Բոստոնից մեզ սպասում էր գիշերային ավտոբուս դեպի Վաշինգտոն։ Մենք ամենաէժան տեղերն ունեինք՝ 20 դոլար երկուսի համար։ Ճանապարհի տեւողությունը՝ 10 ժամ։ Հեշտ չէ, բայց մեծ խնայողության համար կարելի է համբերել (այլ տոմսերն արժեն մոտ 40 դոլար մեկ անձի համար)։

Իսկ հիմա Սաշայի եւ իմ կողմից մի լայֆհաք ձեզ։ Ինչպե՞ս էժան կամ ընդհանրապես անվճար պահել ուղեբեռը զբոսանքի ժամանակ։ Փնտրեք ավտոկայանի մոտակայքում գտնվող հյուրանոցներ, զանգահարեք եւ հարցրեք, թե որքան արժե այդ ծառայությունը։ Մենք գտանք մի տեղ, որտեղ դա տրամադրում են լիովին անվճար։ Նշեմ, որ կայարանում դրա համար 4 ժամվա դիմաց յուրաքանչյուր ճամպրուկից 30 դոլար են գանձում։

Վաշինգտոնը ԱՄՆ-ի մայրաքաղաքն է։ Քաղաքը զննելու համար մեկ օրը բավական է։ Հենց դա էլ ինձ դուր եկավ. այն բոլորովին նման չէ Ամերիկայի այլ քաղաքներին։ Այլ ճարտարապետություն, երկնաքերեր չկան, իսկ փողոցները լցված են, կարծես, ամերիկյան ոգով։ Անվճար թանգարանների հսկայական քանակություն յուրաքանչյուր ճաշակի համար, որոնք իսկապես տպավորիչ են։ Իհարկե, գլխավոր տեսարժան վայրը Կապիտոլիումն էր։ Հսկայական սպիտակ շենք, որին մենք սովոր ենք տեսնել նկարներում։ Հիշում եմ՝ նստած էի դիմացի նստարանին եւ չէի կարողանում գիտակցել, որ այս ամբողջ գեղեցկությունը տեսնում եմ իրական կյանքում, այլ ոչ թե լուսանկարներում։ Նաեւ, բնականաբար, անհրաժեշտ է այցելել Սպիտակ տուն։ Անկեղծ ասած, ես միանգամից չհասկացա, թե ինչպիսի տեսք ունի այն։ Միայն երբ տեսա ոստիկանությամբ շրջապատված փոքրիկ սպիտակ շենքը եւ մարդկանց մի փոքրիկ խումբ, որոնք լուսանկարվում էին Սպիտակ տան ֆոնին, նոր հասկացա։