Ճակատագրի անակնկալներն ու դառնաքաղցր ուրախությունը

Ես շատ էի մտածում՝ «ինչո՞ւ» եւ «ի՞նչ կլիներ, եթե...» եթե ես ժպիտով բարեւեի, եթե հյուպատոսը կին լիներ, եթե... Այս մտքերով էլ վերադարձա տուն։ Եվ նաեւ այն մտքով, որ օվկիանոսից այն կողմ հայտնվելու իմ երազանքը մնում է ընդամենը գեղեցիկ երազանք։ Եվ եթե չլինեին իմ հարազատները, որոնք աջակցեցին ինձ կյանքի այդ պահին, տրամադրեցին հետագա «պայքարի», ես, հավանաբար, չէի համարձակվի երկրորդ անգամ մեկնել Մոսկվա։ Այն մեկ ամսվա ընթացքում, որը բաժանում էր այդ ուղեւորությունները, մեծ աշխատանք կատարվեց։ Այո, այո, աշխատանք։ Մենք կարդում եւ ուսումնասիրում էինք կրկնակի հարցազրույցի հարցերով ֆորումները, զրուցում էինք այն մարդկանց հետ, ովքեր առիթ են ունեցել կրկին անցնել այդ փուլը։

Եվ կրկին մոսկովյան առավոտվա ժամը 6-ն է, երեք ժամ սպասում կայարանում, հյուպատոսության շենքը եւ հերթի համարի ստացումը։ Ամեն ինչ կրկնվում էր, ընդ որում՝ 100%-ով (միտումնավոր չես հորինի!)։ Երբ ես կրկին հայտնվեցի ամերիկացի հյուպատոսի առջեւ, խոսքի պակաս ունեցա, եւ գլխումս միայն մեկ միտք էր թակում. «Վերջ, օվկիանոսից այն կողմ իմ ճանապարհը փակվեց (((»։ Ես կանգնած էի եւ չէի հավատում աչքերիս՝ իմ առջեւ նույն հյուպատոս-պարոնն էր, որն անցյալ անգամ ասել էր. «I’m sorry, Yauheni. You can’t get this visa right now»։ Գլխումս անցավ. «ինչո՞ւ... բայց ինչպե՞ս»։

Այնուամենայնիվ, երբեք չգիտես, թե ինչ նվերներ եւ անակնկալներ է պատրաստել քեզ համար ճակատագիրը... Ինձ ոչինչ չէր մնում, քան ժպիտ կորզել ինձնից եւ բարեհամբույր Hello ասել։ Ես չգիտեի, որ նա իրավունք չունի ինձնից կրկնակի հարցազրույց վերցնելու։ Հյուպատոսը հարցրեց, թե արդյոք ես նախկինում եղե՞լ եմ հյուպատոսությունում։ Այն բանից հետո, երբ պատասխանեցի, որ մի երկու շաբաթ առաջ նրա հետ հարցազրույց եմ ունեցել, հյուպատոսը քաղաքավարի առաջարկեց ինձ անցնել մեկ այլ պատուհանի՝ հետագա հարցազրույցի համար։ Խորքում մի միտք թաքնվեց՝ «գուցե...»։

Կին-հյուպատոսի հետ ես բավականին հեշտ էի շփվում, հուզմունքն ու վախը ինչ-որ տեղ անհետացան։ Հյուպատոս-պարոնից հետո, որին ես ամենեւին չէի սպասում կրկին տեսնել, ինձ ինչ-որ կերպ տարօրինակ «թքած» էր (ներողություն իմ արտահայտության համար, այլ կերպ հնարավոր չէ փոխանցել)։ Հյուպատոսը տվեց ստանդարտ հարցեր՝ իմ մասին, ուսման, ընտանիքի, ծնողների աշխատանքի, թե ուր եմ գնում։ Ամբողջ զրույցի ընթացքում նա բավականին լուրջ էր։ Իսկ որտե՞ղ է այդ հայտնի ժպիտը՝ 32 ատամներով։ Եվ միայն մեր զրույցի վերջում հյուպատոսը ժպտաց, հանեց դեղին թերթիկը եւ ասաց. «Velcom to USA»։ Մի՞թե ես գնում եմ!!!!!!? Ահա նա բարձրացրեց կնիքով ձեռքը, որպեսզի «բարի» դնի օվկիանոսից այն կողմ ուղեւորության համար, եւ հանկարծ նայեց ինձ։ Ի՞ՆՉ։ Ի՞ՆՉ Է ՊԱՏԱՀԵԼ։ Նրա խոսքերը մոտավորապես այսպիսի բովանդակություն ունեին. «Եվգենի, խոստացեք, որ կվերադառնաք»։ Ես անկեղծորեն, առանց կակազելու արտասանեցի. «Yes, yes of course»։ Շլյոպ՝ եւ իմ թեկնածությունը հաստատված է։ Թեթեւ շոկ՝ տեղի ունեցող ամեն ինչից։ Միայն փողոցում ես վերջնականապես հասկացա՝ ես թռչում եմ օվկիանոսից այն կողմ։ Ամեն ինչ հիանալի է՝ ահա թույլտվությունը, ահա Մոսկվան։ Բայց ուրախությունը դառնաքաղցր էր։ Իմ ընկերոջը այդպես էլ վիզա չտվեցին, թեեւ նրա հետ հարցազրույցը անցկացնում էր ժպտերես եւ բավականին սիրալիր մի կին... հավերժական հարց՝ ինչո՞ւ։

Արդյունքը՝ մենք երեքով թռչում ենք Ամերիկա։

ԱՅՈ, ես դա արեցի։

Հյուպատոսության հետ կապված այս ամբողջ պատմությունից ես ԻՆՁ ՀԱՄԱՐ գլխավոր եզրակացությունն արեցի։ Կարեւոր չէ, թե ում կհանդիպես՝ կին-հյուպատոսի, թե տղամարդու, կժպտա նա, թե ոչ, ինչ անգլերենի մակարդակ ունես՝ կարեւորն այն է, թե ինչ տրամադրություն կունենա հյուպատոսը եւ որքանով ես նրան համակրելի... բայց դա ԻՄ խիստ անձնական կարծիքն է։