Այն, ինչից ամենաշատն էի վախենում, նոր ծանոթություններ հաստատելն էր։ Ինձ համար միշտ շատ դժվար է եղել նոր մարդկանց հետ ինչ-որ բանի մասին խոսել։ Բայց վախերս արագ անցան։ Սկզբում բոլորի հետ ծանոթանում ես, իսկ հաջորդ պահին արդեն պաշտում եք միմյանց։ Ես նույնիսկ չնկատեցի այն պահը, երբ մենք բոլորի հետ շատ մտերմացանք։ Ամերիկացիները, եւ բոլոր մյուսները, սիրեցին իմ «գրկախառնությունները», նրանք ասում էին՝ «Best hugs in the world»։ Դա աներեւակայելի հաճելի էր։ Մենք շատ էինք ծիծաղում, զրուցում եւ բամբասում։ Մենք հիանալի երեկոներ էինք անցկացնում ակումբում՝ պարելով քաղաքի ամենաթեժ պարերը, գնում էինք հարեւան քաղաք՝ նոր բան փորձելու, դժվար պահերին մխիթարում էինք միմյանց, ապրում անձնական դրամաներ եւ անձնական երջանկություն։

Ընդհանրապես, կարծում եմ, որ հենց մարդիկ են այս ճամփորդությունը դարձրել առնվազն 70%-ով հիանալի։ Յուրաքանչյուրի հետ կապված են բազմաթիվ հուշեր եւ տպավորություններ։ Յուրաքանչյուրին պատրաստ եմ ասել «շնորհակալություն»։ Յուրաքանչյուրին ուրախ կլինեմ նորից տեսնել։ Նորից ամուր գրկել եւ ասել. «Hi! How are you?»

Եվ, իհարկե, հենց այս տղաներն են այս ամառն այնպիսին դարձրել, որ ստիպված եղա բլոգը անվանել «American Pie»։ Եվ մի՛ ստեք, որ Ամերիկայում ձեր ամառն անցել է այնպես, որ ամաչելու ոչինչ չկա, որ չկա 18+ նշումով հիշելու բան, որ չեն եղել կոտրված սրտեր ու դրամաներ, եւ որ դուք միեւնույն է՝ առանց վարանելու նորից կկրկնեիք այն։