«Իսկ ո՞ւմ հետ եմ ես ապրելու»,- երեւի թե սա այն հարցերից է, որը ամենահաճախն են տալիս IEC-ի գրասենյակներում ծրագրի ապագա մասնակիցները, որոնց աչքերը փայլում են ԱՄՆ-ի հետ ծանոթանալու ակնկալիքից։
Այս բլոգային էջը չէի կարող չնվիրել հրաշալի ամերիկյան ընտանիքին, որն ինձ հանդեպ այնքան հոգատարություն եւ սեր է ցուցաբերել, որ ամեն անգամ նրանց հիշելիս դեմքիս ժպիտ է հայտնվում։
Ես իմ բոլոր երեք «Work and Travel USA» ամառներն անցկացրել եմ տարբեր մարդկանց տներում։ Հիմնականում ամեն ինչ հարթ էր եւ բավականին չեզոք՝ «վարձակալ-տանտեր» հարաբերությունների շրջանակում։ Բայց! Ես չեմ համարձակվի այդպես արտահայտվել առաջին ընտանիքի մասին, որն ինձ ապաստան տվեց իրենց տան երկրորդ հարկում եւ իմ առաջին ծանոթությունը Ամերիկայի հետ դարձրեց պարզապես անմոռանալի։
Ծանոթացեք՝ Jelleme ընտանիքի առաջին դեմքերը, ավելի ճիշտ՝ նրանց դունչիկները՝ Ռուրուն եւ Սքրաֆին։ Նրանք, ովքեր ամեն օր վազում էին ինձ ընդառաջ՝ իրենց պոչիկներով ցրելով աշխատանքից հետո իմ բոլոր անհանգստությունները։ Մենք նրանց հետ անհամար կիլոմետրեր ենք քայլել եւ անհամբերությամբ սպասում էինք մայրիկ Քեյթլինի՝ նրանց տիրուհու, Նյու Յորք կատարած մեկշաբաթյա ճամփորդությունից վերադարձին։
Ըստ էության, Քեյթլինը այն տան տիրուհին է, որտեղ ես ապրել եմ Ամերիկայում իմ առաջին 4 ամիսները։ Նա այն մարդն է, ով քեզ կընդունի որպես հարազատի, նախաճաշին թխվածքաբլիթներ կթխի եւ կհյուրասիրի իսկական ամերիկյան ԳԼՈՒԽԳՈՐԾՈՑ՝ բրաունի։
Ես այս մարդու մեջ գտա ընկեր, հետաքրքիր զրուցակից եւ որոշ չափով կուռք։ Նա 54 տարեկան է, եւ ես շատ նախանձեցի նրա ակտիվությանն ու տաղանդների քանակին։ Թվում էր՝ չկա այնպիսի մասնագիտություն, որին Քեյթլինը դեռ չի տիրապետում։ Հետաքրքիր էր իմանալ, որ Քեյթլինի նախատատը Սիբիրից էր, ուստի նա տեղյակ էր այնպիսի բաներից, ինչպիսիք են սամովարը, կաղամբով կարկանդակները եւ կաթնաշոռով վարենիկիները։ Ամեն երեկո աշխատանքից հետո ես Netflix էի դիտում երկրորդ հարկի իմ փոքրիկ հանգստի գոտում եւ լսում Քեյթլինի ու նրա դստեր՝ Մարիելի զվարթ ծիծաղը։ Ժողովուրդ, այս մարդիկ այնքան լույս ու ուրախություն են տարածում, որ անհնար է այնտեղ նստել եւ չժպտալ։ Տունը միշտ լցված էր ջերմությամբ, իսկ չորքոտանի ընկերներ Ռուրուն եւ Սքրաֆին ակտիվորեն օգնում էին դրան։
Մարիելը եւ ես Քեյթլինին ճամփորդությունից դիմավորեցինք մեքսիկական ճաշով, իսկ աղանդերի համար ես որոշեցի ռուսական բլիթներ թխել, որպեսզի Քեյթլինը մի փոքր հիշի իր արմատները։
Սա ամենաջերմ փորձառությունն է։ Այդ ամառ ինձ տուն ճանապարհեցին անհավանական մարդիկ։ Քեյթլինը ինձ հասցրեց ավտոբուսին, օգնեց հանել ճամպրուկս եւ արցունքն աչքերին վազեց հեռու՝ ասելով «I cannot handle goodbyes..» (չեմ կարողանում տանել հրաժեշտները)։ Դա միաժամանակ հուզիչ էր եւ անսպասելի։ Այնքան էի ուզում վերջին անգամ գրկել նրան եւ եւս մեկ անգամ շնորհակալություն հայտնել հարմարավետության եւ հոգատարության համար։
ԲԱՅՑ.. Մենք Քեյթլինի հետ հատվել ենք նաեւ անցյալ ամառ։ Ամեն անգամ հանդիպումը սկսվում է բարձր ճիչերով եւ «Oh my God, Viola!!»-ի նման բաներով։ Ես բոլորին մաղթում եմ ամերիկյան ընտանիքի հետ ծանոթանալու եւ օվկիանոսից այն կողմ երկրորդ տուն գտնելու նման փորձառություն..
