Երրորդ անգամ մենք վերադարձանք Նյու Յորք։ Զգացողությունները զգալիորեն տարբերվում էին սկզբնականներից։ Ամռան վերջում մենք արդեն մեզ փորձառու էինք զգում, ամեն ինչ ծանոթ էր եւ հասկանալի։ Վերջապես որոշելով զբաղվել Ազատության արձանով՝ մենք վստահ քայլեցինք դեպի նավամատույց։ Կարելի էր վերջին անգամ վայելել մրջնանոցների նմանվող հսկայական շենքերը։

Նավամատույցի մոտ

Մենք մոտեցանք դրամարկղին, գնեցինք մի քանի տոմս լաստանավի համար եւ ուղղվեցինք դեպի մուտք։ Մինչ մենք բարձրանում էինք, այն բավականին ուժեղ ճոճվում էր՝ թողնելով միայն այն ցանկությունը, որ ջրի վրա գոնե այդպես չլինի։ Լաստանավի վրա մեզ հետ նստած էր մի լկտի աղավնի, որը չէր պատրաստվում թռչել։ Երեւի Նյու Յորքի աղավնիները չափազանց ծույլ են ինքնուրույն տեղաշարժվելու համար։

Մի քանի րոպե անց մենք սկսեցինք մոտենալ այն կղզյակին, որի վրա հպարտորեն կանգնած էր Ազատության արձանը։ ԱՄՆ-ի խորհրդանիշը։ Հիմա այն այնքան մոտ է, բայց շուտով դրան հպվել հնարավոր կլինի միայն նկարներում։ Մի՞թե վաղը մենք տուն ենք մեկնելու։ Բելառո՞ւս։ Այլեւս ոչ մի ամերիկյան նախաճաշ, անգլերենով զրույցներ եւ անսովոր վայրերի բացահայտումներ։

Գլխումս անցավ. «Քիչ է»։ Անկասկած, ինչ-որ պահի պետք է վերադառնալ այստեղ եւ շարունակել հետազոտություններն ու բացահայտումները։

Մինչդեռ մենք արդեն իջնում էինք կղզի։ Այստեղից լավ երեւում էին Նյու Յորքի շատ թաղամասեր։ Իսկ ահա եւ Ազատության արձանը։ Բարեւ, ժամանակն է լուսանկարվելու։

Կեցվածք է ընդունում մեզ համար

Օրվա մնացած մասը մենք անցկացրինք քաղաքում զբոսնելով։ Հաջորդ առավոտ մենք արդեն պետք է նստած լինեինք ինքնաթիռում, ուստի յուրաքանչյուր րոպեն ոսկու արժեք ուներ։ Ես ընկղմվեցի մտորումների մեջ՝ փորձելով վայելել Ամերիկայում իմ վերջին օրվա յուրաքանչյուր պահը։ Նստած էի ինչ-որ մինի-այգում եւ դիտում էի մարդկանց, որոնք հավերժ վազում եւ շտապում էին ինչ-որ անհայտ գործերով։ Դա այն ամենն էր, ինչ ինձ այն ժամանակ պետք էր։

Երեկոյան մենք գնացինք մի ծանոթի մոտ, ով սիրալիրորեն համաձայնել էր մեզ հյուրընկալել այս վերջին գիշերվա համար։ Քնել բնավ չէի ուզում։ Ինքնաթիռում կհասցնեմ։ Ավելի լավ է նստեմ պատուհանի մոտ եւ հիանամ քաղաքի լույսերով։

Ի վերջո, նախազգուշացնելով հարազատներին վաղվա թռիչքի մասին եւ հավաքելով իրերս, ես հանեցի ամերիկյան SIM քարտը, պառկեցի եւ փակեցի աչքերս։ Առջեւում հրաժեշտի առավոտն էր։

Վերջին առավոտը Նյու Յորքում

Մենք արթնացանք զարթուցիչի սովորական զզվելի բզզոցից։ Այն զզվելի էր նույնիսկ ոչ թե նրա համար, որ ստիպված էինք վաղ արթնանալ, այլ որովհետեւ այն նշանակում էր, որ ժամանակն է հրաժեշտ տալ Ամերիկային, ընկերներին եւ անմոռանալի արկածներին։ Շուտով ինձ սպասում էր կանխատեսելիություն եւ առօրյա, որը ուղեղս համառորեն հրաժարվում էր ընդունել։

Մի քանի ժամ անց մենք արդեն անցել էինք անձնագրային հսկողությունը եւ նստել ինքնաթիռ։

3..2..1.. թռիչք։ Ամեն ինչ ավարտվեց։

Ցտեսություն, Ամերիկա։

Այսպես շրջվեց իմ կյանքի հերթական էջը։ Մի էջ, որի վրայից ես փոշին կփչեմ եւ կվերընթերցեմ հսկայական ժպիտով։

Այս ամառը իմ կյանքի լավագույնն էր։ Նման փորձ եւ տպավորություններ ես ոչ մի տեղ չէի ստանա։ Անպայման պետք է ինչ-որ ժամանակ վերադառնալ եւ շարունակել արկածներս։