Քեյփ Քոդը մեզ դիմավորեց թեթեւ մառախուղով եւ ճայերի ճիչերով։ Այստեղ կողմնորոշվելը շատ ավելի հեշտ էր, քան Նյու Յորքում։ Վայրն ինքնին շատ հանգիստ եւ խաղաղ էր թվում։

Մոտեցանք տանը, հաղորդագրություն գրեցինք տիրոջը։ Նա ասաց, որ կհայտնվի միայն ամսվա վերջին, դուռը բաց է, բանալիները՝ սեղանին։ Ինձ հետաքրքրեց՝ սա նորմա՞լ է, թե՞ նա այնուամենայնիվ անհոգ է։ :) Ով գիտի, թե ինչ կարող են անել այլ երկրից եկած երկու անծանոթ մարդիկ։

Մեր նոր տունը

Պատասխանելով, որ բնակարանը գտել ենք եւ ամեն ինչ կարգին է, մենք սկսեցինք տեղավորվել մեր նոր կացարանում։ Մեզ հատկացվեց առանձին սենյակ՝ սեփական լոգարանով, եւ living room (հյուրասենյակ՝ խոհանոցի հետ միասին), որը ընդհանուր օգտագործման էր։

Բնակարանը հիանալի կահավորված էր՝ սկսած միկրոալիքային վառարանից, աման լվացող մեքենայից, լվացքի մեքենայից եւ PlayStation 4-ով մեծ հեռուստացույցից, վերջացրած անվճար Wi-Fi-ով եւ սենյակային ջերմակարգավորիչով։

Մենք շաբաթական $130 էինք վճարում, բայց այս կացարանն անկասկած արժեր իր գումարը։ Աշխատավայրից հարմար դիրքից բացի (հեծանիվով 15 րոպե), մենք խնայում էինք լվացքի, կոմունալ վճարների (ընդհանրապես չէինք վճարում) եւ անվճար ինտերնետի վրա։

Living room

Մեկ շաբաթ անց երկրորդ սենյակում մեզ հետ բնակվեց մի զույգ՝ ուկրաինուհի եւ մակեդոնացի։ Նրանք պատմեցին, որ նույնպես ժամանակին ուսանող են եղել եւ եկել են Work&Travel-ով, բայց հիմա շահել են գրին քարտ եւ աստիճանաբար օրինականանում են Ամերիկայում։ Նրանք ապրում են Ֆլորիդայում, բայց ամռանը գալիս են աշխատելու Քեյփ Քոդում, քանի որ Ֆլորիդայում անտանելի շոգ է։ Ահ, այո, եւ նրանք նաեւ փիսիկ ունեին ^_^

Իմ մահճակալները։ Փիսիկը ներկա է

Առաջին իսկ օրը մենք գնացինք հեծանիվ գնելու մոտակա սուպերմարկետում։ Կարելի էր փորձել գնել օգտագործված, բայց հեծանիվը պետք էր այստեղ եւ հիմա, իսկ 10 դոլար խնայելու համար ժամանակ կորցնելու հնարավորություն չունեինք։ Հեծանիվով աշխատանքի հասնելը շատ ավելի հեշտ էր՝ 45 րոպեի փոխարեն 15 րոպե։ Հավատացեք, առավոտյան ժամը 6-ին դա շատ կարեւոր էր։

Գործատուի հետ ծանոթանալիս ես անմիջապես խնդրեցի կանչել մենեջերին։ Բայց մինչ նա կգար, ես ժամանակ ունեի շուրջս նայելու։ Բոլորը խոսում են անգլերեն, գիտեն՝ ինչ են անում եւ շատ արագ են աշխատում։ Բարդ էր թվում։ Հատկապես հաշվի առնելով, որ մինչ այդ պահը ես երբեք իմ կյանքում չէի աշխատել։ Ես հաստատ կհաղթահարե՞մ։ Դժվար էր հավատալ։

Մեկ րոպե անց ինձ մոտեցավ Քրիստա անունով հմայիչ մի կին։ Նա իմ մենեջերն էր, եւ ես երեւի թե նրանից ավելի բարի մարդ չէի հանդիպել :) Տեսնելով, որ ես սկսում եմ կաշկանդվել եւ ամաչել, նա որոշեց ինձ ծանոթացնել գործին եւ պատմել աշխատանքի մասին։ Իմ պարտականությունների մեջ պետք է մտնեին սննդի եւ ըմպելիքների պատրաստումը, դոնաթների վաճառքը, դրամարկղի հետ աշխատանքը, մաքրությունը, աման լվանալը եւ այլն։ Ընդհանուր առմամբ՝ այն ամենը, ինչ անհրաժեշտ է սրճարանի անխափան աշխատանքի համար։ Օրվա սկզբին ձեզ դնում են որոշակի դիրքում, բայց աշխատանքի ընթացքում ամեն ինչ կարող է մի քանի անգամ փոխվել, այնպես որ պետք էր ամեն ինչ իմանալ։ Պատմելուց հետո նա ինձ տվեց մի թուղթ, որի վրա գրեց իմ առաջին աշխատանքային հերթափոխի ամսաթիվը եւ ժամը։

Աշխատանքի ճանապարհին

Մի քանի օր անց ես եկա աշխատել սովորելու։ Ես դա ինչ-որ կերպ այսպես էի պատկերացնում. դու ուսումնասիրում ես տեղեկատվությունը, անցնում ես ինչ-որ թեստեր, որից հետո որպես ստաժյոր սկսում ես աշխատել մենեջերի հսկողության ներքո։ Իրականում ամեն ինչ այլ կերպ ստացվեց։

Սրճարանը պայմանականորեն բաժանված էր 2 գոտու՝ front եւ drive։ Front-ը սրճարանի այն մասն է, որտեղ այցելուները գալիս են ոտքով եւ պատվերներ կատարում։ Drive-ը մեքենաների համար է, բայց այնտեղ աշխատանքը շատ ավելի ինտենսիվ էր։ Ես կասեի՝ փորձառուների համար։

Եվ այսպես, ես մոտեցա front-ին, իսկ ինձ ասում են. «Դու սուրճ ես պատրաստելու, կարող ես սկսել աշխատել»։ Լավ է։ Իսկ որտե՞ղ է թյուտորիալը։ Ի՞նչ անեմ։ Ինչպե՞ս սուրճ պատրաստեմ։

Լավ է, որ մեզ մոտ աշխատում էին մի քանի ռուսախոս ուսանողներ, որոնք ավելի շուտ էին եկել։ Նրանք արդեն գիտեին, թե ինչպես եւ ինչն է աշխատում, եւ օգնեցին ինձ ներգրավվել աշխատանքի մեջ։

Սկզբում ամեն ինչ սարսափելի անհասկանալի էր, գլուխս պայթում էր նոր տեղեկատվությունից, ոտքերս անսովորությունից ցավում էին եւ աղաչում էին նստել։ Բայց չի կարելի։ Առաջին աշխատանքային օրերն անցնում էին այսպես. ես գալիս էի աշխատանքի, չգիտեմ՝ ինչ անել, ինձ տալիս են ինչ-որ բաժակներ՝ գրություններով եւ ասում են ինչ-որ բան պատրաստել։ Ես բնականաբար ոչինչ չգիտեի եւ անընդհատ անվերջ հարցերով անհանգստացնում էի մյուս ուսանողներին։ Եթե տեսնում էի, որ նրանք զբաղված են, ապա զբաղվածության տեսք էի ստեղծում եւ լաթով մի տեղ էի մաքրում։ Իբր մաքրում եմ :) Չգիտեմ՝ որքանով էր դա աշխատում, բայց դրամարկղում աշխատողներին ավելի հեշտ էր 10 վայրկյանում ամեն ինչ ինքնուրույն անել, քան 20 անգամ խնդրել եւ բացատրել ինձ։

Խորհուրդ. մի վախեցեք հարցնել եւ օգնություն խնդրել աշխատանքի ժամանակ։ Որքան շուտ ամեն ինչ հասկանաք, այնքան շուտ կսկսեք հաճույք ստանալ գործընթացից, եւ ապագայում ավելի քիչ խնդիրներ կառաջանան։

Աստիճանաբար ես հարմարվեցի աշխատանքին. սովորեցի սուրճ պատրաստել, հիշեցի բաժակների չափերը, սուրճի եւ դոնաթների անունները, ինչպես նաեւ վերջապես սկսեցի հասկանալ եւ խոսել անգլերեն։ Աշխատանքը ինձ անիրական հաճույք էր պատճառում այն բանից հետո, երբ սովորեցի։ Ես անկեղծ հետաքրքրությամբ ուսումնասիրում էի այն ամենը, ինչ դեռ չգիտեի կամ չէի հիշում։

Մեկ ամիս անց ես արդեն այնքան լավ էի տիրապետում ամեն ինչին, որ ինձ սկսեցին դնել drive-ում։ Աշխատանքն ավելի ինտենսիվ է, բայց ինձ մոտ լավ էր ստացվում, եւ դա զվարճալի էր։ Ոտքերս հարմարվեցին, աշխատանքի ժամանակ ես ընդհանրապես հոգնածություն չէի զգում, իսկ ամեն նոր օրվան արթնանում էի ուրախությամբ։

Հետո մեր մոտ հայտնվեցին նոր ուսանողներ, որոնք նույնպես ոչինչ չէին հասկանում եւ լաթով մի տեղ էին մաքրում :) Հա-հա։ Զվարճալի էր հետեւել, թե ինչպես են նրանք փորձում թաքնվել պատասխանատվությունից։ Դե ոչինչ, բոլոր սկսնակներն էլ այդպես են անում։ Ես արդեն գիտեի լավ աշխատել եւ ուրախությամբ օգնում էի նրանց՝ բացատրելով եւ ցույց տալով յուրաքանչյուր մանրուք։

Անգլերենս օրեցօր առաջընթաց էր ապրում, եւ մի օր ինձ սկսեցին դնել front-ի եւ drive-ի դրամարկղերին։ Տեսականորեն ուսանողներին թույլատրված չէ դրանով զբաղվել, բայց այդ ժամանակ ես արդեն հաղթահարում էի ինչպես լիարժեք սովորական աշխատող, եթե ոչ ավելի լավ :) Իսկ մենեջերը գովում էր ինձ մշտական դրականության եւ վարակիչ ժպիտի համար, ինչը դրամարկղում աշխատելուս եւս մեկ պատճառ էր։ Հաճելի էր ամերիկացիների հետ անգլերենով մի քանի բառ փոխանակել, նրանց մասին մի քիչ իմանալ, ինչպես նաեւ պատմել իմ մասին։ Գրեթե բոլորը տալիս էին «Where are you from?» հարցը։ Ես ազնվորեն փորձում էի նրանց բացատրել, թե ինչ է Բելառուսը եւ որտեղ է այն գտնվում, բայց ի վերջո պարզապես հաշտվեցի եւ համաձայնում էի, որ ես «Russian» եմ։ Նրանց համար բոլոր նրանք, ովքեր կարողանում էին խոսել ռուսերեն, «Russian» էին, իսկ տարբերությունը բացատրելը անհնարին առաջադրանք էր :)

Մի շաբաթ զվարճալի դեպք տեղի ունեցավ։ Ես արդեն սկզբունքորեն գիտեի ամեն ինչ անել, իսկ շատ մարդիկ պետք է հանձնեին հերթափոխը եւ վերցնեին հանգստյան օր՝ այս կամ այն պատճառով։ Արդյունքում փոխարինման համար բոլոր ցանկացողները մոտենում էին ինձ։ Իսկ ես միայն ուրախ էի աշխատել։ Այսպիսով, շաբաթվա վերջին ես աշխատել էի 82,5 ժամ։ 42,5 ժամ օվերթայմ, Կարլ։ Նրանց համար, ովքեր չգիտեն, օվերթայմը շաբաթական 40 ժամից ավելի աշխատանքային ժամանակն է, որը վճարվում է 1,5x դրույքաչափով։ Այսպիսով, մեկ շաբաթում ես վաստակեցի հազար դոլարից ավելի, իսկ իմ ամենաերկար հերթափոխը 18 ժամ անընդմեջ էր։

Երբ բոլորն իմացան այդ մասին, հատկապես մենեջերները, նրանք շատ զարմացան։ Ոչ, նրանք պարզապես շոկի մեջ էին կատարվածից։ Եկավ գլխավոր մենեջերը եւ սկսեց ամեն ինչ ստուգել։ Նա չէր կարողանում հավատալ դրան եւ ամեն ինչ անվանում էր սխալ։ Մոտեցավ ինձ եւ ասաց, որ ես երեւի մոռացել եմ փակել հերթափոխը։ Բայց երբ նա հասկացավ, որ սխալ չկա, նրա աչքերը պարզապես դուրս թռան :)

Դրանից հետո սկսվեց «թռիչքների վերլուծությունը»։ Դրա համար ինձ ոչինչ չեղավ։ Ես չէի ուզում նրանց համար խնդիրներ եւ ասում էի, որ կարող եմ հրաժարվել իմ ժամերից, բայց նրանք ասացին, որ ամեն ինչ կարգին է։ Ինչպես ասաց գլխավոր մենեջերը, «ես ազնվորեն աշխատել եմ եւ վաստակել իմը, բայց ես վաստակել եմ նույնիսկ ավելին, քան ստանում է նա»։

Դրանից հետո բոլոր փոխարինումները դրվեցին խիստ հսկողության տակ, ինձ խնդրելը կտրականապես արգելված էր, իսկ ես ինքս դարձա ինչ-որ տեղական մեմ։ Երբ գալիս էին այլ սրճարանների աշխատողներ եւ մենեջերներ, նրանք հարցնում էին. «Օյ, դու այն նույն տղան ես, որ աշխատել է 82,5 ժամ»։ Այո, ես եմ :) Ում հետ չի պատահում։

Մնացած ժամանակ ես աշխատում էի իմ սովորական 40 ժամը՝ ցրված ամբողջ շաբաթվա ընթացքում։

Մեզ վճարում էին ժամում $10 + փոքր թեյավճարներ։ Մրցաշրջանի վերջում ես կուտակել էի մետաղադրամների հսկայական պարկ, որոնք ես տեսակավորեցի փաթեթներով եւ հանձնեցի բանկ։ Չգիտեմ՝ որքան էին դրանք կշռում, բայց բանկ գնալու ընթացքում ինձ մոտ կայուն զգացողություն էր առաջանում, որ ես դիակ եմ տանում։ Եվս մի քիչ, եւ ուսապարկը կպատռվեր, իսկ տեղում կարելի էր նկարահանել «Ֆորտ Բոյարդի» նոր եթերաշրջանը։

Կբավականացներ քո սեփական գանձերի սնդուկի համար

Հանգստյան օրերին ես նախընտրում էի հանգստանալ լողափերում, հեծանիվով ուսումնասիրել շրջակայքը, փորձել անսովոր սնունդ կամ հավաքվել այլ ուսանողների հետ։ Երբեմն հաջողվում էր դուրս գալ մոտակա քաղաքներ (օրինակ՝ Բոստոն) եւ նույնիսկ նայել կետերին։

Աշխատանքից հետո անվճար դոնաթներով

Այդպես անցավ իմ ամբողջ ամառը։ Այն շատ արագ թռավ։ Աշխատանքն ինձ այնքան էր դուր գալիս, որ ես պարզապես չէի նկատում, թե ինչպես են թռչում օրերը, շաբաթները եւ ամիսները։ Շատ տխուր էր գիտակցելը, որ շուտով ամեն ինչ կավարտվի, եւ ես կդադարեմ զբաղվել նրանով, ինչն ինձ մոտ այդքան լավ է ստացվում։ Բայց առջեւում ինձ սպասում էր հոյակապ ճանապարհորդություն։

Լողափ

Հերթական անգամ լողափ այցելելուց եւ իրերս հավաքելուց հետո ես գնացի հրաժեշտ տալու այն մարդկանց, որոնք ընդամենը մի քանի ամսում ինձ համար այդքան թանկ էին դարձել։ Գրկախառնվելով բոլորի հետ եւ խոստանալով չմոռանալ միմյանց, ինչպես նաեւ մենեջեր Քրիստային մագնիս նվիրելով՝ ես քայլեցի դեպի Նյու Յորքի ավտոբուսը։ Այն պետք է դառնար ճանապարհորդության մեկնարկային կետը, որը կփոխի իմ կյանքը։

Ցտեսություն, Դանկին