Պարզապես գործիր: Պարզապես գործիր եւ հավատա ինքդ քեզ, եւ քո բոլոր ցանկությունները կդառնան իրականություն: ԱՄՆ մեկնելու համար բոլոր փաստաթղթերը լրացնելու սկզբից ես ինձ տրամադրել էի դրական արդյունքի: Այո, վիզա չստանալու մտավախություններ կային, բայց ամեն ինչ լավ ավարտվեց: Հաջորդ փուլը եղավ այն ժամանակ, երբ ընկերներիս հետ վայրէջք կատարեցինք Նյու Յորքում: Թեեւ մենք միասին էինք թռել, շուտով ստիպված էինք բաժանվել, ինչը նշանակում էր ինքնուրույն հասնել ապագա բնակության վայր: Նյու Յորքի եւ ընդհանրապես Ամերիկայի մասին առաջին տպավորությունը հնարավոր չէ լիովին փոխանցել բառերով, պետք էր տեսնել իմ դեմքի արտահայտությունը եւ շուրջբոլորը ամեն ինչ դիտելու իմ անդադար փորձերը: Տարբեր ազգությունների մարդկանց բազմություն, աղմուկ, երթեւեկություն, երկնաքերեր՝ այս ամենը միաձուլվեց եւ մի փոքր վախեցնում էր, բայց մի քանի ժամ անց ես արդեն սովորեցի դրան: Խորհուրդ եմ տալիս բոլորին՝ երբեք մի վախեցեք գործել եւ ակտիվ դրսեւորվել: Երբեք մի վախեցեք խոսել անցորդի հետ, հատկապես Ամերիկայում, քանի որ նրանք շատ արձագանքող մարդիկ են եւ միշտ կփորձեն օգնել: Սա առաջին բանն է, որ նկատեցի ժամանելուն պես եւ հաճելիորեն զարմացա, որ մարդիկ իսկապես շահագրգռված են օգնել (եւ միաժամանակ հարցնում են, թե որտեղից ենք եկել): Այսպիսով, արժե անցնել հաջորդ պահին, այն է՝ Քեյփ Քոդում (Մասաչուսեթս նահանգ) կյանքին, որտեղ աննկատ անցան աշխատանքի, հանգստի եւ զվարճանքի իմ 3 ամիսները: Իհարկե, սկզբում ամեն ինչ անսովոր էր՝ մարդիկ, նրանց շփման եւ վարքագծի ձեւը, լեզուն, քաղաքները, վայրերը: Բայց անմիջապես ասեմ, որ Ամերիկայում գտնվելուս ողջ ընթացքում ես գտնվում էի ինչ-որ զարմանալիորեն դրական եւ խաղաղ վիճակում (հավանաբար ազդում էր նոր միջավայրը եւ կյանքի այլ մակարդակն ու սովորույթները): Այո, իհարկե, առաջին շաբաթը մի փոքր դժվար էր սովորել նոր միջավայրին, լեզվին: Դեր խաղաց նաեւ այն փաստը, որ ես իմ քաղաք եմ ժամանել առանց ծանոթների, եւ այդ պատճառով ստիպված էի ինքնուրույն հաղթահարել: Այնուամենայնիվ, ինչպես հաճախ է պատահում, ամենադժվար պահին, երբ հեծանիվս փչացավ, սկսվեց հորդառատ անձրեւ, իսկ տուն հասնելը ոտքով հեռու էր, ես գտա իմ առաջին ընկերներին՝ իռլանդացիներին, որոնք օգնեցին ինձ, եւ ամբողջ ամառ մենք միասին էինք անցկացնում: Առաջին շաբաթվա հարմարվելուց հետո ամեն ինչ հիանալի դարձավ. ես հաստատվեցի «Dunkin Donuts»-ում իմ հիմնական աշխատանքում, ձեռք բերեցի նոր ծանոթներ, գտա հյուրընկալող ընտանիք, որտեղ իմ սենյակակիցները նույնպիսի J1 ուսանողներ էին: Նեպալից հյուրընկալող ընտանիքը դարձավ թերակղզու վայրերի մեր առաջին ուղեցույցը) Նաեւ գտա 2 կողմնակի աշխատանք (որտեղ քիչ ժամեր էի վերցնում), բայց որպեսզի զբաղված լինեմ եւ տարբեր ոլորտներում պրակտիկա անեմ լեզուներս: Այս կողմնակի աշխատանքները ինձ բերեցին հսկայական քանակությամբ դրական հույզեր, պահեր եւ նոր միջազգային ընկերներ: Բոլորի համար ուզում եմ նշել. այս փոխանակման ծրագրում ամենակարեւորը հնարավորինս շատ գումար վաստակելը չէ, այլ ամերիկյան կյանքի ողջ ոգին զգալը, նոր մշակույթներին ծանոթանալը (դրանում ձեզ կօգնեն աշխատանքի գործընկերները կամ պարզապես բարեհամբույր անծանոթները), եւ, իհարկե, վայելել ամառը, այլ ոչ թե այդ ժամանակը վատնել աշխատանքի մեջ ինքդ քեզ տանջելով: Աշխատանքների միջեւ յուրաքանչյուր ազատ ժամանակ ես գնում էի օվկիանոս, որտեղ լողանում էի, կարդում կամ պարզապես քնում): Ես կյանքում երբեք օվկիանոս չէի տեսել, ուստի այս վայրը դարձավ իմ ամենասիրելին: Նաեւ ուզում եմ զգուշացնել հեծանիվի վերաբերյալ, քանի որ հիմնականում բոլոր ուսանողների համար սա տեղաշարժման հիմնական միջոցն է. ուշադիր եղեք ճանապարհներին, բայց նույնիսկ այդ դեպքում ես վայելում էի հեծանիվով յուրաքանչյուր ուղեւորությունը, երբ կարելի է հիանալ քո առջեւով անցնող բնապատկերով:
Ամենակարեւորը, որ պահանջվում է ձեզանից, պահը վայելելն է, մարդկանց հետ խոսելը, քանի որ նրանք նույնպես շահագրգռված են ձեզ հետ շփվելով, եւ ճանապարհորդելը: Ճանապարհորդությունը ինձ համար դարձավ ԱՄՆ կատարած այս ուղեւորության ամենագրավիչ մրցանակը: Ես նոր ընկերների հետ շրջեցի ողջ Քեյփ Քոդ թերակղզին, ուսումնասիրեցի Բոստոնի պատմությունը եւ նրա բազմաթիվ վայրերը (չէ՞ որ ես շատ եմ հետաքրքրվում պատմությամբ եւ կարողացա զգալ տարբեր դարաշրջաններ եւ մշակույթ):
3 ամիսները աննկատ անցան: Ես անընդհատ զբաղված էի, բայց դա չէր խանգարում ինձ ժամանակ գտնել հանգստի եւ ծանոթների հետ շփվելու համար: Նաեւ սովորեցի օվկիանոսի ափին գտնվող այս փոքրիկ, հանգիստ զբոսաշրջային քաղաքում ծանոթներիս մեջ ապրելուն: Տպավորություն կար, որ ողջ կյանքս այստեղ եմ ապրել: (դրան նպաստում էր ամենուր հաճելի ընկերական մթնոլորտը, նույնիսկ անծանոթ մարդկանց հետ):
Այնուամենայնիվ, աշխատանքի ավարտի եւ նույնպիսի ուսանողների կազմակերպված խմբի հետ Արեւմուտքով ճանապարհորդության սկզբի ժամանակը մոտենում էր: Ամենաանսովորն այն է, որ 10 օրվա ընթացքում մենք բոլորս դարձանք մեկ համերաշխ ընտանիք, քանի որ միասին բացահայտում էինք նոր վայրեր, տեսարժան վայրեր, զգացողություններ: Մենք ունեինք նույն զգացողությունները, եւ դա մեզ շատ մտերմացրեց, ինչը կյանքում շատ արժեքավոր է: Մենք հաղթահարեցինք ճանապարհը շքեղ եւ հարուստ Լաս Վեգասից մինչեւ Կալիֆոռնիա՝ գլամուրային Լոս Անջելեսով եւ հանգիստ ու խաղաղ Սան Ֆրանցիսկոյով, որը մտավ հոգուս մեջ: Հնարավոր է անվերջ նկարագրել ԱՄՆ-ում կյանքի զգացողությունները, բայց ամեն ինչ կախված է հենց մեզանից եւ մեր տրամադրվածությունից ու կյանքի հանդեպ վերաբերմունքից: Անձամբ ես երբեք ժպիտը չեմ իջեցրել դեմքիցս, քանի որ իսկապես վայելում էի կյանքը: Այս ուղեւորությունը ցրեց այս երկրի մասին շատ կարծրատիպեր եւ բացեց դրա շատ նոր կողմեր: Ես հասկացա, որ ամերիկացիները դրական են վերաբերվում Ռուսաստանին եւ ուրախ էին լսել երկրի մասին իմ պատմությունները: Ես բացահայտեցի այս երկրի տարածքում բնակվող տարբեր ժողովուրդների ավանդույթները, նրանց ազգային սովորույթներն ու կերակուրները: Եվ ամենակարեւորը՝ մարդկանց հանդեպ բարեհամբույր եւ ընկերական վերաբերմունքն է (որն այնքան պակասում է իմ երկրում): Այս ուղեւորությունը ինձ տվեց ինքնուրույն կյանքի հսկայական փորձ: Ես դարձա ավելի բաց մարդ: Իրոք, միջավայրը, որում գտնվում է մարդը, ազդում է նրա վրա, ինչպես եւ նա՝ դրա վրա: Հետեւաբար, ամեն ինչ կախված է հենց մեզանից եւ մեր ձգտումներից: Համարձակվեք, հավատացեք ինքներդ ձեզ եւ ամեն ինչ կստացվի:
