այստեղ ես հավատում եմ, որ անկեղծ ռուսական հոգին պետք է մնա անդրդվելի։ Ինձ չհաջողվեց որեւէ մեկի հետ շատ ջերմ հարաբերություններ հաստատել, բայց դա անգնահատելի փորձ էր։ Անգլերենում կա հրաշալի bittersweet բառը, որը ճշգրիտ նկարագրում է իմ ամառը։

մի փոքր ռոմանտիկա տունդարձի ճանապարհին