2016 թվականի հունիսի 6-ը։
Հրաժեշտ տալով ծնողներիս՝ նստեցի ինքնաթիռ եւ լարված սպասում էի թռիչքին։ Ես երբեք չէի թռել, եւ ուղեղս չէր կարողանում պատկերացնել, թե ինչպես է նման ծանր մեքենան օդ բարձրանում։
Երբ ինքնաթիռը սկսեց թռչել, այն այնքան ուժեղ էր դողում, որ ինձ թվում էր, թե այն հիմա կփլվի։ Մտքովս անցան ինքնաթիռի վթարի եւ բազմաթիվ զոհերի մասին լուրերի պատկերները։ Մտածեցի, որ իզուր կտակ չեմ գրել։ Բարեբախտաբար, մեկ րոպե անց դողը դադարեց, եւ ես կարողացա աստիճանաբար հանգստանալ։
Ամպերում
Մենք թռչում էինք մոտ 19 ժամ՝ փոխանցումով։ Չնայած թռիչքը երկար էր, ես չէի ուզում քնել։ Պատուհանից երեւացող տեսարանները հիացնում էին, եւ առաջին մի քանի ժամը ես պարզապես նայում էի ամպերին եւ մտածում ամեն ինչի մասին։
Որոշ ժամանակ անց ես կտրվեցի պատուհանից եւ ուշադրություն դարձրեցի շրջապատին։ Մտքովս անցավ. «Այսպես... Մինչ իմ համակուրսեցիները նստած են դասախոսություններին եւ քննություններ են հանձնում, ես այստեղ եմ։ Ինքնաթիռում, ամպերից բարձր, շրջապատված մարդկանցով, որոնք թռչում են հարազատների մոտ կամ աշխատանքի, իսկ նրանցից ոմանք հաստատ ճանապարհորդում են։ Շուտով ես կիմանամ, կտեսնեմ եւ կզգամ այսքան նոր բան։ Ես կհայտնվեմ այնպիսի վայրերում, որոնք տեսել եմ միայն կինոյում։ Դրանք իսկապե՞ս գոյություն ունեն։ Ես հաստատ չե՞մ երազում»։
Ամբողջ 19 ժամը ես այսպես անցկացրի
Չնայած նրան, որ ինքնաթիռում դու նստած ես մեկ տեղում, ես հաստատ չէի ձանձրանում։ Հիանում էի տեսարաններով, ֆիլմեր էի դիտում անգլերենով (փորձելով հարմարվել անգլերեն խոսքին), փորձում էի անհասկանալի ուտելիքներ եւ շփվում էի ուղեկցի հետ։
Եվ ահա, հնչեց կապիտանի ձայնը, որը հայտնում էր, որ մենք շուտով կժամանենք Նյու Յորք։ Նայեցի պատուհանից։ Հող!
Սկիզբ
Սիրտս արագ էր բաբախում ինքնաթիռից դուրս գալու սպասումից։ Մեր առջեւ սպասում էր մի հսկայական քաղաք՝ մեր կենսակերպին անսովոր առանձնահատկություններով։
