Ամեն ինչից մի փոքր
Cape May-ը փոքրիկ հարմարավետ առողջարանային քաղաք է, որը հանդիսանում է New Jersey նահանգի ամենահարավային կետը եւ գտնվում է Ատլանտյան օվկիանոսի ափին: Վիքիպեդիայի տվյալներով՝ 2010 թվականի դրությամբ Cape May-ի բնակչությունը կազմում է 3,6 հազար մարդ: Բայց ամռանը այդ թիվը սովորաբար հասնում է 40 հազարի, եւ դա իսկապես ճիշտ է: Travel Channel ամսագրի վարկածով՝ Cape May-ը մտնում է ԱՄՆ-ի լավագույն 10 լողափերի մեջ:
Առաջին անգամ կանգնելով օվկիանոսի ափին՝ բռնում ես քեզ այն մտքի վրա, որ հմայված նայում ես ջրային հզոր տարերքին եւ պարզապես վայելում ես պահը: Սա հնարավոր չէ բառերով փոխանցել, թեեւ, իհարկե, դա չի համեմատվի առաջին անգամ տեսած ԻՍԿԱԿԱՆ New York-ից ստացած տպավորությունների հետ: Բայց այդ մասին մի փոքր ներքեւում:
Ատլանտյան օվկիանոսի գեղեցկությունը
Տունը, որտեղ մենք ապրում էինք
Մենք ապրում էինք քաղաքից դուրս, վարձակալել էինք սենյակ ամառային պատշգամբում՝ չորս հոգու համար: Ինձ հաջողվեց աշխատել Cape May-ի լավագույն ռեստորաններից մեկում՝ 410 Bank street restaurant-ում: Աշխատանքի էինք գնում հեծանիվներով: Ես աշխատում էի kitchen prep դիրքում՝ ռուսերեն ասած՝ խոհանոցի օգնական: Աշխատանքս կայանում էր բանջարեղենի, մրգերի մաքրման եւ կտրատման, աղցանների պատրաստման, ծովախեցգետինների մաքրման մեջ: Աշխատանքն ինձ դուր էր գալիս: Բայց միեւնույն ժամանակ, կային որոշ դժվարություններ՝ անկեղծ ասեմ, որ մինչ այդ ես, սկզբունքորեն, դանակը ձեռքիս մեջ լավ չէի պահել: Շեֆը պահանջում էր առաջադրանքների արագ եւ հստակ կատարում: Ստիպված էի ամեն ինչ արագ սովորել, եւ այդ պատճառով առաջին շաբաթը ինձ համար դարձավ տոկունության եւ համբերության շատ լուրջ քննություն, որը (իմ կարծիքով) ես բավականին լավ հանձնեցի:
Ռեստորանում ես աշխատում էի տարբեր երկրներից եկած մարդկանց հետ՝ Սերբիա, Պուերտո Ռիկո, Ռումինիա, Իտալիա, Ռուսաստան: Աշխատանքի ժամանակ հիմնականում խոսում էի անգլերենով: Սա ոչ միայն տարբեր մենթալիտետ ունեցող մարդկանց հետ շփման լավ փորձ էր, այլեւ հիանալի պրակտիկա իմ անգլերենի համար եւ բառապաշարի համալրում: Առաջին երկու շաբաթը ստիպված էի ընթացքում սովորել մթերքների անունները եւ հիշել, թե որտեղ եւ ինչ է գտնվում խոհանոցում, ստիպված էի երկու, երեք, նույնիսկ ավելի անգամ վերահարցնել: Հարկ է նշել, որ շեֆը բարյացակամ էր, միշտ պատրաստ էր բացատրել եւ օգնել:
Իմ եզրակացությունը՝ պետք չէ վախենալ նրանից, որ դու ինչ-որ բան սխալ կանես, եւ որ քեզ դրա համար կհեռացնեն աշխատանքից: Ամերիկացիները շատ բարյացակամ, բաց մարդիկ են, պատրաստ են լսել քեզ եւ օգնել խոսքով ու գործով: Գլխավորը՝ լինել աշխատասեր, ինքնավստահ եւ պարզապես հավատալ, որ ամեն ինչ կստացվի:
Որոշ ժամանակ անց ես հստակ գիտեի, թե ինչ եւ ինչպես պետք է անեմ, եւ շեֆը դա գնահատում էր, ինչն էլ ազդեց մեր աշխատավարձի բարձրացման վրա: Սկզբում ես վաստակում էի 9.5$ ժամում, այսպես ասած՝ փորձաշրջանում էի: 3 շաբաթ անց իմ աշխատավարձը բարձրացրին մինչեւ 10$ ժամում: Ես փորձում էի ամեն օր առավելագույնս ներդնել, աշխատում էի պայմանագրով նախատեսված 8 ժամից ավելի: Ուզում եմ նաեւ ասել, որ մեր ռեստորանում կային այսպես կոչված overtime: Շաբաթական 40 ժամից ավելի աշխատելուց հետո մենք ստանում էինք յուրաքանչյուր overtime ժամի համար 15$ ժամում, ինչը, իհարկե, չէր կարող չուրախացնել:
Իսկ հիմա մի քանի խոսք երկրորդ աշխատանքի մասին: Երկրորդ աշխատանքում ես նույնպես աշխատում էի ռեստորանում: Blue Rose ռեստորանը՝ Google ծառայության տվյալներով, 2016 թվականին մտել է Cape May-ի լավագույն 5 ռեստորանների մեջ: Ես աշխատում էի dish-washer դիրքում, ինչը, իմ կարծիքով, ուսանողների շրջանում ամենաչսիրվածներից մեկն է: Իմ աշխատանքային օրը առաջին ռեստորանում սկսվում էր 8 a.m.-ին եւ ավարտվում 5 p.m.-ին, այնուհետեւ երկրորդում՝ 5 p.m.-ից մինչեւ 12 p.m.: Ես շաբաթվա մեջ մեկ հանգստյան օր ունեի, շատ հազվադեպ՝ երկու: Մի շաբաթ նույնիսկ ստիպված եղա աշխատել բոլոր յոթ օրերը: Blue Rose-ում dish-washer դիրքում ես աշխատել եմ ավելի քան 2 ամիս, եւ դա յուրօրինակ ռեկորդ էր, որովհետեւ մինչ այդ ոչ ոք այդքան ժամանակ չէր աշխատել այդ դիրքում: Անկեղծ ասած, բավականին ծանր էր, քանի որ ամբողջ օրը «ոտքի վրա» էի: Ամենաշատը պակասում էր բանալի՝ քունը՝ քնում էինք օրական 4-5 ժամ: Բայց ես ինքս ինձ ապացուցեցի, որ կարող եմ եւ գիտեմ:
Մեր աշխատանքում լինում էին նաեւ զվարճալի դեպքեր: Ընկերոջս հետ միասին (Blue Rose-ում մենք երկուսով էինք աշխատում) պետք է բեռնաթափեինք կուտակված թղթերով լի ավտոտնակը: Մենք նույնիսկ չնկատեցինք, թե ինչպես հանկարծ, չգիտես որտեղից, հայտնվեց մի սկունս!!! Եվ ի՞նչ եք կարծում, այդ գարշահոտը խանգարում էր մեզ աշխատել: Նա անընդհատ մեր կողքով էր քայլում, մտավ մեր ավտոտնակը, եւ մենք ոչինչ չէինք կարող անել)) Որոշ ժամանակ անց նա դուրս եկավ ավտոտնակից եւ գնաց իր գործերով, իսկ մենք հանգիստ շարունակեցինք մեր աշխատանքը: Եվ հանկարծ նորից նա! Նա պարզապես քայլում էր ռեստորանի շուրջը: Եվ միայն մեր աշխատանքային օրվա վերջում սկունսը ինչ-որ տեղ անհետացավ: Այս ընկերոջը ես հաստատ երկար կհիշեմ)) Իսկ ինձ ապշեցրեց տարբեր կենդանիների մեծ առկայությունը: Նապաստակները, կրիաները քայլում են փողոցներով, ինչպես մեր մոտ աղավնիները: Զվարճալի է:
Ինձ նաեւ տպավորեց ամերիկացիների վստահությունը եւ նրանց «խոսքին հավատալը»: Սկզբում, երբ փնտրում էինք երկրորդ աշխատանքը, ընկերներիս հետ մտանք մեծ թենիսի կորտ, խոսեցինք մենեջերի հետ: Աշխատանքի հարցում նա մերժեց մեզ, քանի որ բոլոր տեղերը արդեն զբաղված էին, բայց թույլ տվեց մեզ գալ ցանկացած օր եւ անվճար թենիս խաղալ: Մենք ինչ-որ կերպ այդ զրույցին մեծ նշանակություն չտվեցինք: Բայց Cape May-ում մեր գտնվելու երրորդ ամսվա վերջում որոշեցինք գնալ եւ թենիս խաղալ: Եվ ի՞նչ եք կարծում: Մենեջերը, ով մեզ հրավիրել էր խաղալու, բացակայում էր: Բայց մեկ այլ աշխատակից, ով երբեք մեզ աչքով չէր տեսել, լսելով մեզ (մենեջերի հրավերի մասին), թույլ տվեց մեզ խաղալ: Fantastic!!!
Իմ ձեռքերով պատրաստում եմ little mans
Սովորում եմ ճիշտ վարվել դանակի հետ))
Մանգոյի աղցան չէի՞ք պատվիրել:
