Մեկ տարի անց, բարձրացնելով անգլերենիս մակարդակը մինչեւ Advanced եւ ունենալով անհրաժեշտ գումարը, ես արդեն կանգնած էի գործակալության գրասենյակի մոտ՝ անհրաժեշտ փաստաթղթերով։ Հեշտությամբ անցա հարցազրույցը, վճարեցի առաջին մասնաբաժինը եւ, գոհ լինելով ինձնից, գնացի տուն։ «Բավականին պարզ է»,- մտածեցի ես՝ դեռ չիմանալով, թե ինչ է սպասվում ինձ :)
Հաջորդ քայլը Job offer-ի որոնումն էր։ Այն գտնելը բավականին դժվար էր։ Իմ բոլոր փորձերը՝ հիմար էլեկտրոնային նամակներ ուղարկելու, տարբեր կայքերում առաջարկներ փնտրելու եւ մարդկանց հարցնելու, ոչ մի արդյունք չտվեցին։
Բայց մի օր VK-ում ինձ ավելացավ իմ քաղաքից մի տղա, ով նույնպես պատրաստվում էր մեկնել եւ ուղեկից էր փնտրում։ Որոշեցինք միասին գնալ, այդպես ավելի զվարճալի, հեշտ եւ անվտանգ կլինի։ Ինչպես պարզվեց՝ զգալիորեն ավելի հեշտ։ Այժմ հաստատ կարող եմ ասել, որ մենակ ես չէի կարողանա հաղթահարել։
Խորհուրդ.
Եթե դուք մեկնում եք մենակ, գտեք գոնե մեկ այլ մարդու՝ որպես ուղեկից, դա շատ է ընդլայնում ձեր հնարավորությունները։ Բացի տարբեր օգտակար ծանոթներից, դուք միշտ կարող եք օգնել միմյանց, խնայել կացարանի եւ տրանսպորտի վրա, պլանավորել ուղեւորություններ եւ այլն։ Հավատացեք, այնտեղ գտնվելով՝ ձեզ շատ անհրաժեշտ կլինի մեկ այլ մարդ, ով դժվար պահին կկարողանա քաջալերել ձեզ, հսկել իրերը, երբ պետք է մի տեղ գնաք, խոսել ձեզ հետ առանց լեզվական արգելքի, ընկերակցել եւ այլն։
Այսպիսով, իմ նոր ընկերոջ օգնությամբ մեզ հաջողվեց գտնել մի աղջկա, ով կարծես թե առաջին տարին չէր, որ վաճառում էր offer-ներ։ Խոսեցինք նրա հետ, իմացանք մանրամասները։ Նա աշխատում էր կանխավճարով։ Այն միտքը, որ պետք է գումար ուղարկել անհայտություն՝ առանց որեւէ երաշխիքի, շատ էր լարում։ Այդպես կարելի է հեշտությամբ մնալ առանց ոչնչի։ Բայց ժամանակը սեղմում էր, եւ մենք ընտրություն չունեինք։ Սրտի ցավով մենք բաժանվեցինք մեր վաստակած գումարից եւ սկսեցինք սպասել։
Բարեբախտաբար, ամեն ինչ լավ անցավ, եւ որոշ ժամանակ անց ես արդեն գիտեի, թե որտեղ եմ անցկացնելու իմ ամառը։ Դա լինելու էր Մասաչուսեթս նահանգը՝ Քեյփ Քոդը։ Ես պետք է ամբողջ ամառ աշխատեի օվկիանոսի ափին՝ Dunkin’ Donuts-ում համեղ սուրճ պատրաստելով։ Այս տարբերակը ինձ շատ էր դուր գալիս, եւ ես անհամբերությամբ սպասում էի ամռանը։
Կացարանը, որքան էլ զարմանալի է, ես շատ արագ գտա craigslist-ում։ Մի քանի նամակ սեփականատերերին հասանելի առաջարկների վերաբերյալ, եւ ահա ամռանը մեզ սպասում են հիանալի տանը՝ աշխատավայրից ոչ հեռու։
Գարնանը եկավ ԱՄՆ վիզա ստանալու ժամանակը։ Հենց հյուպատոսի հետ հարցազրույցի ժամանակ պետք է որոշվեր իմ ուղեւորության եւ երազանքի ճակատագիրը։ Մինչեւ հարցազրույցը ես դիտում էի տոննաներով տեսանյութեր Youtube-ում, գուգլում էի տիպիկ հարցերը, պլանավորում էի պատասխաններս՝ մինչեւ իսկ թղթերի վրա գրելը։ Ես տպեցի պամֆլետը (թղթիկը՝ աշխատանքի ժամանակ ձեր իրավունքների մասին) 2 անգամ, անգիր արեցի այն եւ երկու օրինակն էլ վերցրեցի ինձ հետ։ Հարցազրույցի գնացի գործակալության ավտոբուսով։
Հարցազրույցի հերթին սպասելու րոպեները ժամեր էին թվում։ Երբ մարդկանց կանչում էին հերթից, եւ նրանք քարացած դեմքերով ու դողացող ձեռքերով գնում էին հյուպատոսի պատուհանի մոտ, թվում էր, թե կարդում են գնդակահարության ցուցակը։ Եվ ահա, իմ հերթն է մոտենալ պատուհանին։ Հուզմունքը սահմանային է, ոտքերը՝ բամբակյա, իսկ ուղեղը փորձում է չմոռանալ բոլոր անհրաժեշտ տեղեկությունները։
Հյուպատոսը հաճելի մի կին էր, ով մի քանի հարց տվեց ընտանիքի, ուսման եւ ապագա աշխատանքի մասին։ Չնայած հարցերին երկար-բարակ շարադրություններով պատասխանելու իմ փորձերին, նա մի քանի վայրկյան անց կանգնեցնում էր ինձ եւ տալիս հաջորդ հարցը։ Մի քանի րոպե անց ես լսում եմ փափագելի խոսքերը՝ «Շնորհավորում եմ, ձեր վիզան հաստատված է, բարի ճանապարհ դեպի ԱՄՆ»։
Գլխումս անցավ՝ «Մի՞թե սա ինձ հետ է կատարվում։ Մի՞թե ես իսկապես շուտով կհայտնվեմ իմ երազանքներում»։ Ոգեւորված իմ փոքրիկ հաղթանակով՝ ես շնորհակալություն հայտնեցի հյուպատոսին եւ լողալով գնացի դեպի ավտոբուսը։
Մնացած ամիսները ես անցկացրեցի ինտենսիվ հանձնելով քննաշրջանը, պլանավորելով իմ ապագա ուղեւորությունը եւ երազելով ավելի արագ կտրվել առօրյա ռուտինայից եւ եռուզեռից։ Հունիսի սկզբին իրերը հավաքված էին, երթուղիները՝ մտածված, ապագա աշխատանքի վայրը Google Maps-ով մանրակրկիտ ուսումնասիրված էր։
Առջեւում՝ ինքնաթիռը, ինչպես նաեւ իմ կյանքի լավագույն արկածը։
