Ամռանն ԱՄՆ կատարած իմ ճամփորդությունն այսքան հիանալի չէր լինի առանց այն բոլոր մարդկանց, որոնց հանդիպեցի այդ ընթացքում։
Սկսենք նրանից, որ ամերիկացիների մտածելակերպը կտրուկ տարբերվում է մերինից։ Դա կնկատի յուրաքանչյուրը, ով առաջին անգամ կհայտնվի այդ երկրում։ Նյու Յորքի օդանավակայան ժամանելուն պես արդեն սկսում ես նկատել, թե որքան ժպտերես (positive thinking), արձագանքող (ready to help), կոկիկ եւ զգույշ են բնակիչները (sorry՝ ցանկացած պատահական հպման դեպքում, նույնիսկ եթե պարզապես կողքով անցել ես եւ ոչ մի կերպ չես դիպչել)։
Այս անգամ աշխատավայրի հարցում շատ բախտս բերեց, այնտեղ Նյու Յորքից կարելի է հասնել կես ժամում Grand Central կայարանից։ Մինչ ճանապարհին էի, հանկարծ գիտակցեցի, որ բոլոր ժամկետից շուտ քննությունների, իրարանցման եւ ուղեւորությունից առաջ հավաքվելու պատճառով, բացի աշխատավայրի մասին տեղեկությունից, ուրիշ ոչինչ չունեմ։ Ես չգիտեմ, թե այնտեղ քանի ուսանող կլինի, ովքեր են նրանք եւ որտեղից։ Ավելի ուշ պարզվեց, որ բոլոր տղաները նախապես գտել էին իրար եւ ստեղծել ընդհանուր չաթ, որում ես չկայի, ուստի ոչ ոք իմ մասին չգիտեր, եւ ես բոլորի համար իսկական անակնկալ էի։ Մտքերիս մեջ նաեւ երկընտրանք կար. արդյո՞ք ճիշտ է, որ ընկերուհուս հետ նորից որոշեցինք գնալ տարբեր վայրեր՝ անգլերենի պրակտիկայի նկատառումներով, թե՞ միասին ավելի զվարճալի կլիներ։ Ես նաեւ մտածում էի, որ հնարավոր է՝ լինեմ առաջին J1-ը, որը ժամանել է աշխատանքի այս սեզոնին, չէ՞ որ մայիսի 29-ն էր...
Առաջին օրը, երբ նոր էի ժամանել մեր Country club, այնտեղ արդեն միջոցառում էր ընթանում, գլխավոր շենքում գտա ղեկավարիս, իսկ նա ասաց, որ հիմա կուղարկի մեկ այլ J1-ի՝ ինձ մեր կացարան ուղեկցելու համար։ Ես այրվում էի հետաքրքրությունից, թե ո՞վ է լինելու նա։ Եվ այստեղ դուրս եկավ երկարամազ թխահեր մի աղջիկ, անգլերեն հարցրեց ինձ, թե որտեղից եմ։ Ինչքա՜ն երջանկություն կար նրա աչքերում իմ պատասխանից հետո։ Նա նորից հարցրեց. «Ռուսուհի՞!!!» եւ ամուր գրկեց ինձ։ Ինձ դեռ ոչ ոք այսքան ուրախ չէր դիմավորել։ Տան ճանապարհին նա հասցրեց ինձ շատ բան պատմել, որ իրենք այստեղ արդեն չորսն են՝ ինքը եւ իր ընկերը, ինչպես նաեւ երկու սլովակ։ Նա ասաց, որ նրանք եկել են մի քանի օր առաջ, եւ առայժմ նրա ընկերը ապրում է նրա հետ մեր չորստեղանոց աղջիկների սենյակում, բայց արդեն վաղը նա կտեղափոխվի մեկ այլ սենյակ։ Եվ այսպես մենք երեքով ապրեցինք այդ սենյակում մեկ ամիս, մինչեւ եկան երկու իտալուհիներ, եւ մեր «մաչոն» ստիպված եղավ տեղափոխվել։ Այո, մենք մեկ ամիս այնտեղ ընդամենը հինգ հոգով էինք։ Երեկոյան գնում էինք մեր լողափ՝ ֆիլմեր դիտելու կամ պարզապես ինտերնետում նստելու, եւ ոչ թե այն պատճառով, որ սիրում էինք լողափը (այն, իհարկե, հիանալի էր, բայց երեկոյան լցվում էր կծող ճանճերով), այլ այն պատճառով, որ միայն այնտեղ մենք WiFi ունեինք։ Իսկ գիշերները, ուշ վերադառնալով սենյակ, սկսվում էին մեր զրույցները կյանքի մասին։ Այո, թերեւս այս ամառվա իմ ամենասիրելի զբաղմունքներից մեկը փիլիսոփայական զրույցներն էին։ Մենք հաճախ խոսում էինք ամերիկյան եւ ռուսական մշակույթների տարբերությունների մասին, իսկ ժամանակի ընթացքում, երբ եկան նաեւ այլ երկրների տղաները, մենք կիսվում էինք նրանց մշակույթի մասին մեր դիտարկումներով, լինում էր՝ վիճում էինք։
Ամռան կեսին արդեն ժամանել էին բոլոր վարձված J1 ուսանողները, եւ մենք դարձանք 13 հոգի։ Իհարկե, ոչ բոլորը կարողացան ընկերանալ միմյանց հետ կամ պարզապես ընդհանուր լեզու գտնել, բայց յուրաքանչյուրը կարողացավ ստանալ այլ մշակույթի կրողի հետ շփման արժեքավոր փորձ։ Մեզ նաեւ շատ բախտս բերեց աշխատանքի որոշ գործընկերների հետ։ Այսպես, օրինակ, մենք ունեինք մեր զվարճալի պերուացի Ռաուլին, որը ցանկացած հնարավորության դեպքում կիսվում էր մեզ հետ օգտակար ինչ-որ բանով (օրինակ՝ մեզ նվիրեց սառնարան) եւ միշտ պատրաստ էր մեզ տանել խանութ, երբ մենք խնդրում էինք։ Իսկ ամենակարեւորը՝ համընդհանուր սեր նվաճեց ամերիկացի Ջեյմսը, որը պատասխանատու էր մեր ակումբի նավահանգստում գտնվող զբոսանավերի համար։ Ասել, որ նա բարի էր մեզ հետ, նշանակում է ոչինչ չասել։ Երբ մենք նոր էինք ծանոթացել նրա հետ, մենք աջակցություն գտանք նրա աչքերում։ Նա կարծես բարի ամերիկացի հորեղբայր լիներ, որի մոտ մենք բոլորս եկել էինք հյուր։ Մի անգամ նա մեզ տարավ իր սիրելի ծովամթերքի ռեստորանը, որը, ի դեպ, գտնվում էր մեկ այլ քաղաքում, ուստի նա ստիպված եղավ երեք երեկո անընդմեջ գնալ այնտեղ, որպեսզի մենք բոլորս կարողանանք լինել այնտեղ, շփվել նրա հետ, ավելի լավ ճանաչել միմյանց եւ համտեսել նրա սիրելի ուտեստները եւ լավագույն Pina Colada-ն, որը միայն կարելի է գտնել։ Դրանից հետո նա պարբերաբար մեզ համար ընթրիքներ էր կազմակերպում՝ մեր տուն բերելով տարբեր ուտելիքներ։ Այս ամենը նա անում էր մաքուր սրտով՝ ոչինչ չխնդրելով փոխարենը։ Եվ ինչն է ավելի հետաքրքիր, սեզոնի վերջում, երբ մենք բոլորս հեռանում էինք, Ջեյմսը յուրաքանչյուրին տվեց հրաժեշտի նվերներ (ինձ համար դա բացիկ էր եւ շոկոլադե կոնֆետների տուփ) եւ վճարեց մեր տաքսիները մինչեւ օդանավակայան։ Եթե ինձ ասեին, որ մեր աշխարհում կան այսպիսի մարդիկ, ես չէի հավատա։ Բայց հիմա, Ամերիկայից հետո, ես հաստատ գիտեմ, որ նրանք կան։ Եվ ինքս ուզում եմ փոխվել միայն դեպի լավը՝ աշխարհ բերելով ինչ-որ լավ բան։
Այսպիսով, այս ամառը իմ կյանք բերեց նոր ծանոթություններ, նոր մարդիկ, նոր հույզեր եւ տպավորություններ։ Հիմա ես ունեմ ընկերուհիներ Միլանից, որոնք գիտեն գինու եւ պիցցայի համը, ինչպես նաեւ պաշտում են տարբեր փիլիսոփայական զրույցներ. լավ ընկեր՝ սլովակ, որի հումորի զգացումը ուրախացնում էր ինձ ամբողջ ամառ. զվարճալի ընկեր՝ ամերիկացի, որը երազում է գալ մեզ մոտ՝ Ռուսաստան. ռոմանտիկ Ջեյմս, որը սպասում է մեզանից ինչ-որ նամակների (չէ՞ որ նա այնքան է սիրում նամակներ եւ բացիկներ)։ Դե եւ, իհարկե, ես ունեմ երկու ընկեր Ռուսաստանում, որոնց հետ մենք այնքան բան ենք վերապրել այս ամառ, այնքան բան ենք քննարկել եւ պլանավորել։ Եվ այն, ինչ ես հաստատ հասկացա՝ ես չեմ զղջում, որ ամռան մեծ մասը շփվել եմ ռուսերենով (թեեւ մենք երբեմն փորձում էինք սովորություն դարձնել միմյանց հետ խոսել միայն անգլերենով), բայց այս տղաների հետ ամբողջ ամառն անցավ ավելի հոգեհարազատ եւ զվարճալի։ Ես գիտեմ, որ մենք բոլորս պատահական չենք հանդիպել այս ամառ, մեզանից յուրաքանչյուրը միմյանց սովորեցրեց ինչ-որ նոր բան։ Ճիշտ են ասում, որ յուրաքանչյուր մարդ, որը հայտնվում է քո կյանքում, նվիրում է քեզ նոր անգին փորձ։
Ուստի կարող եք վստահ լինել, որ մասնակցելով այս ծրագրին, դուք հաստատ կհանդիպեք այն մարդկանց, որոնց պետք է հանդիպեք, որպեսզի միասին վերապրեք այն, ինչը հավերժ կմնա ձեր հիշողության մեջ։
