Մինչ այս ուղեւորությունը ես Տեխասի մասին գրեթե ոչինչ չգիտեի։ Ժամանակն անցնում էր, եւ ես կամաց-կամաց սովորեցի նոր կյանքին։
Իմ անձնական օրագրից.
«Ես արդեն սովորել եմ, որ իմ քաշն այստեղ 100-ից ավելի է, հասակը՝ 5-ից մի փոքր ավելի, որ կալորիաները ոչ թե 100 գրամում են, այլ մատուցման չափաբաժնում, իսկ բենզինը ոչ թե լիտրով, այլ գալոնով է։ Դրսում սովորաբար մոտ 100 աստիճան է, իսկ մեր մեքենայի արագությունը՝ մոտ 50։ Եվ այս բոլոր մղոնները, ֆունտները, յարդերը եւ Ֆարենհայտները այլեւս ինձ չեն խելագարեցնում այնպես, ինչպես սկզբում։ Ես արդեն հանգիստ հաշվում եմ մանրադրամները դրամարկղի մոտ, թեեւ առաջին օրերին խուճապի մեջ թղթադրամներն էի տալիս եւ աղոթում, որ ինձանից մանր չհարցնեն։ Ոչ ստանդարտ թերթերը հիմա ստանդարտ են թվում, իսկ 100-ից ավելի ցույց տվող կշեռքները այնքան էլ չեն վախեցնում։ Երբ նոր ծանոթս ասում է, որ ապրում է մեզանից 30 մղոն հեռավորության վրա, ես բավականին հստակ պատկերացնում եմ, թե որքան է դա, իսկ եթե գետի խորությունը մոտ 2 յարդ է, ես հասկանում եմ, որ կարող եմ հասնել հատակին, եթե ջանք գործադրեմ։ Ամեն ինչին էլ սովորում ես։ Եվ դա անչափ զով է ու հետաքրքիր»։
Իսկ օգոստոսին ես սեր խոստովանեցի այս նահանգին՝ գրելով այս գրառումը Instagram-ի համար.
«Տեխասը չսիրել հնարավոր չէ։ Հավանաբար շատերի համար սա տարօրինակ է հնչում, բայց դա այդպես է։ Երբ իմացա, որ Ամերիկայի բոլոր նահանգներից ինձ բաժին է հասել Տեխասը, եւ ես իմ ամառը անցկացնելու եմ կովբոյների հետ անապատում՝ կակտուսների մեջ, ես լաց եղա։ Ես լրջորեն հեկեկում էի։ Բայց դա ընդամենը իմ անտեղյակությունն էր եւ իմ գլխում եղած մի շարք կարծրատիպերը։ Հիմա ես պարզապես շնորհակալ եմ ճակատագրին, որ ես հենց այստեղ եմ։ Տեխասը լավագույնն է, ինչ կարող էր պատահել ինձ հետ։ Պարզապես այն պատճառով, որ այն զարմանալի է։ Սա միակ նահանգն է, որն իսկապես պատմություն ունի։ Հսկայական եւ մեծ (լուսանկարում, ի դեպ, Ալամոն է՝ կաթոլիկ առաքելություն, որը ծառայել է որպես ամրոց Տեխասի հեղափոխության ժամանակ։ Այժմ սա Սան Անտոնիոյի, եւ գուցե ամբողջ նահանգի ամենահայտնի պատմական տեսարժան վայրն է)։ Տեխասը երկրի առաջատարներից է ոչ միայն տարածքով, այլեւ բնակչության թվով։ Տարածքով այն զիջում է միայն Ալյասկային (Տեխասը մեծ է շատ պետություններից, ներառյալ Եվրոպայի ցանկացած երկիր), իսկ բնակչությամբ՝ Կալիֆոռնիային (օրինակ՝ Նյու Յորք նահանգը երրորդ տեղում է)։ Այստեղ անհավանական բնություն է, տաք եւ արեւոտ (վերջին օրերին, իհարկե, այնքան էլ չէ, բայց սկզբունքորեն լավ է) եւ անչափ գեղեցիկ։ Երբեմն ես նայում եմ կողքով անցնող լանդշաֆտներին եւ չեմ կարողանում հավատալ, որ Տեխասում եմ։ Իսկ ինչպիսի մարդիկ են այստեղ՝ դուք նույնիսկ չեք կարող պատկերացնել։ Իսկապես բարի, բաց եւ ընկերասեր։ Դե, եւ ազատասեր, իհարկե։ Ամեն ինչ, իհարկե, չես պատմի, բայց սա անհավանական վայր է։ Բոլորը երազում են գալ Ամերիկա եւ լինել Նյու Յորքում եւ Կալիֆոռնիայում, բայց քչերն են երազում Տեխասի մասին։ Իսկ իզուր։ Միայնակ աստղի նահանգը։ Նահանգ, որի վրա միշտ ծածանվելու են վեց դրոշներ։ Ամեն դեպքում այստեղ մետաղադրամ կթողնեմ։ Who knows, ինչպես ասում են»։
Ի՞նչ նվիրեց մեզ Տեխասը։
Մենք զբոսնում էինք Սան Անտոնիոյով, նավակով զբոսնում եւ ոտքով անցնում էինք River Walk-ը՝ մտնելով տարբեր խանութներ եւ ռեստորաններ։ Մենք գնում էինք մեքսիկական շուկաներ եւ զարմանում, թե ինչու են բոլորը իսպաներեն խոսում։ Մենք այցելեցինք Բալոկի պատմության թանգարան եւ Կապիտոլիում Օսթին քաղաքում։ Մենք արթնացանք 5:30-ին՝ հանգստյան օրը հսկայական Հյուսթոնում անցկացնելու համար, եւ արդյունքում ամբողջ օրը անցկացրինք NASA-ի անհավանական հետաքրքիր թանգարանում եւ տեսանք Մեքսիկական ծոցը Գալվեստոն քաղաքում։ Մենք զբոսնում էինք գիշերային Օսթինով, որտեղ յուրաքանչյուր բարում խելագարություն էր եւ երաժիշտներ էին նվագում։ Մենք ժայռից ցատկեցինք մի ջրհորի մեջ, որը սկզբում անդունդ էր թվում։ Մենք գնում էինք ամենազով ռեստորանները, անընդհատ նոր ուտեստներ փորձում, իսկ մի անգամ ընթրեցինք սոմբրերոներով։ Մեր համար հատուկ երաժիշտներ էին երգում, իսկ մենք հիացմունքից փակում էինք աչքերը։ Մենք Six Flags-ում ամենազով ատրակցիոններով էինք սահում, գետի վրայով դողերով լողում, անտիկ խանութներով քայլում եւ նույնիսկ եղել ենք իսկական համալսարանում։ Ես գետում լողացել եմ երկու ռետրիվերների հետ եւ ստացել եմ տասնյակ ամուսնության առաջարկներ։ Մենք ձեռքով կերակրում էինք զեբրերին եւ տեսնում էինք ընձուղտներ, գոլֆ եւ բոուլինգ էինք խաղում, գնում էինք կինո եւ թանգարաններ, հեծանիվներով զբոսնում, լողում, արեւայրուք ընդունում, հուլիսի 4-ին հրավառություն դիտում, գնում էինք բապտիստական եկեղեցի, եղել ենք իսկական ամերիկյան երեկույթներում, խաղում էինք բիր-պոնգ եւ ֆլիպ-ֆլոպ, գիշերը այգում պաղպաղակ էինք ուտում եւ պարզապես երջանիկ էինք։ Իսկ ամենակարեւորը՝ մենք հանդիպեցինք հիանալի մարդկանց, ովքեր մեր ամառը դարձրին ավելի հիասքանչ։
Երաժիշտները երգում են մեզ համար "La bamba"
McKinney Falls state park
Austin, Texas State Capitol
Austin
Houston, NASA Johnson Space Center
Houston, NASA Johnson Space Center
River city range
San-Antonio riverwalk
