Եվ այսպես, 2017 թվականի մայիսի 19-ին ես նստեցի ՍՊբ-Մոսկվա-Նյու Յորք-Դենվեր չվերթի ինքնաթիռը։ Սկսվեցին իմ կյանքի ամենաանմոռանալի, զվարճալի, երջանիկ եւ հետաքրքիր 4 ամիսները։

Ես վախենում էի անդրատլանտյան թռիչքից. կարծում էի, որ 9 ժամը հավերժություն կթվա, բայց դա հիանալի եւ, ամենակարեւորը, առավելագույնս հարմարավետ թռիչք էր։ Շնորհակալություն, Աերոֆլոտ։

Հաշված րոպեներ են մնացել, երբ ես ոտք կդնեմ իմ երազանքների երկիր։ Իսկ առայժմ դու վայելում ես Նյու Յորքի տեսարանը պատուհանից...

Ես թռչում էի անձրեւոտ եւ ցուրտ Պետերբուրգից դեպի տաք Ամերիկա (ինչպես ես էի կարծում)։ Չէ՞ որ ո՛չ ես, ո՛չ ընկերներս, ո՛չ էլ հարազատներս չմտածեցինք ստուգել եղանակը Էստես Պարկում՝ իմ վերջնական նպատակակետում։ Ամառային սպորտային կոշիկներով, ջինսերով եւ բաճկոնով ես ժամանեցի Դենվեր։ Գիշեր էր, եւ ես ցուրտը միայն դրանով էի բացատրում։ Բայց երբ մենք արդեն լեռներում էինք, ես տեսնում եմ ՁՅՈՒՆ։ Ինձ ասում են, որ մի քանի օր առաջ այնքան ձյուն էր տեղացել, որ գլխավոր մայրուղին փակել էին։ ԱԼՈ՛։ Այդ մասին ինձ նույնիսկ չէին ասել այնտեղ ինձ դիմավորող ընկերները։ Ասել, որ ես շոկի, շփոթմունքի եւ հուզմունքի մեջ էի, ոչինչ չասել է։ Հաղթահարելով ձնակույտերը՝ ես վերջապես հասա անկողնուս մոտավորապես 30 ժամվա ճանապարհից հետո։