Ամեն ինչ առաջին անգամ

Ինքնաթիռի սրահից

Austrian Airlines, Մինսկ-Վիեննա, Վիեննա-Նյու Յորք չվերթ։ 1,5 ժամ մինչեւ Վիեննա, փոխանցում եւ եւս 8,5 ժամ թռիչք մինչեւ այնտեղ՝ օվկիանոսից այն կողմ։ Ինձ համար ամեն ինչ նոր էր, չէ՞ որ ես կյանքումս առաջին անգամ էի ինքնաթիռով թռչում։ Թռիչքը ինձ համար շատ դժվար էր։ Վիեննա ես ժամանեցի իրականում կարմիր գույնի, կարծես նոր էի երկու ժամ շոգեբաղնիքում անցկացրել։ Ես չէի էլ ենթադրում, որ դա ինձ համար այսքան հուզիչ կլինի։ Երկու ժամվա ընթացքում ես հասցրեցի ուշքի գալ։ Նահանգներ երկար թռիչքի ժամանակ ես մտածում էի ռեստորանում իմ ապագա աշխատանքի մասին, թե ինչ եւ ինչպես պետք է անեմ, եւ արդյոք ինձ կհեռացնեն, եթե ինչ-որ բան սխալ անեմ։ Մի խոսքով, կային միայն հարցեր, որոնց ես դեռ (ավաղ) չէի կարող պատասխանել։ Ժամանելով Նյու Յորքի JFK օդանավակայան՝ մենք (մենք թռչում էինք երկուսով՝ ընկերոջս հետ) պետք է անցնեինք անձնագրային հսկողություն։ Եվ ահա, մոտ մեկ ժամ հերթում կանգնելուց հետո (շատ մարդիկ կային), վերջապես հասավ մեր հերթը, եւ մենք ուղղվեցինք դեպի սպան։ Հանգիստ ողջունեցինք, տվեցինք անհրաժեշտ փաստաթղթերը, բայց հենց այստեղ էլ սկսվեցին մեր արկածները։

Թռիչքի ժամանակ մեզ առաջարկեցին լրացնել հայտարարագիր, որը ՊԱՐՏԱԴԻՐ է ԱՄՆ մուտք գործելիս (Ինտերնետում շատ են գրում դրա մասին), բայց մենք դրան նշանակություն չտվեցինք։ Շատ իզուր։ Մենք կանգնած էինք եւ չգիտեինք, թե ինչ անել։ Մեր հետեւում երկար հերթ էր։ Բայց մեզ բախտը ժպտաց։ Մաքսավորը տվեց հայտարարագիրը եւ խնդրեց այն լրացնել հենց տեղում։ Ես երախտապարտ եմ այդ տղամարդուն, որ նա մեզ չուղարկեց հերթի վերջ։ Վերջապես անցնելով անձնագրային հսկողությունը՝ արագ շտապեցինք մեր ճամպրուկների հետեւից, քանի որ ժամանակը սուղ էր, եւ մենք կարող էինք չհասցնել ավտոբուսին։

NY city

Մենք գիտեինք, թե ինչպես հասնել ավտոբուսի կայարան, քանի որ մեր երկու ընկերները ժամանել էին մեկ շաբաթ առաջ։ Օգտվելով օդանավակայանի գնացքից (այդպիսիք կան նաեւ Մոսկվայում), հասանք անհրաժեշտ կայարան եւ նստեցինք մետրո։ 40 րոպե անց մենք արդեն դուրս էինք գալիս ստորգետնյա անցումից, եւ իմ առջեւ հայտնվեց նա՝ այն նույն, իսկական Նյու Յորքը, որը ես տեսել էի միայն ֆիլմերում։ Մեքենաների անվերջ հոսք, մարդկանց բազմություն, կոյուղուց դուրս եկող ծուխ. հենց այդպիսին էլ ես պատկերացնում էի այն։ Մենք հսկայական տպավորության տակ էինք իսկական Նյու Յորքից, բայց հիանալու ժամանակ չկար, քանի որ մենք շտապում էինք ավտոբուսի կայարան։ Եվ մեզ բախտը ժպտաց՝ մենք հասցրեցինք վերջին ավտոբուսին դեպի Cape May (Նյու Ջերսի), որն էլ մեր վերջնակետն էր։ Cape May հասնելու համար պահանջվեց ավելի քան 4 ժամ՝ մեկ փոխանցումով։ Cape May ճանապարհին մենք կանգառ կատարեցինք NJ-ի խոշորագույն քաղաքներից մեկում՝ Atlantic City-ում։ Խոր գիշերին մենք վերջապես հասանք Cape May՝ հյուծված եւ այնքան հոգնած, որ գրեթե բաց թողեցինք կանգառը, որտեղ պետք է իջնեինք։

Իջանք։ Գիշերվա ժամը 2-ն էր։ Անծանոթ երկիր, անծանոթ քաղաք։ Կապ չկա։ Տրանսպորտ չկա։ Մենք կանգնած ենք ճամպրուկներով։ Ի՞նչ անենք, դժոխքի մեջ, ո՞ւր գնանք։ Մենք ունեինք միայն տան հասցեն։ Մի քանի րոպեից մեքենա մոտեցավ, դուրս եկավ մի տղամարդ եւ ասաց. «Roman?» Ընկերս պատասխանում է. «Yes»։ Եվ ես մտածեցի՝ վերջապես...