2015 թվականի հոկտեմբեր։

Ես սովորական երկրորդ կուրսի ուսանող էի։ Բուֆետում բուլկի էի ուտում, դասերից փախչում։ Մինչեւ քննաշրջան ոչինչ չէի անում, միշտ քնկոտ էի, փորձում էի ամենահեշտ ճանապարհով գնալ։

Բայց մի օր ամեն ինչ փոխվեց։ Արթնացա այնպիսի զգացումով, կարծես տիեզերքի գաղտնիքները բացվել էին ինձ համար։ Մտքումս հստակ տպավորվել էր երազս. ինձ հրավիրել էին ԱՄՆ հյուր։ Այնտեղ այնքան հիանալի էր։ Թեեւ դա ընդամենը երազ էր, բայց ինձ այնքան դուր եկավ, որ ես վառվեցի Ամերիկա այցելելու գաղափարով՝ անկախ ամեն ինչից։ Ես պետք է ամեն գնով թռչեի այնտեղ, համեմատեի եւ զգայի. արդյո՞ք այնտեղ իսկապես այդքան երջանիկ ես քեզ զգում։

Հերթական անգամ դասերից փախչելով՝ վազեցի համակարգչի մոտ եւ տենդագին սկսեցի գուգլել, թե ինչպես կարելի է այցելել ԱՄՆ։

Ահա՛։ Ուսանողական փոխանակման ծրագիր։ Հենց այն, ինչ պետք է։ Գտա IEC.Exchange կայքը, սկսեցի կարդալ ծրագրին մասնակցելու պահանջները։ Գնահատեցի հնարավորություններս. մեծ գումար էր հարկավոր, իսկ անգլերենս «London is the capital of Great Britain» մակարդակի էր։ Հասկանում էի, որ այդքան արագ հազիվ թե կարողանամ իրականացնել նոր երազանքս։

Ծնողներիս հետ խոսելուց եւ բոլոր «կողմ» ու «դեմ» փաստարկները կշռադատելուց հետո որոշվեց գնալ հաջորդ տարի։ Մոտիվացիաս հսկայական էր։ Մի քանի օր անց ես արդեն գրանցվում էի անգլերենի դասընթացների եւ աշխատանք էի փնտրում։