Ուզում եմ անմիջապես զգուշացնել, որ ամերիկյան հյուպատոսությունում վիզա ստանալու հարցին պետք է վերաբերվել առավել քան լուրջ։ Նույնիսկ նրանք, ովքեր կարծում են, որ անգլերենը բարձր մակարդակով գիտեն, չպետք է հույսը դնեն միայն սեփական գիտելիքների վրա։ Խորհուրդ եմ տալիս կարդալ հաճախակի տրվող հարցերի ֆորումները (ավելորդ չի լինի), անպայման իմանալ բրոշյուրը եւ խնդրել ծանոթներին (եթե այդպիսիք կան), ովքեր արդեն անցել են հարցազրույցը, շատ մանրամասն պատմել այդ փուլի մասին։ Բայց այս ամենով հանդերձ, որքան էլ վստահ լինեք ձեր ուժերի վրա, դուք պետք է իմանաք եւ պատրաստ լինեք այն բանին, որ ԱՄԵՆ ինչ, կամ գրեթե ԱՄԵՆ ինչ, կախված է հյուպատոսից, եւ ցանկացած պահի կարող եք ՄԵՐԺՈՒՄ ստանալ (թեեւ չեմ կարծում, որ որեւէ մեկը կարող է պատրաստ լինել դրան)։

Այսպիսով, ամեն ինչ հերթով։

Ապրիլի 10-ի երեկոն։ Գարնանային տաք եւ պարզ եղանակ, կանգառ, տրանսֆերային երթուղային, մենք չորսով գնում ենք Մոսկվա, եւ մի քանի ժամից կորոշվի մեր հետագա ճակատագիրը՝ կամ ԱՅՈ, կամ ՈՉ։ Հարմարավետ մեծ Մերսեդես, կարելի է քնել, բայց բոլոր մտքերն արդեն այնտեղ են՝ Մոսկվայում, ամերիկյան հյուպատոսությունում։ Մենք բոլորս հիանալի հասկանում էինք, որ չորսիս էլ վիզա տալու հավանականությունը մեծ չէ, եւ այդ պատճառով մենք մեզ խոստում տվեցինք՝ չընկճվել։

Եվ ահա վաղ մոսկովյան առավոտը, ես առաջին անգամ եմ Մոսկվայում։ Հսկայական մեգապոլիսը մեծ տպավորություն թողեց ինձ վրա, բայց գլխավորը վիզա ստանալն էր։ Սպասելով երեք ժամ մինչեւ առավոտյան 9-ը Բելառուսական կայարանում, արդեն հոգնած սպասումից եւ հուզմունքից, մենք վերջապես հայտնվեցինք հյուպատոսության մոտ։ Եվս երկու ժամ սպասում, փաստաթղթերի հանձնում ստուգման համար, եւ ահա այն՝ հյուպատոսի մոտ հերթի փափագելի համարը, մտքերի խառնաշփոթ, բրոշյուրի կրկնություն եւ տղամարդ հյուպատոս։

Ամեն ինչ շատ արագ ավարտվեց։ Ես նույնիսկ միանգամից չհասկացա, թե ինչպես եւ ինչ տեղի ունեցավ։ Իմ սկզբնական առանց ժպիտի Hello-ն, ամենայն հավանականությամբ, դաժան կատակ խաղաց ինձ հետ։ Հյուպատոսի կողմից եւս մի քանի հարց, կանաչ թերթիկ եւ իմ մտքերը՝ ի՞նչ է սա։ Իսկ դա մերժում էր (((((

Եթե ինչ-որ մեկը խնդրի նկարագրել իմ զգացմունքներն այդ պահին, ապա նույնիսկ հիմա, այս ամենը անցնելուց եւ ապրելուց հետո, ես չէի ցանկանա խոսել այդ մասին։ Կարող եմ ասել մեկ բան՝ դա մեծ ցնցում եւ հիասթափություն էր։ Բայց միեւնույն ժամանակ ես ուրախացա իմ ընկերների համար, ովքեր ստացան վիզաներ։ Հարցազրույցի արդյունքը՝ երկու մերժում եւ երկու վիզա։ Եվ նույնիսկ Մոսկվան այլեւս չի տպավորում։

Առաջին ուղեւորությունը վիզայի համար