Մեզանից շատերը դիտել են «Տանը մենակ», «Ուոլ Սթրիթի գայլը», «Երկաթե մարդը», «Գերբնականը», «Բամբասկոտը», «Ֆորս-մաժորներ» եւ շատ ուրիշներ։ Եվ կարծում եմ՝ բոլորն էլ երբեմն երազել են սահել Կենտրոնական պարկի սահադաշտում, աշխատել հեղինակավոր երկնաքերի 95-րդ հարկում գտնվող էլեգանտ գրասենյակում՝ օվկիանոսի տեսարանով, կամ դիտել մայրամուտը Սան Դիեգոյի լողափերից մեկում։
Բայց Ամերիկան միշտ էլ գեղեցիկ ու անհասանելի նպատակ էր թվում։ Անհնար էր պատկերացնել, որ Սանկտ Պետերբուրգի արվարձանից մի սովորական աղջիկ կարող է գնալ ճանապարհորդելու այն Ամերիկայով, որը տեսել էր ֆիլմերում ու սերիալներում։ Բայց հետո...
2015 թվական։ Ես իմանում եմ, որ իմ համակուրսեցիները գնում են Նահանգներ ԱՇԽԱՏԵԼՈՒ։ Ինչպե՞ս։ ԻՆՉՊԵ՞Ս։ Նախանձ եւ հիացմունք։ Շփոթմունք եւ հիացմունք։ Միգուցե ամեն ինչ այնքան էլ բարդ չէ, որքան թվում էր։
2016 թվական։ Պատմությունը կրկնվում է։ Ես արդեն ավելի շատ մանրամասներ եմ իմանում Work and Travel-ի մասին։ Բայց job offer-ներ փնտրելու, կանոններ սովորելու, Նահանգներում հանդիպման հետ կապված խնդիրների, լեզվի իմացության մասին պատմություններից հետո ամեն ինչ նորից անհնար է դառնում։
2016 թվականի հունիսի 25։ Ընկերուհիս զբոսաշրջային վիզայով մեկնում է ԱՄՆ։ Ես նրա հետ ապրեցի նրա արցունքները, խուճապը, անորոշությունը։ Ուրախությունը, հիացմունքը, վերադառնալու երազանքները։ Եվ այստեղ սկսվում է իմ պատմությունը։
Ընկերուհիս լավ «խթան» տվեց։ Նա առաջին մարդն էր, ով գրեթե ստիպեց ինձ փորձել ռիսկի դիմել։ Ով հավատում էր, որ ամեն ինչ անպայման կստացվի, որ ես չեմ զղջա եւ կվերադառնամ բոլորովին այլ մարդ։ Այդպես էլ ստացվեց...
Այսպես սկսվում է 8 ամիս տեւողությամբ ճանապարհը դեպի փայփայած երազանք։
Ամեն ինչ յուղի պես գնաց (գրեթե)։ Ես արագ գտա գործատուներ, բնակարան եւ հովանավորներ։ Հենց որ job offer-ը հաստատվեց, ես փաստաթղթերը ուղարկեցի Լիտվա՝ վարկ ստանալու համար։ Եվ վերջապես, գումարը փոխանցվեց, փաստաթղթերը ձեռքիս են, կարելի է գրանցվել հարցազրույցի։
Վիզաների կենտրոն գնալը էպոպեա դարձավ։
Հարցազրույցի համար պետք էր իմանալ մոտավորապես 120 հարցի պատասխան։ Հարցեր քո կյանքի, ճանապարհորդությունների, ընտանիքի, հոբբիների, ուսման եւ այլնի մասին։
Ես շատ էի նյարդայնանում։ Թեեւ, երբ առաջին ալիքը գնաց, բոլորը գրում էին, որ պետք չէ անհանգստանալ, ամեն ինչ լավ կլինի։ Եվ ահա եկավ իմ հերթը։ Ես երբեք չեմ մոռանա այդ օրը։ Ապրիլի 19-ը։ Հարցազրույցը նշանակված էր 11:35-ին։ Տնից դուրս եկա մոտավորապես 9-ին։ Մտածեցի՝ 2,5 ժամը ինձ հաստատ կհերիքի։ Բայց ոչ։ Մոսկովյան խճուղում մոտ մեկ ժամ խցանման մեջ մնացի։ Հետո տեղի ունեցավ այն, ինչ ես ամենեւին չէի սպասում՝ խցանում մետրոյում։ Մի կայարանից մյուսը մենք գնում էինք մոտ 10 րոպե։ Խուճապի մեջ ընկա, որովհետեւ հասկանում էի, որ չեմ հասցնում։ Եղբորս գրեցի՝ պարզելու, թե ինչ է կատարվում։ Նա ասաց, որ Սեննայայում պայուսակ են գտել, եւ երթեւեկությունը շատ դանդաղ է։ Կուպչինոյից Մոսկովսկայա ես գնացի մոտ 20 րոպե։ Եղբայրս ասաց՝ դուրս թռիր մետրոյից եւ նստիր տաքսի։ Նա տաքսի կանչեց, ես վազելով դուրս եկա մետրոյից եւ վազեցի ամբողջ հրապարակով։ Դողում էի, արցունքները հոսում էին, իսկ խուճապը պատել էր ինձ։ Հարցազրույցին մնացել էր 20 րոպե, իսկ ճանապարհը մոտ 30-40 րոպե էր։ Ինձ հանգստացնում էին, արցունքներն արդեն հոսում էին դեմքիս, եւ ես սկսեցի համակերպվել այն մտքի հետ, որ սա վերջն է։ Հյուպատոսարանում էի 11:40-ին։ Վազեցի դռան մոտ, եւ ինձ ասացին, որ պետք է սպասել։ Քարը սրտիցս ընկավ։ Եվ ահա ես մտնում եմ հյուպատոսարան։ Առաջին ստուգման կետը։ Շատ բարի մի տղամարդ, ով քաջալերում էր եւ օգնում մի փոքր թուլանալ, նա զննեց իրերս եւ թույլ տվեց անցնել։ Երկրորդ փուլի տղամարդը այնքան էլ բարյացակամ չէր։ Այնտեղ նորից սկսեցի դողալ, ամբողջ պայուսակս քրքրեցին եւ կպան գրչատուփիս։
Հարցազրույցի վերջին հերթը։ Ես տեսնում եմ ավելի ու ավելի շատ մարդկանց, ովքեր մերժում են ստանում, եւ սկսում եմ նյարդայնանալ, ինձնից քիչ առաջ երիտասարդ եւ ուրախ հյուպատոսները փոխվեցին, բոլորը լարվեցին։ Երկու հյուպատոս կար՝ տղամարդ եւ կին։ Կինը ավելի բարյացակամ էր, տղամարդը՝ մռայլ։ Բնականաբար, բոլորը ցանկանում էին հայտնվել տիկնոջ մոտ։ ԲԱՅՑ ինձնից առաջ այդ երկու պատուհաններում տղաներին մերժում են։ Ես արդեն մտովի պատրաստվել էի մերժման, քանի որ հայտնվել էի տղամարդու մոտ։ Ձայնս դողում էր առավոտյան ապրածից, նյարդերդ լարված են, բայց փորձում ես ժպտալ։ Հյուպատոսը հարցնում է. «Անհանգստանո՞ւմ ես», ինչին ես պատասխանում եմ. «Մի փոքր»։ Եվ ահա ճշմարտության պահը։ Այն 2 րոպեն, որ նա լուռ էր, ինձ հավերժություն թվաց։ Նա ինչ-որ բան էր մուտքագրում համակարգիչ, իսկ հետո ստորագրեց իմ աշխատանքի թույլտվության վրա, կնիք դրեց, եւ ես լսեցի փայփայած. «Your visa is approved»։ Ես Երկրի ամենաերջանիկ մարդն էի, անմիջապես զանգահարեցի բոլորին, ում կարող էի։ Երբ մտա լսարան՝ իմ խմբի մոտ, առաջին բանը, որ լսեցի, «դե ի՞նչ»-ն էր։ Ես հաղթական «Yes» արեցի, եւ ամբողջ խումբը սկսեց ծափահարել։ Դա շատ հուզիչ էր։ Նրանք իսկապես անհանգստանում էին ինձ համար եւ անկեղծորեն ուրախանում։
Նույն օրը ես գնեցի տոմսեր դեպի Դենվեր, եւ սկսվեց հետհաշվարկը։ Մեկնելուց առաջ 4 օրվա ընթացքում ես հանձնեցի քննաշրջանը, մեկնելու նախորդ երեկոյան հավաքեցի ճամպրուկը, լաց եղա եւ հույս ունեի, որ ամեն ինչ լավ կլինի։
Եվ ահա, 2017 թվականի մայիսի 19-ին ես նստում եմ ՍՊբ-Մոսկվա-Նյու Յորք-Դենվեր ինքնաթիռը։
