Կրկին խոստանալով ինքս ինձ նստել հաշվետվությանը, ես ամեն ինչ հետաձգում եմ։ Բայց այդ «հետո»-ն գալիս է, եւ դրա հետ միասին՝ այն ժամանակը, երբ պետք է գործի անցնել։

Հուշերն օրեցօր ավելի շատ հրաշալի երազի են նմանվում, բայց եթե կենտրոնացնես գիտակցությունդ հուշերը հետ պտտելու վրա եւ պատկերացնես, որ պատուհանից դուրս 2010 թվականի հունիսի 17-ն է, եւ ես կանգնած եմ օդանավակայանում, ապա կարելի է կրծքավանդակում թեթեւ հուզմունք զգալ..

բայց իրականում, այս պատմությունը, ավելի ճիշտ՝ իմ խելահեղ ամառային արկածի մասին իմ պատմությունը, սկսվել է շատ ավելի վաղ..

վերադառնանք մի քանի ամիս առաջ։ 2010 թվականի հոկտեմբեր, եւ այն միտքը, որ պարզապես մի գեղեցիկ օր թռավ գլխիս. «լավ կլիներ գնալ ԱՄՆ»։

եւ այդ միտքը իսկապես կառչեց ինձանից, ընդ որում՝ լրջորեն..

եւ գործը գնաց։ Եվ շատ արագ։ Այդ անգամ ես ինչ-որ պատճառով, ինչպես միշտ, չսկսեցի ամեն ինչ հետաձգել։ Հարցրեցի ընկերուհուս՝ չէ՞ր ուզենա արդյոք գնալ Նահանգներ, ինչին նա պատասխանեց. «Դե այո, լավ կլիներ»։

այն ժամանակ ես պատահաբար իմացա, որ մեր հանրակացարանից (ես ապրում եմ հանրակացարանում այլ ուսանողների հետ, ուստի ծնողներիցս որոշ ժամանակ հեռու լինելու խնդիրը ինձ չի վերաբերել) եւս մեկ աղջիկ այս ամառ պատրաստվում է Ամերիկա, ես մտա նրա մոտ եւ պարզապես հարցրեցի, թե որ գործակալությամբ է նա գնում, ինչին նա պատասխանեց. «ՑՄՕ»։

եւ ամեն ինչ կարծես որոշված էր, հաջորդ օրը ես պարզապես գնացի ՑՄՕ-ի գրասենյակ եւ ինքս ինձնից չսպասելով՝ դուրս եկա գրասենյակից արդեն ծրագրին ձեւակերպված։

Հետո ես մայրիկիս հեռախոսով հայտնեցի, որ այսօր ձեւակերպվել եմ «Work & Travel» կոչվող ծրագրին (իհարկե, մինչ այդ ես նրան ասել էի այս ծրագրին մասնակցելու հնարավորության մասին, բայց այնուամենայնիվ դա դիտարկվում էր ավելի շուտ որպես «տեսականորեն, ես կուզենայի գնալ..»)։

իսկ այստեղ ես նրան հայտնեցի, որ արդեն նոր դուրս եկա գրասենյակից, եւ որ ես արդեն ձեւակերպվել եմ ծրագրին եւ պետք է կարճ ժամանակում վճարել առաջին մուծումը։

Մայրս, ի մեծ երջանկություն, միշտ աջակցում է ինձ իմ նախաձեռնություններում, գիտի, որ ես բավականին ինքնուրույն չափահաս մարդ եմ եւ միշտ միայն «կողմ» է, բայց միայն այն պայմանով, որ ամեն ինչ լինի իմ վերահսկողության տակ, եւ որ ես հստակ իմանամ՝ ում հետ, ուր եւ ինչպես է այս ամենը ընդհանրապես տեղի ունենում։

Ես, իհարկե, պատվավոր խոսք տվեցի, որ այս ամենով լրջորեն կզբաղվեմ, եւ զրույցի վերջում ամփոփվեց արդյունքը եւ միաձայն ընդունվեց «ԿՈՂՄ»։

Ճիշտ է, այն զգացմունքները, որոնք ես ապրեցի մի փոքր ավելի ուշ (գրասենյակից դուրս գալով եւ մայրիկիս հետ խոսելով), դժվար է նկարագրել։

Հանկարծ ես ապրեցի էմոցիաներ, որոնք երբեք չէի մտածի, որ կապրեմ։ Ես հանկարծ հասկացա, որ վախենում եմ։ Այո, ինձ դարձավ կտրուկ, պարզապես ակնթարթորեն, խելահեղորեն վախենալու։

վախի զգացում այն պատճառով, որ հասկացա, որ ես ոչինչ չգիտեմ այս ծրագրի մասին։ Գիտեմ միայն ընդհանուր տարբերակով։ Առանց տարբեր նրբությունների։

եւ ամենասարսափելին այն է, որ ես դեռ հստակ չգիտեի՝ իմ ընկերուհին գալի՞ս է ինձ հետ, թե՞ ոչ։

եւ այստեղ, իհարկե, սկսվեցին խուճապային զանգերը ընկերուհուս՝ նրա ուղեւորության հաստատման վերաբերյալ։

մի քանի օր անց, արդյունքում, պարզվեց, որ նա չի գնում - ոչ մի կերպ չի ստացվում։

եւ ես պարզապես հստակ հիշում եմ, թե ինչպես եմ պառկած իմ մահճակալին եւ պարզապես նայում առաստաղին։ Նայում եմ եւ մտածում. «լավ, նշանակում է՝ ես ամռանը գնում եմ անծանոթ երկիր, ընդ որում՝ հատելով Ատլանտյան օվկիանոսը, մի երկիր, որի լեզուն ես գիտեմ, ասենք, վատ, գաղափար չունեմ՝ որտեղ եմ այնտեղ ապրելու, ում մոտ աշխատելու, ինչ անելու, ԻՆՉՊԵՍ Է ՍԱ ԸՆԴՀԱՆՐԱՊԵՍ եւ ես ՄԵՆԱԿ ԵՄ»։

ահա այս պահին մոտավորապես ինձ մոտ սկսվեց, մեղմ ասած, խուճապ։

ընդ որում, ես շարունակում էի օրինակելիորեն վճարել մուծումները եւ ձեւակերպել այն ամենը, ինչ անհրաժեշտ էր։

ինքս չգիտեմ՝ ինչու էի դա անում։ Եվ դրան զուգահեռ մտածում էի, որ սա ամենահիմար եւ չմտածված ձեռնարկումն է, որը ես երբեւէ կատարել եմ։

ես կարծես սպասում էի։ Սպասում էի ինչ-որ բանի։ Ինչ-որ բան պետք է տեղի ունենար։

Մոտենում էր դեսպանատան հարցազրույցը։ Ինչից ես շատ էի վախենում։ Ձմռանը։ Արձակուրդի համար տուն գնալով՝ ես նույնիսկ հաճախում էի անգլերենի դասընթացների։

եւ իհարկե, ում հետ, եթե ոչ ինձ հետ, պետք է պատահեր այնպիսի բան, որ ինձ զանգահարեին դեսպանատան հարցազրույցից երկու օր առաջ եւ հայտնեին այդ շուտափույթ միջոցառման մասին։

Եվ ինձ պատեց ավելի մեծ խուճապ, քան կար մինչ այդ։ Ի՞նչ անել, ես Մոսկվայից 5 հազար 361 կմ հեռավորության վրա եմ, երկու օրից կլինի վճռորոշ հարցազրույց, որի ժամանակ կորոշեն՝ տա՞լ ինձ վիզա, թե՞ ոչ, եւ սա ոչ մի կերպ հնարավոր չէ տեղափոխել, իսկ ես Մոսկվա տոմս ունեմ միայն 4 օրից։

Սա դեռ հիշում եմ՝ ուշ երեկո էր։ Այնպես որ, հաջորդ օրը առավոտյան ես արագավազ վազեցի տոմսերը փոխելու։ Արդյունքում, ես, իհարկե, հասա հարցազրույցին, ընդ որում՝ հասցնելով գնել երկու սխալ տոմս տարբեր ամսաթվերի համար, գնալ դրանք փոխելու, սպասել 8 ժամով հետաձգված չվերթին՝ մեկ այլ ինքնաթիռի վթարային վայրէջքի պատճառով, եւ գրեթե ուշանալ ինքնաթիռից, վազել դեպի այն, նստել եւ հարցնել կողքի նստատեղի հարեւանուհուց. «իսկ այս ինքնաթիռը թռչո՞ւմ է Մոսկվա»։

Իմ մեծ երջանկությանը՝ ամեն ինչ բարեհաջող ավարտվեց, եւ ես հստակ հաջորդ օրը հասցնում էի հարցազրույցին։

Դրանից մեկ երեկո առաջ ես, իհարկե, հուզվում էի, բայց արդեն կային մտքեր, որ եթե ինձ մերժեն վիզայի հարցում, ապա գուցե դա ավելի լավ է, նշանակում է՝ այդպես էլ պետք է լինի, միեւնույն է՝ ես թռչելու մարդ չունեի։