Մենք թռչում էինք Spirit Airlines ավիաընկերության ինքնաթիռով։ Իզուր չէ, որ «Գրիֆիններում» կատակում էին դրա մասին :) Ճանապարհորդելը անտանելի անհարմար էր, ոտքերս անընդհատ թմրում էին, իսկ նստատեղի առջեւ տեղը շատ քիչ էր։ Բայց հավելյալ հարյուր դոլար խնայելու համար կարելի էր հանդուրժել այս համեմատաբար կարճ թռիչքը։

Մեզ մոտ նման բան չես տեսնի

Եթե ինձ հարցնեք, թե ինչպիսին է Արեւմուտքը, ես մեկ բառով կպատասխանեմ՝ այլ։ Այնտեղ բնությունը բոլորովին այլ է, մարդիկ տարբերվում են իրենց բնավորությամբ (մենք նույնիսկ կովբոյների հանդիպեցինք), իսկ միջին ջերմաստիճանը զգացողությամբ ավելի բարձր էր։

Լաս Վեգասի օդանավակայանը մեզ դիմավորեց խաղային ավտոմատների կույտով։ Պարզվեց՝ դա նրանց յուրահատկությունն է։ Ավտոմատներն այնտեղ ամենուր են։ Նույնիսկ մթերային խանութ մտնելիս կարող եք խաղալ «միաձեռն ավազակի» հետ։

Ինքնաթիռում իմ ուղեկիցը կորցրեց իր ֆոտոխցիկը, եւ առաջին ժամը մենք անցկացրեցինք այն փնտրելով եւ բոլոր ատյաններին դիմելով։ Հնարավոր է՝ նա այն թողել էր ինքնաթիռի զուգարանում, բայց այժմ այն հնարավոր չէր գտնել։ Շատ ցավալի է կորցրած լուսանկարների համար, բայց լավ է, որ դրանց մեծ մասը ճամփորդությունից առաջ ամեն դեպքում պատճենվել էր։

Խորհուրդ՝ ուշադիր հետեւեք ձեր իրերին եւ լուսանկարները պահեք ամպային ծառայություններում։ Նույնիսկ եթե կորցնեք էլեկտրոնիկան, ամենաչարալին հենց տպավորված հիշողությունները կորցնելն է։ Դրանք անգին են։

Հույսը կորցնելով գտնել ֆոտոխցիկը՝ մենք գնացինք մեր մեքենայի հետեւից։ Այն վարձակալելուն օգնեց մի շատ լավ մարդ՝ փորձառու «J-1» մասնակից, որը փոխանակման ծրագրին մասնակցել էր 4 անգամ։ Հաշվի առնելով նրա պրեմիում աքաունթները եւ տարբեր զեղչերը՝ մեքենան մեզ շատ էժան նստեց։ Մեծ շնորհակալություն նրան, առանց նրա մենք ստիպված կլինեինք նույն գումարով սեղմվել փոքրիկ տուփի մեջ։

Մեր մեքենան

Այստեղ կեչիների փոխարեն կակտուսներ եւ արմավենիներ են

Երեկոյան մենք տուն վարձեցինք Airbnb ծառայության միջոցով եւ գնացինք զբոսնելու Վեգասով։ Քաղաքի ողջ ակտիվությունը տեղի է ունենում Strip կոչվող մի վայրում։ Այնտեղ կան հյուրանոցների, կազինոների եւ այլ բաների կույտեր։ Վեգասի ողջ զվարճանքը այնտեղ է։

Խորհուրդ՝ կացարանը ամրագրեք նախապես։ Ինչպես հետո տեսանք, հանգստյան եւ տոն օրերին նույն կացարանի արժեքը 2 անգամ ավելանում է։

Հաջորդ օրը մենք գնացինք նույն տեղը։ Փողոցում մենք հանդիպեցինք մի տատիկի, որը սիրալիր կերպով ինչ-որ թռուցիկներ էր բաժանում։ Ես մտածեցի. «Ինչ լավ է, որ տատիկը այս տարիքում աշխատում է»։ Բայց թռուցիկները պարունակում էին 18+ բովանդակություն, եւ նա, ամենայն հավանականությամբ, լուրջ գումար էր աշխատում։

Strip

Վեգասում թույլատրվում է խաղալ միայն 21 տարեկանից, բայց դա մեզ չկանգնեցրեց։ Առանց հսկողության ավտոմատները շատ են։ Մոտենում եմ ավտոմատին, 1 դոլար եմ գցում, սեղմում եմ։ Պարտվեցի։ Լավ, փորձենք էլի։ Պարտվեցի։ Եվ էլի։ Եվ էլի։ 4 դոլար պարտվելուց հետո որոշեցի վերջին անգամ փորձել։ Ավտոմատը ուրախ ազդանշան տվեց, իսկ հաշվեկշռին ցույց տվեց 5 դոլար։ Դե, բավական է։ Կանգ առնելու ժամանակն է։ Ավտոմատը տվեց վաուչեր, որը ես գնացի կանխիկացնելու ավտոմատ ռեժիմով։

Կյանքը հաջողվեց

Էմիլ՝ 1, Վեգաս՝ 0։ Ինձ հաղթող եւ կյանքի տեր զգալով՝ ես հեռացա ավտոմատներից, քանի դեռ ուշ չէր։

Իսկ խոսակցությունները շատ էին

Հետո մենք գնացինք մի վայր, որը փոխեց իմ կյանքը։ Ես ինձ երբեք ավելի երջանիկ չէի զգացել։

Այդ վայրը Bellagio հյուրանոցի դիմացի շատրվաններն էին, որոնք իրենց ներկայացումը սկսում էին ամեն կես ժամը մեկ։ Նայելով այս պարող շատրվաններին, ինչպես նաեւ զգալով իմ շուրջը կատարվողի ողջ մթնոլորտը՝ ես պարզապես չէի կարող ավելի երջանիկ զգալ։ Այս հիշողությունը մինչ օրս ստիպում է ինձ մտածել եւ ակամա ժպտալ։ Անպայման այցելեք այնտեղ եւ տեսեք դա ձեր սեփական աչքերով։ Ամբողջ ճամփորդությունը, նախապատրաստման բոլոր տարիները արժեին այդ 10 րոպեին։

Դա անհավանական էր

Վեգասից հետո ինձ այլեւս ոչինչ պետք չէր, բայց ժամանակն էր շարժվել առաջ։ Հաջորդ կանգառը՝ Գրանդ Կանյոն։

Եվ ավանդույթի համաձայն՝ որքան էլ փորձեցինք մինչեւ երեկո հասնել այնտեղ, ժամանեցինք հենց այն ժամանակ, երբ մթնեց։

Ուշացանք, բայց գեղեցիկ է

Ստիպված եղանք փնտրել եւ ամրագրել մոտակա հյուրանոցը ավելի քիչ թե շատ մատչելի գներով։ Ոչ մի տեղ տեղ չկար, եւ մենք գնացինք տասնյակ կիլոմետրեր հեռու գտնվող ինչ-որ անհասկանալի վայր։

Մենք այնտեղ շատ երկար գնացինք։ Հյուրանոցը շատ միջակ տեսք ուներ, նաեւ վճարման եւ համարների բանալիների հետ խնդիրներ առաջացան։ Մինչ մենք պարզում էինք, մեր խմբի բոլորը չէ, որ կարողացան ոտքի վրա մնալ :)

Հուսով եմ՝ Վիկան չի տեսնի այս լուսանկարը :)

Լյուքս համար

Ահա թե ինչպիսին էր մեր համարը։ Հեռուստացույցը չէր աշխատում, լոգարանը սարսափելի էր, բայց 1 գիշեր քնելու համար կհերիքի։

Գլխավորը լավ քնելն էր, որպեսզի նոր ուժերով գնայինք կանյոնը դիտելու։

Խորհուրդ՝ մի փորձեք գիշերել մեքենայում։ Ես փորձեցի խնայել եւ 1 գիշեր մնալ այնտեղ, բայց նորմալ քնել ընդհանրապես չհաջողվեց։ Ավելին, ես մրսեցի, եւ առավոտյան ինձ սարսափելի էի զգում։ Ստիպված եղա ժամանակ եւ գումար ծախսել բուժման վրա, իսկ չէ՞ որ դա տեղի էր ունենում մեր ճամփորդությունների ժամանակ։

Առավոտյան մենք վերադարձանք։ Կանյոնը ցնցող տեսք ուներ։ Անհնար է փոխանցել, թե որքան հսկայական էր այն։ Շատ տեղին կլիներ ուղղաթիռը՝ այս հսկայական ճյուղավորումները, ցածրավայրերը եւ լեռները բարձրությունից դիտելու համար։ Նման պահերին պարզապես ուզում ես քարանալ եւ նայել առաջ՝ երբեք չլքելով այս վայրը։

Մեզ մոտ նման բան հաստատ չես տեսնի

Դիտման գոտին սահմանափակված էր ցանկապատով, բայց արդյո՞ք դա կկանգնեցնի մեր ուսանողին։

Հիանալի տեսարաններով հագենալուց հետո մենք գնացինք հաջորդ կետին։ Առջեւում մեզ սպասում էր Մահվան հովիտը։

Դեռ դրան մոտենալիս մեզ հարվածեց տաք օդը։ Իմանալով, թե ինչ ջերմաստիճաններ են լինում այնտեղ՝ մենք գնեցինք հսկայական քանակությամբ ջուր։ Եվ չսխալվեցինք. այնտեղ շատ շոգ էր։ Ջուրը սպառվում էր աղետալի տեմպերով։

Մահվան հովիտը ինձ հիշեցնում էր մեկ այլ մոլորակ։ Թվում էր, թե մենք Մարսի վրա ենք. շուրջը անապատներ են, ոչ մի բուսականություն եւ կենդանական աշխարհ, ջուր ընդհանրապես չկա։ Միայն մի քանի չորացած աղի լճեր։ Այո, եւ ջերմաստիճանը անհավանական է։ Եվ նաեւ լռություն։ Դուք երբեւէ լսե՞լ եք լռություն։ Հավանաբար, դա նույնիսկ դժվար է պատկերացնել։ Երբ մենք իջանք ցածրավայր՝ դեպի աղի լիճ, այնպիսի զգացողություն էր, որ ես խլացել եմ։ Չէր լսվում նույնիսկ քամու շունչը (որն այնտեղ չկար էլ), իսկ վայրում տիրում էր ճնշող լռություն։

Մեկ այլ մոլորակի վրա

Մահվան հովտից հետո շատ հաճելի էր տեսնել կանաչ ծառեր եւ թփեր։ Ոչ շատ հեռու կար մի վայր, որը արմատապես տարբերվում էր նրանից, որտեղ մենք հիմա էինք։

Յոսեմիթի ազգային պարկը (կամ պարզապես Յոսեմիթի) լի էր կանաչով, լեռներով եւ ջրվեժներով։ Ես սիրով այստեղ կմնայի վրաններով մի քանի շաբաթ, բայց մենք դրա համար մեկ օրից քիչ ժամանակ ունեինք։ Սա եւս մեկ վայր է, որը ես ավելացրել եմ կրկին այցելելու վայրերի ցանկում։

Հետաքրքիր է՝ ինչպես բարձրանալ մյուս կողմ

Կգնա նկարի համար

Հաջորդ քայլը Սան Ֆրանցիսկոն էր։ Այն մեզ դիմավորեց ցրտով, քամով եւ մառախուղով։

Շատ զարմացրին ճանապարհները, եւ ինչպե՞ս են նրանք ընդհանրապես վարում այնտեղ։ Դրանք գնում են կտրուկ վար, հետո կտրուկ վեր, կարծես դուք գլորվում եք ամերիկյան սարերով։ Ի դեպ, Սան Ֆրանցիսկոյում գտնվելու ընթացքում մենք չգտանք ոչ մի անվճար կայանատեղի։

Շատ դուր եկավ քանդակների եւ նկարների ցուցահանդեսը։ Հիմա արդեն չեմ հիշի, թե կոնկրետ ինչ էր պատկերված այնտեղ, իսկ ցուցահանդեսում լուսանկարելը արգելված էր։ Բայց նայելով այս քանդակներին՝ ես կարող էի վստահությամբ ասել, որ տեսել եմ իսկական արվեստ։

Բնականաբար, մենք այցելեցինք նաեւ Գոլդեն Գեյթս կամուրջը։ Ցավալի է միայն, որ եղանակը արեւոտ չէր, այնտեղ պետք է որ ավելի գեղեցիկ լիներ։

Գոլդեն Գեյթս

Իսկ Սան Ֆրանցիսկոյում մարդիկ բավականին զվարճալի էին հագնվում։ Նրանց տեսքից լեզվի ծայրին միայն մեկ բառ էր պտտվում՝ հիփսթերներ։ Զարմացրեց, որ նույնիսկ անօթեւանները նորաձեւ հագուստով ողորմություն էին խնդրում։

Սան Ֆրանցիսկոյից ոչ հեռու

Հետո մենք գնացինք մեր երթուղու վերջին կետին՝ Լոս Անջելես։

LA-ն ինձ շատ դուր եկավ։ Հենց այնտեղ դուք լիովին կարող եք զգալ մեր երկրների, ԱՄՆ արեւելքի եւ Արեւմտյան ափի տարբերությունը։ Քայլելով Լոս Անջելեսի փողոցներով՝ ես ինձ զգում էի կտրված անցյալի բոլոր խնդիրներից եւ մշտական եռուզեռից։ Թեթեւության եւ անդորրի զգացումը լցնում էր ինձ, եւ թվում էր, թե աշխարհում ոչինչ չէր կարող ինձ վնասել կամ տխրեցնել։

Անհավանական է՝ պառկել լողափին լիակատար հանգստի մեջ եւ ոչինչ չմտածել։ Նույնիսկ մի քանի ժամը ինձ հերիքեց, որպեսզի ուղեղս լիովին վերագործարկվի։ Հիշում եմ՝ պառկած Կալիֆոռնիայի շոգ արեւի տակ՝ մտածում էի, որ շատ շուտով նորից հայտնվելու եմ մռայլ եւ մոխրագույն Բելառուսում, սկսելու եմ կարգավորել համալսարանի գործերը, իսկ հետո ինձ սպասում է բաշխումը եւ զինկոմիսարիատը։ Ֆու-ու-ու։ Դե ինչո՞ւ հնարավոր չէր հավերժ պառկել այնտեղ։

Պառկելով լողափին՝ մենք որոշեցինք գնալ Հոլիվուդ եւ նայել հայտնի գրությանը։ Ճանապարհին մտանք Բեւերլի Հիլզ։ Շուրջբոլորը ամեն ինչ հարուստ եւ նույնիսկ մի փոքր անբնական էր թվում։ Անսովոր տներ՝ բոլորովին տարբեր ճարտարապետությամբ, թանկարժեք մեքենաների կույտ եւ կիսապաշտոնական հագուստով զբոսնող մարդիկ։

Բնակելի տուն

Գրությանը հասնելը հեշտ չէր։ Եթե գնաք նշաններով, ապա կհայտնվեք դիտման հարթակում, որտեղ ամեն ինչ լավ երեւում է, բայց «Hollywood»-ը կարող են կարդալ միայն մեկ տեսողություն ունեցողները։

Մի քանի պտույտ կատարելուց հետո մենք գտանք նորմալ վայր։ Կցանկանայի, իհարկե, ավելի մոտ լինել, բայց այսպես էլ վատ չէ :) Մանավանդ որ ժամանակը անողոքաբար հոսում էր, իսկ դեռ շատ բան կար դիտելու։

Վերջապես մենք հասանք նաեւ քեզ, Հոլիվուդ

Մենք անտարբեր չանցանք նաեւ Փառքի ծառուղու կողքով։ Այն իրենից ներկայացնում է պարզապես երկար փողոց, որի մայթերը ծածկված են աստղերով։ Գտնել հենց այն աստղերը, որոնք ձեզ հետաքրքրում են, այնքան էլ հեշտ չէ, քանի որ ընդհանուր առմամբ դրանք մոտ 2500-ն են։

Հոլիվուդ, ծառուղու մոտ

Երբ մենք վերադարձանք մեքենայի մոտ, մեզ տհաճ անակնկալ էր սպասում։ Դիմապակու վրա կար սխալ կայանման համար տուգանք։ Մենք ոչ մի արգելող նշան չէինք տեսել, ուստի որոշեցինք գնալ եւ պարզել իրավիճակը։ Մեզ բացատրեցին, որ մենք կանգ ենք առել կարմիր եզրաքարի մոտ, իսկ այնտեղ կանգնել չի կարելի։ Մենք այն նկատելու ոչ մի հնարավորություն չունեինք։ Այդ պատճառով ահա ձեզ եւս մեկ խորհուրդ։

Խորհուրդ՝ ուշադրություն դարձրեք կարմիր եզրաքարերին եւ մի կայանեք դրանց մոտ, որպեսզի ստիպված չլինեք ձեր արյունով վաստակած գումարը ծախսել հիմար տուգանքներ վճարելու վրա։

Երեկոյան մեր խմբի աղջիկները ցանկացան այցելել այն տունը, որտեղ նկարահանվել են «Հմայվածները» (Charmed)։ Ես չեմ դիտել այդ սերիալը եւ չէի կիսում ոգեւորությունը, բայց քանի որ նրանք այդքան ուզում են, ապա ինչո՞ւ ոչ։ :)

Հպարտանալու բան կա՞ :)

Հաջորդ օրը մեր երջանիկ հանգստի վերջին օրն էր, ուստի մենք որոշեցինք վերադառնալ լողափ։ Շատ հաճելի էր պառկել այնտեղ եւ ոչինչ չմտածել։ Ուզում էի այս օրը հնարավորինս երկարաձգել, եւ լողափը հարմար էր, ինչպես ոչ մի այլ տեղ, օգնելով վայելել յուրաքանչյուր րոպեն։

Այս կերպարը դեռ բացված չէ

Ավարտելը ընդհանրապես չէի ուզում, եւ հոգուս մեջ տխրություն կար։ Բայց ոչինչ չես կարող անել, լավ բաները քիչ-քիչ են լինում։ Մենք բաժանվեցինք մեր մեքենայից, որը այս ժամանակահատվածում դարձել էր մեզ հարազատ։ Հրաժեշտի ժամանակ գրկախառնվեցինք եւ ցրվեցինք ինքնաթիռներով։ Առջեւում մեզ սպասում էր Նյու Յորքը եւ ամռան սկզբին սահած Ազատության արձանը։