Երբ ես տոմսեր էի գնում, մտածելու ժամանակ չկար, ուստի իմ հետադարձ տոմսը Նյու Յորք-Եկատերինբուրգ էր սեպտեմբերի 28-ի համար: Այն ժամանակ ինձ թվում էր, որ եթե հնարավորություն կա ավելի երկար մնալու Նահանգներում, ապա ինչու չօգտվել դրանից:
Ամռան ընթացքում մեր հարաբերությունները այն մարդու հետ, ում հետ պլանավորում էինք ճամփորդել, մարեցին, եւ ամբողջ Ամերիկայով մեկ հիանալի ճամփորդության երազանքները աչքիս առաջ ցնդեցին: Այդպես ես մնացի մենակ՝ առանց պլանի, տոմսերի, գաղափարների, բայց երեք ազատ շաբաթով (ի դեպ, աշխատավայրում մեզ հստակ հասկացրին, որ սեպտեմբերի 3-ից հետո մենք կարող ենք ազատ լինել): Ես հերթական անգամ սրբեցի արցունքներս եւ սկսեցի մշակել պլան, թե ինչպես անցկացնել իմ վաստակած ամերիկյան արձակուրդը, եւ ընդ որում՝ ողջ մնալ ու չսնանկանալ:
Ես գաղափարներ ունեի պարզապես գնալ ինչ-որ տուրի, որոնք համացանցում հարյուրավոր են, ես ուզում էի գնալ նավարկության, բայց, ցավոք, Ամերիկայում նավարկությունները միայն 21 տարեկանից են, ես մտածում էի պարզապես գնալ Նյու Յորք եւ ապրել այնտեղ, իսկ երբ ոչինչ չէր ստացվում, ես արդեն ուզում էի փոխել տոմսերս եւ ավելի շուտ տուն գնալ (ճիշտ է, երբ իմացա այս հրաշալի ծառայության գինը, այդ հիմար մտքերը անմիջապես ցնդեցին): Արդյունքում ամեն ինչ խելահեղ հաջող ստացվեց, եւ ես հիանալի ժամանակ անցկացրի (մի մասը ընկերուհուս հետ, մի մասը ընկերներիս հետ, իսկ մի մասը՝ մենակ):
Առաջին հերթին ես թռա Սան Ֆրանցիսկո (դիսկո ոճի քաղաք եւ այլն): Մինչ օրս հիշում եմ, թե ինչպես բավականին ուշ չվերթից հետո, հաղթահարելով մետրոյի բոլոր դժվարությունները, ես բարձրացա փողոց եւ խելագարվեցի: Ոչ, ոչ թե սիրուց, այլ վախից եւ, ինչպես ինձ թվաց, հիասթափությունից: Ամենուր անօթեւաններ էին, աղբի հոտ էր գալիս, ճանապարհները կեղտոտ էին, իսկ իմ հետեւից էլ ինչ-որ տարօրինակ տղամարդիկ էին ընկել: Ես պարզապես վազում էի դեպի իմ հոսթելը եւ հուսով էի շուտափույթ հայտնվել անվտանգության մեջ: Բայց հաջորդ օրվանից ամեն ինչ փոխվեց: Եվ ես հերթական անգամ սիրահարվեցի: Այդ նեղ փողոցներին, որոնք գրեթե ուղիղ անկյան տակ իջնում են կամ բարձրանում, էներգետիկ լիցքավորված դաունթաունին եւ սրամիտ վիկտորյանական տնակներին, անհավանական հարմարավետ Փոքր Իտալիա թաղամասին եւ խելագար չայնա թաունին, Ghirardelli ֆաբրիկային եւ նրանց ֆիրմային աղի կարամելով կակաոյին, սառը օդին եւ օվկիանոսին, Ալկատրասին (անպայման տոմս գնեք նախապես, այլապես կվազվզեք ինձ պես, անցորդներից տոմս կխնդրեք, եւ փաստ չէ, որ ձեր բախտը կբերի, ինչպես ինձ, իսկ չէ՞ որ այս վայրը ձեզ կապահովի տպավորություններ ամբողջ կյանքի համար), ֆոտոգենիկ տրամվայներին եւ երկրի ամենամեծ Գոլդեն Գեյթ պարկին, աշխարհի ամենաճանաչելի կամրջին եւ նույնիսկ քաղաքի մառախուղներին ու մոխրագույնին: Մենք հիանալի օրեր անցկացրինք Սան Ֆրանցիսկոյում: Մինչ օրս սիրով եմ հիշում այդ ժամանակը:
Սան Ֆրանցիսկոյից մենք ավտոբուսով գնացինք Լոս Անջելես: Եվ, իհարկե, ամենահիշարժան վայրը, որ մենք այցելեցինք, դարձավ Dolby theater-ը (որտեղ հանձնում են Օսկար եւ շատ այլ մրցանակներ): Բայց մենք ոչ միայն այցելեցինք թատրոն, մենք եղանք America’s got talent-ի եզրափակիչ շոուին, տեսանք Հայդի Կլումին, երգում էինք Պիտբուլի հետ եւ պարզապես չէինք հավատում մեր աչքերին:
Իմ ինստագրամում ես դա նկարագրել եմ այսպես.
«Սա անհավանական արկած էր եւ խելահեղ հետաքրքիր փորձ: Ամերիկյան հեռուստատեսության ամենահայտնի շոուներից մեկի՝ Americas Got Talent-ի նկարահանումները: Ամենազովն այն է, որ մենք հայտնվեցինք Grand Final-ում, որտեղ որոշվում էր շոուի եւ այդ բոլոր տաղանդավոր եզրափակիչ մասնակիցների ճակատագիրը: Եվ չնայած նրան, որ դա լայվ շոու էր, նկարահանումների վրա շատ ավելի շատ ժամանակ է ծախսվում, քան տեւում է եթերային շոուն: Եվ մենք նստած էինք դատավորներին այնքան մոտ, որ ես նույնիսկ հասցրի տեսնել Հայդի Կլումի կնճիռները եւ լսել Պիտբուլի կենդանի ձայնը, ով այդ երեկո հրավիրված հյուր էր: Եվ ընդհանրապես, հիմա ես գիտեմ, թե ինչով են զբաղվում դատավորները նկարահանումների ընդմիջումներին եւ ինչպես է շոուն հասնում հեռուստատեսությամբ այդպիսի գեղեցիկ եւ կոկիկ պատկերի: Իսկ նկարահանումները, ի դեպ, անցնում էին Dolby theatre-ում, որտեղ բառացիորեն մի քանի օր անց հանձնում էին Էմմի հեռուստատեսային մրցանակը: Փաստորեն, Օսկարն էլ են նույն տեղում հանձնում: Ահա այսպիսի բանի մասին ես նույնիսկ չէի երազում, բայց ինչ եղել է՝ եղել է: Հոլիվուդում շոուի եմ մասնակցել!»
Գաղտնիք, ի դեպ, ոչ մի չկա: Շոուին հայտնվելու համար ձեզ հարկավոր է պարզապես նախապես ամրագրել տոմս կայքում (դա կարող է լինել բացարձակապես ցանկացած շոու, որը նկարահանվում է Հոլիվուդում), գալ տոմսերի տրամադրման նշանակված ժամին եւ կանգնել հսկայական հերթում մյուս ցանկացողների հետ միասին: Եթե ձեր բախտը բերի, տոմսերը ձերն են: Մեր բախտը բերեց:
Ghirardelli chocolate
Ինչպես նաեւ մենք տեսանք հյուրանոցը, որտեղ նկարահանում էին «Գեղեցկուհին» ֆիլմը, զբոսնում էինք Ռոդեո Դրայվով, պտտվում էինք Բեւերլի Հիլզով, լուսանկարվում էինք հայտնի Hollywood նշանի ֆոնին, տեսանք Գրիֆիթի աստղադիտարանը, գնում էինք թանգարաններ, սրճարաններ եւ փառքի ծառուղի:
Venice beach
Hollywood blvd.
Hollywood
Griffith observatory
Rodeo Dr.
Beverly gardens park
Santa Monica beach
Santa Monica beach
Pink's hot dogs
Իսկ հետո Սան Դիեգո: Հիանալի, արեւոտ քաղաք, որտեղ մենք ծանոթացանք ծովային կատուների, ամենագեղեցիկ այգու եւ ապրելու համար ամենաթանկ կղզու հետ (Բալբոա պարկ եւ Կորոնադո կղզի, որտեղ, ի դեպ, նկարահանվել է «Ջազում միայն աղջիկներն են» ֆիլմը):
La Jolla Cove beach
Coronado island
Դրանից հետո մենք նավիգատորը կարգավորեցինք դեպի Գրանդ Կանյոն: Զարմանալի վայր, որտեղ յուրաքանչյուրը պետք է գոնե մեկ անգամ կյանքում լինի (թեեւ իրականում նույնիսկ շատ ամերիկացիներ դեռ չեն հասել այնտեղ): Ճանապարհը երկար էր եւ բավականին հոգնեցուցիչ, բայց ամենասարսափելին տեղի ունեցավ այն ժամանակ, երբ մենք գիտակցեցինք, որ բաց ենք թողել կարեւոր շրջադարձը եւ չենք կարողանա հասնել կանյոն մինչեւ արեւածագը: Իսկ դա նշանակում է, որ բոլոր պլանները պետք է փոխել: Դե, մենք էլ փոխեցինք եւ գնացինք հեքիաթային Սեդոնա քաղաք: Իսկ հիմա պարզապես ամենակարեւորը այն ամենից, ինչ ես գրել եմ: Անպայման գնացեք Սեդոնա, եթե ունեք այդպիսի հնարավորություն: Սա զարմանալի վայր է: Մենք ապրում էինք շքեղ ռեզորտի փոքրիկ տնակում: Ես երկու երեկոներն էլ նվիրեցի լողավազանի մոտ պառկելուն, իսկ առավոտյան եւ ցերեկը մենք ուսումնասիրում էինք տեղանքը:
Դե մի՞թե սա բնության հրաշք չէ: Այս գեղեցկությունը ուղղաթիռից տեսնելու գաղափարը պատահաբար եկավ մտքիս, եւ այն հիանալի էր: Երբ մենք բարձրացանք օդ, ես լաց եղա: Երեւի ինձ պարզապես լցրել էին զգացմունքները, եւ ես չկարողացա դրանք զսպել: Բայց դա երջանկություն էր:
Առավոտյան մենք վերջապես գնացինք Գրանդ Կանյոն, դրանից առաջ մտնելով Ուիլյամս քաղաք, որը գտնվում է հենց հայտնի 66-րդ մայրուղու վրա:
Ահա թե ինչպես եմ ես նկարագրել այս լուսանկարը.
«Այսպիսի պին-ափ աղջիկ եմ ես, իհարկե; դե անհնար էր անցնել route66 նշանով այս մեքենայի կողքով, իսկ զբոսնել այս պատմական 66-րդ մայրուղու վրա գտնվող քաղաքներից մեկում՝ պարզապես պարտադիր կետ է նրանց համար, ովքեր ուզում են տեսնել իրական Ամերիկան: Այն, որ մենք տեսնում ենք կինոթատրոններում՝ անկախ ֆիլմի ժանրից: Այստեղ անհավանական մթնոլորտ է, իսկ այն ստեղծում են հարյուրավոր բենզալցակայաններ, ճանապարհամերձ սրճարաններ, մոթելներ, ռեստորաններ, բարեր, հուշանվերների եւ հնաոճ իրերի խանութներ: Այս մայրուղին կանգնեց Գրանդ Կանյոնի եւ Ազատության արձանի հետ մեկ շարքում՝ վերածվելով ԱՄՆ-ի խորհրդանիշներից մեկի եւ, ստանալով «պատմական երթուղու» կարգավիճակ, դարձավ աշխարհի ամենահայտնի բրենդներից մեկը: Յուրաքանչյուր ճանապարհորդ երազում է անցնել ամբողջ Ամերիկայով հենց այս մայրուղով՝ ճանաչելով սիրելի ֆիլմերից բոլորին հայտնի վայրերը: Իսկ որքա՜ն լեգենդներ են կապված դրա հետ: Բայց հիմա չէ՞ որ դրա մասին չէ խոսքը»:
Իսկ Գրանդ Կանյոնի մասին ես նույնիսկ չգիտեմ, թե ինչ ասեմ: Այնքան բան է դրա մասին արդեն գրված եւ ասված, որ ավելացնելու բան չկա: Արժե դա տեսնել, պարզապես հասկանալու համար, թե որքան ուժեղ եւ մեծ է բնությունը եւ որքան փոքր ենք մենք դրա մեջ:
Իսկ հետո նորից Տեխաս: Ես վերադարձա տուն, որպեսզի վերջնականապես բոլորի հետ հրաժեշտ տամ, վերցնեմ իրերս եւ շարժվեմ առաջ: Այս անգամ մենակ: Ի դեպ, ընկերուհիս ինձ լքել էր դեռ Լոս Անջելեսում:
Միայնության մասին, ի դեպ, ես այն ժամանակ նույնպես մի բան գրել էի.
«Երբ իմ խելահեղ գլխում Ամերիկա գնալու գաղափարը ծագեց, ես որոշում կայացրի դա անել մենակ: Ընկերներիցս ոչ ոք չհամարձակվեց ընկերակցել ինձ, իսկ ես չհամարձակվեցի հրաժարվել իմ փոքրիկ երազանքից: Ես ոչ մի վայրկյան անգամ չմտածեցի այն մասին, որ հնարավոր է ինձ համար դժվար կամ սարսափելի կլինի: Որոշեցի, որ կհաղթահարեմ: Ես նույնիսկ ուրախ էի, որ մենակ կլինեմ ամերիկացիների մեջ, կընկղմվեմ նոր մշակույթի, սիրելի լեզվի մեջ: Ճակատագիրը այլ կերպ դասավորվեց եւ ինձ ուղարկեց մի ընկերուհի, որի հետ մենք լրացնում էինք միմյանց ամբողջ ամառ, ինչպես վարսակի փաթիլները բանանի հետ, նաչոսը սալսայի հետ, նրբաբլիթները թխկու օշարակի հետ կամ բեյգլը գետնանուշի կարագի հետ: Հատուկ շնորհակալություն նրան (եւ ճակատագրին Մաշայի համար, եւ Մաշային մեր ամռան համար): Այդպես, երբ եկավ ժամանակը, որ ես մնամ բացարձակ մենակ եւ շարունակեմ ճամփորդությունը, ես առաջին անգամ վախեցա: Դեռ մի բան էլ բոլոր ընկերներս ճնշում էին, հավաստիացնում էին, որ Կալիֆոռնիայում ինձ կթալանեն, Վաշինգտոնում կբռնաբարեն, իսկ Նյու Յորքում էլ տեսնես՝ կսպանեն: Վախենում էի խելահեղ, բայց տեսք չէի տալիս: Արդյունքում ես հիանալի ժամանակ անցկացրի, հանդիպեցի բազմաթիվ հիանալի մարդկանց, թեեւ մեծ հաշվով մենակ էի: Բայց սա իմ փորձն է: Այն ինձ պետք էր, որպեսզի եւս մեկ անգամ հասկանամ, որ ես - ՄԵՆԱԿՅԱՑ մարդ չեմ: Եվ ես սիրում եմ ինչ-որ մեկի հետ կիսել երջանկությունը եւ ուրախ պահերը»:
Սան Անտոնիոյից ես թռա Վաշինգտոն Դի Սի, որտեղ անցկացրեցի ընդամենը երկու օր: Եվ այս քաղաքը նույնպես չի կարող անտարբեր թողնել: Այն հանգիստ է, մաքուր, այն ունի հոգի եւ պատմություն:
Ահա թե ինչպես ես նկարագրեցի վերեւի լուսանկարը.
«Այս լուսանկարը արվել է Վաշինգտոնում, ինչը կարելի է հեշտությամբ որոշել հեռվում երեւացող Վաշինգտոնի հուշարձանով: Իմ հետեւում Լինքոլնի հուշարձանն է, ավելի հեռու՝ Վաշինգտոնի հուշարձանից այն կողմ, կարելի է նույնիսկ նկատել Կապիտոլիումը, իսկ եթե քայլեք ծառուղու երկայնքով, ապա ձախ կողմում կարելի է հայտնաբերել հենց Սպիտակ տունը: Ընդհանրապես, այս մի քանի քառակուսի կիլոմետրի վրա կենտրոնացած է հսկայական քանակությամբ հուշարձաններ, կոթողներ, թանգարաններ: Պարզապես պատմություն է այս ծառուղու յուրաքանչյուր մետրում: Այն Վաշինգտոնի պատմական եւ զբոսաշրջային սիրտն է: Իսկ ընդհանրապես այս քաղաքը ինձ համար դարձավ ինչ-որ հարազատ այն օրերի ընթացքում, որ ես անցկացրի այնտեղ: Այստեղ, բացի հսկայական քանակությամբ զբոսաշրջիկներից (որոնք, ի դեպ, տարբերվում են դաստիարակությամբ եւ մշակույթի ու պատմության հանդեպ հետաքրքրությամբ, ի տարբերություն Նյու Յորքի կամ Լոս Անջելեսի խելագար զբոսաշրջիկների), փողոցում կարելի է հանդիպել սովորական ամերիկացիների, որոնք շտապում են աշխատանքի ճաշից հետո, սուրճ են խմում գործընկերների հետ, զբոսնում են իրենց կեսերի հետ, զվարճանում են բարերում ընկերների հետ, իսկ ավելի հաճախ՝ ՎԱԶՈՒՄ ԵՆ: Նրանք այստեղ վազում են ամբողջ օրը: Առավոտից մինչեւ երեկո: Ես լուրջ եմ ասում: Երեւի դրա համար էլ ես Վաշինգտոնում չհանդիպեցի ոչ մի այլանդակ գեր մարդու (որոնք Տեխասում, օրինակ, օհոհո որքան շատ են): Կարող եմ խոսել շատ եւ երկար, բայց պետք է կանգ առնել: Ամենակարեւորն այն է, որ այս քաղաքում շատ ջերմ է: Ամեն իմաստով»:
Վաշինգտոնից ես ուղեւորվեցի իմ ճամփորդության վերջնակետ՝ Նյու Յորք: Այս հրապուրող, բայց իր մասշտաբներով եւ էներգետիկայով վախեցնող քաղաքը: Ես վախենում էի գնալ այնտեղ, ազնիվ, առավել եւս մենակ: Բայց ես նորից սիրահարվեցի: Այո, ես այնտեղ զբոսաշրջիկ էի, բայց ինձ զգում էի այնպես, կարծես ամեն օր ապրում եմ սովորական նյու-յորքցու կյանքով: Արթնանում էի առավոտյան 6-ին, նստում մետրո, բայց գրասենյակի փոխարեն գնում էի զբոսնելու, ծանոթանալու տեսարժան վայրերին, հետեւելու մարդկանց եւ պարզապես շնչելու եւ վայելելու:
Կենտրոնական պարկի մասին.
«Երջանիկ մարդկանց վայրը: Ինչքա՜ն ինձ դուր եկավ Կենտրոնական պարկը: Այստեղ այնքան լավ է եւ հանգիստ: Բոլորը զբաղված են իրենց գործերով՝ մեկը արեւայրուք է ընդունում, կարդում է, մեկը բադմինտոն, վոլեյբոլ է խաղում, մեկը ժամադրության է, մեկը աղջիկների երեկույթի: Իսկ ես նստած եմ կանաչ խոտի վրա եւ խորը շնչում եմ այս տաք աշնանային օդը՝ հուսալով հիշել Նյու Յորքի հոտը: Ասում են, որ Նյու Յորքը միայնակ սրտերի մոխրագույն քաղաք է: Միգուցե ինչ-որ մեկի համար այդպես է, բայց ոչ ինձ համար: Ինձ համար՝ երջանիկ մարդկանց խելագար քաղաք: Իսկ Կենտրոնական պարկը՝ դրա սիրտը»:
Քաղաքի դիտահարթակների մասին.
«Ես այնքան էի ուզում տեսնել Նյու Յորքը թռչնի թռիչքի բարձրությունից եւ այնքան երկար չէի կարողանում որոշել, թե ուզում եմ արդյոք բարձրանալ Empire State Building, թե Top of the Rock: Արդյունքում ես հիանում էի գիշերային քաղաքով Empire State Building-ից, իսկ Նյու Յորքը արեւի լույսի ներքո տեսա Top of the Rock-ից: Եվ այդ տեսարանները եւ զգացողությունները արժեին դրան»:
Նյու Յորքը արտասովոր քաղաք է: Հենց դուք հայտնվում եք այստեղ եւ լիաթոք շնչում եք այս օդը, ձեզ մոտ մնում է միայն երկու տարբերակ՝ հավերժ սիրահարվել կամ հավերժ ատել: Սա այն է, ինչ իսկապես կզգա ձեր սիրտը: Իմ կարծիքն այն է, որ բանականությունը այստեղ պետք է անջատել: Պետք չէ լսել ոչ մեկի խորհուրդները, ոչ մի կարծրատիպ չպետք է ձեզ շփոթեցնի: Այն ամենը, ինչ դուք երբեւէ տեսել եք ֆիլմերում եւ կարդացել գրքերում՝ դա ճշմարտություն է: Բայց արդյո՞ք այն ձեզ պետք է ձեր սեփական հույզերը արթնացնելու համար: Ես այնպես եմ տեսնում, թե ինչպես Նյու Յորք ժամանելուն պես բոլորը վազում են դեպի Էմփայր, Բրուքլինի կամուրջ եւ Կենտրոնական պարկ: Դե եւ այնուհետեւ ըստ ամենատարածված զբոսաշրջային ցուցակի: Բայց չէ՞ որ նորաձեւ եւ թանկարժեք փաթեթավորումից բացի Նյու Յորքը ունի հոգի: Այն տեսնելու համար, երեւի, ժամանակ է պետք: Պարզապես քայլել քաղաքով եւ զգալ դրա վիբրացիաները, էներգիան, թափառել փողոցներով, բարձրացնել զարմացած աչքերը եւ հետաքրքրությամբ դիտել այն ամենը, ինչ ընկնում է ձեր տեսադաշտ: Իհարկե, ուզում ես նաեւ փաթեթավորումը տեսնել, եւ բոլոր զբոսաշրջային վայրերը իզուր չէ, որ դարձել են հայտնի, դրանք իսկապես արժանի են ուշադրության: Բայց հավատացեք, այս քաղաքում կա թաքնված մոգություն: Այլապես ինչպե՞ս այն կգողանար այդքան սիրահարված սրտեր»:
Ես սիրահարվեցի յուրաքանչյուր քաղաքի եւ յուրաքանչյուր փողոցի, որտեղ եղել եմ: Սա անմոռանալի ճամփորդություն էր: Այս վայրերից մի քանիսին ես կվերադառնամ 2017 թ.: Իսկ 2016 թ. տրիպը դրանով ավարտվեց: Եվ 7:15-ին իմ ինքնաթիռը թռավ Նյու Յորքի JFK օդանավակայանից, որպեսզի ես իջնեմ երկնքից երկիր եւ վերադառնամ սովորական ռուս ուսանողուհու կյանքին:
