Ամերիկան ոչ մի տեղ էլ չի գնացել: Կամ իմ կյանքի առաջին արտասահմանյան թռիչքը:
Եվ այսպես,
Ամենայն հավանականությամբ, յուրաքանչյուր մարդ պլանավորում եւ ձգտում է իր ամառն անցկացնել ԳԵՐԱԶԱՆՑ: Չէ՞ որ ամառը կյանքի ամենամյա, եռամսյա քաղցր կտորն է:
Իմ ամառն Ամերիկայում ամենահիշարժանն էր:
Ես Ամերիկա մեկնելու մասին երազում էի 2012 թվականից, երբ դեռ քոլեջի 2-րդ կուրսում էի սովորում, այն ժամանակ իմ ընկերներն արդեն թռչում էին այնտեղ կարճաժամկետ ամառային լեզվական դասընթացների: Ամերիկայի մասին նրանց տպավորությունները ոչ միայն մոտիվացրին ինձ, այլեւ դրդեցին գործողությունների եւ արդյունքի:
Սեպտեմբերին բուհ ընդունվելուց հետո ես անմիջապես գրանցվեցի International Exchange Center-ում՝ Ալմաթի քաղաքում Work and Travel USA 2017 ծրագրի համար:
Մեզ շատ մանրակրկիտ պատրաստում էին ուղեւորությանը, փուլ առ փուլ տեղեկացնում եւ բացատրում էին բոլոր կանոնները, ինչի համար ես շատ շնորհակալ եմ մեր համակարգողներին:
Ամեն ինչ պլանավորված էր դեռ ձմռանը՝ որտեղ ենք ապրելու, ինչպես ենք հասնելու, ով է լինելու մեր գործատուն եւ ինչպես է այդ ամենը տեղի ունենալու:
Եվ վերջապես, ապրիլին հյուպատոսի հետ հաջող հարցազրույցից եւ J-1 Visa ստանալուց հետո, ես կյանքումս առաջին անգամ նստում եմ գերմանական Lufthansa ընկերության ինքնաթիռը:
Հաջողությամբ վայրէջք կատարելով Նյու Ջերսիի «EWR» օդանավակայանում՝ մենք գնացինք Նյու Յորքի «John F. Kennedy» օդանավակայանից այլ ուսանողների դիմավորելու, ներսում այնքան հույզեր կային, որ Ամերիկան իսկապես սպասում էր եւ ոչ մի տեղ էլ չէր գնացել, հենց այդ ժամանակ՝ դեպի մյուս օդանավակայան տանող ճանապարհին, ես զգացի քաղաքի շունչը, ռիթմը, որտեղ բոլորը շտապում են եւ որտեղ յուրաքանչյուրը զբաղված է միայն իր գործով, որտեղ անմիջապես երեւում է, որ ժամանակը նրանց համար իսկապես մեծ նշանակություն ունի: Չէ՞ որ իզուր չեն ասում՝ ԺԱՄԱՆԱԿԸ ՓՈՂ Է: Այս քաղաքի մեծությունը իսկապես համապատասխանում էր իմ սպասելիքներին: Ամեն ինչ այնպես է, ինչպես ֆիլմերում՝ երկնաքերեր, օդի խոնավություն, բարեհամբույր մարդիկ եւ ամեն ինչ շատ է: Մի քաղաք, որը քանդում է բազմաթիվ կարծրատիպեր իր մշակույթով եւ բնակչությամբ: Ամերիկայում տարիքը կարեւոր չէ, եթե մարդը նույնիսկ 25-ից հետո ցանկանում է ընդունվել քոլեջ՝ բակալավրիատ, նրանց համար դա նորմալ է, իսկ մեզ մոտ դա կդիտվեր այնպես, որ մարդը բաց է թողել իր կրթության տարիները:
Այնուհետեւ, այլ ուսանողներին դիմավորելուց հետո, մեզ սպասվում էր ճանապարհ դեպի Bethany Beach, Դելավեր նահանգ: Մեր նպատակակետին մենք հասանք E-Point ընկերության Shuttle bus-ով, որը զբաղվում է հատուկ J-1 students-ի դիմավորմամբ եւ ճանապարհմամբ:
Եվ ահա մենք Bethany Beach-ում ենք, տեղավորվեցինք, առավոտյան գնացինք գործատուի մոտ՝ ծանոթանալու մեր ռեստորանի տեղացի աշխատակիցների հետ, ամեն ինչ անցավ այնպես, ինչպես պլանավորված էր՝ նվերներ Ղազախստանից, ընկերական վերաբերմունք եւ բարեհամբույր ժպիտներ: Մեր կոլեկտիվը բաղկացած էր Ռուսաստանից, Ղազախստանից, Ռումինիայից եւ Մակեդոնիայից եկած տղաներից ու աղջիկներից: Հետաքրքիր էր իմանալ ոչ միայն Ամերիկայի, այլեւ Եվրոպայի մշակույթների մասին: Նույնիսկ ամենազբաղված եւ ծանր օրերին նրանց հետ աշխատելը շատ զվարճալի էր:
